مهدي مهدوي کيا يکشنبه شب دويست وچهاردهمين بازي اش در بوندس ليگا را مقابل لورکوزن انجام داد که 202 بازي آن با پيراهن هامبورگ بوده است. مهدوي کيا با هشت سال حضور در اين تيم شمال آلمان قديمي ترين عضو باشگاه محسوب مي شود و به همين علت از محبوبيت بالايي در بين هواداران هامبورگ برخوردار است. خبرنگار ايسنا با حضور بر سر تمرينات اين تيم از وضعيت مهدوي کيا در هامبورگ و ميزان محبوبيت او در اين شهر گزارشي تهيه کرده و همچنين مصاحبه يي با اين بازيکن انجام داده است.

ورزشگاه AOL؛ محل تمرين و بازي هاي تيم هامبورگ است. طرفداران بازيکنان اين تيم از ساعت ها قبل در محل ورودي، مقابل زمين فوتبال جمع مي شوند و پس از تماشاي ساعتي تمرين با وجود سرما و نمناکي هوا منتظر مي مانند تا از فوتباليست هاي محبوبشان امضا بگيرند. در بين جمعيت علاقه مند به فوتبال، علاوه بر آلماني ها، مليت هاي ديگر هم ديده مي شوند؛ طرفداران فوتبال شهر هامبورگ، مردان، نوجوانان و حتي زنان و کودکان هستند و جالب توجه است که فوتبال پرطرفدارترين ورزش آلمان محسوب مي شود و ژيمناستيک در رده دوم. نام مهدوي کيا در لابه لاي صحبت حاضران اطراف زمين تمرين هامبورگ با هيجان شنيده مي شود، پسر نوجواني عکس او را آماده کرده تا در پايان تمرين از مهدي امضا بگيرد. دختران و پسران نوجواني هم هستند که پيراهن هاي سفيدي بر تن يا بر دست دارند تا رويشان امضا زده شود. وقتي از آنها درباره مهدوي کيا پرسش مي کني از او به عنوان «Lovely player» ياد مي کنند. گفت وگوي ايسنا با مهدوي کيا بعد از پايان تمرين در داخل ورزشگاه انجام مي شود، اين در حالي بود که علاقه مندان مهدوي کيا مقابل در خروجي منتظر بودند تا از او امضا و عکس يادگاري بگيرند.

- - -

محبوبيت يک فوتباليست ايراني را در هامبورگ مرهون چه مي دانيد و چه شده که از شما به عنوان بازيکني دوست داشتني ياد مي کنند؟

در درجه اول براي من افتخاري است که در هشت سالي که در تيم هامبورگ بودم توانستم محبوبيتي به دست بياورم. همه تماشاچي هاي تيم احساس خاصي نسبت به من دارند و فکر مي کنم همه اين مسائل به خاطر زحمت و تلاشي بوده است که در اين چند سال در تيم هامبورگ انجام داده ام. اينجا فوتبال را دوست دارند و مردم شهر به تيم علاقه مند هستند و فکر مي کنم زحماتي که کل مجموعه تيم طي چند سال گذشته داشته است باعث شده که بازيکن هاي تيم هامبورگ از جمله من، محبوبيت داشته باشيم و به خاطر همين مساله خوشحالم.»

ابراز احساسات مردم از زاويه نگاه شما چگونه است؟

اين قضيه را بيشتر حس مي کنم. مخصوصاً موقعي که در AOL بازي مي کنيم و نزديک به 50 ،60 هزار تن اسمم را صدا مي کنند، نشان دهنده اين است که علاقه خاصي به من دارند و اين براي من يک اتفاق است و اين مساله را هيچ وقت فراموش نمي کنم که در کشوري نظير آلمان توانسته ام چنين محبوبيتي را بين هواداران به دست بياورم و از اين مساله خوشحالم و احساس رضايت مي کنم و اميدوارم ادامه داشته باشد.

وقتي به شکست نزديک مي شويد يا موفقيتي کسب نمي کنيد، چقدر برايتان نگران کننده است؟

در مجموع جالب نيست. مثل زماني که از بالاي جدول ناگهان جزء تيم هاي آخر جدول قرار گرفتيم که براي مجموعه تيم و تماشاچي ها ناخوشايند بود و ماه هاي سختي را گذرانديم. البته هواداران ما جسور بودند و خيلي خوب تيم را حمايت کردند. ما خيلي از بازي ها را باختيم اما، آنها باز ما را تشويق و حمايت مي کردند و همان حمايت باعث شد که ما از اين بحران بيرون آمديم و تيم همچنان خوب بازي مي کند.

با وجود بردهاي هفته هاي اخير وضعيت بهتر شده؟

زمان سختي بود و خيلي راحت نمي شود با آن کنار آمد. البته تيم ما اين توانايي را دارد که جزء تيم هاي بالاتر شود. (هامبورگ با يک امتيازي که يکشنبه شب گرفت با 28 امتياز در مکان دوازدهم جدول قرار دارد. اين تيم همچنان خطر را احساس مي کند و با رتبه شانزدهم تنها يک امتياز فاصله دارد.)

براي آينده چه برنامه يي داريد؟

قراردادم تا اين فصل با هامبورگ تمام مي شود و هنوز هيچ صحبتي مبني بر ماندن يا رفتن از تيم هامبورگ نشده است. هنوز هيچ چيز مشخص نيست و طي يک يا دو ماه آينده مشخص مي شود که مي مانم يا نه.

تمايل شخصي شما چيست؟

بالاخره فوتبال حرفه يي است و فکر مي کنم تمايلات شخصي در آن نمي تواند دخيل باشد. دوست دارم و با کمال ميل مي خواهم بمانم؛ اما بايد ديد برنامه هاي درازمدت باشگاه چيست.

هواداران خارجي شما چقدر شما را به عنوان فوتباليست و چقدر به عنوان يک بازيکن ايراني مي شناسند؟

صددرصد من به عنوان نماينده فوتبال ايران در اين جا حضور دارم و هر موقع اسمي از من است صددرصد و مستقيم به فوتبال ايران برمي گردد. فکر مي کنم ما که در اروپا بازي مي کنيم نمايندگان فوتبال ايران هستيم و مهم است وظيفه مان را به نحو احسن انجام دهيم و راه را براي آمدن بازيکنان ديگر باز نگه داريم و اگر شرايطي را به وجود بياوريم و بد کار کنيم فکر کنم راه را براي بازيکنان ديگر مي بنديم و اگر تلاش کنيم و کارايي داشته باشيم راه براي آمدن بازيکنان جوان باز مي شود.

موقعيت شما در بين مجامع عمومي هامبورگ و آلمان چگونه است؟

خوشبختانه خيلي خوب است؛ البته يک مقدار با ايران فرق مي کند و آنجا مردم به ما بيشتر لطف دارند. وقتي مردم آلمان من را در خيابان مي بينند شايد جو صميمي تر از ايران نباشد اما، با توجه به اينکه فوتبال را دوست دارند و من 8 سال به طور ثابت در هامبورگ بازي کرده ام به من علاقه مند هستند و هر جا که من را مي بينند لطف داشتند.

مشکلي با شهرت نداريد؟

در ايران سخت تر است و اينجا نه؛ مردم معمولاً در اينجا سعي مي کنند کمي فاصله بگيرند و آدم ها را راحت تر مي گذارند.

با مخالفان تيم چگونه کنار مي آييد؟

در هامبورگ تيمي به اسم سن پائولي وجود دارد که رقابت شديدي با هامبورگ دارد.

چه چيزهايي شما را به عنوان ايراني در آلمان محدود مي کند؟

من به عنوان نماينده فوتبال ايران اينجا حضور دارم و بالاخره ما از يک کشور اسلامي به اينجا آمده ايم و قطعاً شرايط کشور ما با اينجا فرق مي کند و خيلي از چيزها را بايد رعايت کرد، وقتي يک کم معروف هستي و کاپيتان تيم مي شوي بايد يک چيزهايي را رعايت کني، تا آنجا که مي شود بايد سعي کرد حرمت هايي را نگه داشت و من هم تاکنون سعي کرده ام.

و در آخر...

رسانه هاي ايراني براي تهيه مصاحبه و گزارش کمتر به محل تمرين تيم آمده اند و هر چه خبر و اطلاعات بوده يا از طريق اينترنت بوده يا تلفن راه دور بوده است و هيچ کس از نزديک نيامده لمس و احساس کند و فيلمي تهيه کند که فوتباليست ها در خارج از کشور چه مي کنند؟ مستند «لژيونرها» تنها دوربيني بود که از ايران آمد.

ما اگر مي خواهيم بدانيم فوتباليست ها در خارج از کشور با چه امکاناتي کار مي کنند و با چه شرايطي مواجه هستند، بايد روي آنها کار کنيم و من اين مساله را در رسانه ها ضعيف ديدم. شايد امکانات روزنامه ها و مجلات ما با کشورهاي ديگر قابل مقايسه نيست، چرا که يک بازيکني از ژاپن به اين جا آمد و 8 ، 9 دوربين از کشورهاي مختلف به اين جا آمدند و چند سال تمام بازي ها را از نزديک پخش مي کردند و تمام خبرنگارها از نزديک حضور داشتند و ارتباط تنگاتنگي بود.

البته شايد نبايد گله کرد، شرايط مطبوعاتي ما فرق مي کند، به هر حال نيامدند از نزديک ببينند که ما اينجا چه کار مي کنيم و با چه مشکلاتي مواجه هستيم.

درخشش علي سامره مهاجم ايراني الشعب در رقابت هاي اين فصل ليگ امارات باعث شد اين تيم که از وجود جواد کاظميان سود مي برد چندين هفته صدرنشيني را تجربه کند. اما اخراج سامره در مسابقه با العين موجب شد تا اين بازيکن با سه جلسه محروميت روبه رو شود. الشعب جمعه اين هفته در غياب گلزن ايراني اش مقابل الشباب با نتيجه دو بر صفر شکست خورد تا به مکان چهارم جدول سقوط کند و با الوصل صدرنشين فاصله يي 4 امتيازي پيدا کند. سامره تا اينجاي کار 11 گل در ليگ امارات به ثمر رسانده و پس از گريگوري دوفرنيس مهاجم تيم «دوبي» در رده دوم گلزنان قرار دارد. روزنامه معروف و پرتيراژ البيان در شماره روز دوشنبه خود مصاحبه مفصلي با سامره انجام داده که سايت ورزشي فوتبال ايران اين مصاحبه را به فارسي برگردانده و روي خروجي خود قرار داده است.

مهاجم ايراني الشعب در اين گفت وگو در مورد آخرين وضعيتش در ليگ امارات و همچنين اختلافات کهنه اش با سرمربي تيم ملي ايران توضيح داده. او در مورد اينکه چه شد در بازي حساس مقابل العين اخراج شد، گفت؛ «بازي سنگيني بود و اتفاقات زيادي افتاد که داور بايد با بازيکنان برخورد مي کرد و حداقل کارت زرد نشان مي داد اما داور هيچ عکس العملي نداشت. زماني که العين به ما گل زد وليد سالم به وسط زمين آمده بود تا با ديگر همبازيانش خوشحالي کند. آنها از زمين خارج نمي شدند و اجازه نمي دادند بازي را شروع کنيم. آمدم توپ را از او بگيرم که من را هل داد. من هم او را از خودم دور کردم و مي خواستم آنها را از زمين خودمان خارج کنم که خودش را به زمين انداخت. داور از صحنه دور بود اما آمد و ما را اخراج کرد بعد هم دو جلسه ديگر محروم شدم.»

با اين حال سامره معتقد است که غيبت او به الشعب ضربه نخواهد زد و نبودش به ديگر بازيکنان انگيزه مي دهد تا براي قهرماني تلاش کنند. مهاجم سابق استقلال در ادامه صحبت هايش به اختلاف قديمي اش با امير قلعه نويي اشاره کرده است؛ «موضوع مربوط به دوسال پيش است، از زماني که در استقلال بودم و با مربي تيم اختلافاتي داشتم تا جايي که از من خواست استقلال را ترک کنم و من هم به امارات آمدم و پيراهن الشعب را پوشيدم. بعد از آن همين مربي سرمربي تيم ملي ايران شد و در اولين دعوت 40 بازيکن را انتخاب کرد اما نام من در بين 40 بازيکن برتر فوتبال ايران نبود در حالي که همان وقت با 18 گل زده دومين گلزن برتر ليگ امارات بودم و از آن اتفاق خيلي افسرده شدم و ديگر به انتخاب اين مربي اعتقاد ندارم.»

سامره در ادامه درباره رد دعوت مربي تيم ملي براي حضور مجددش در تيم ملي توضيح داد؛ «او تحت فشار رسانه ها اين بار از من دعوت کرد. فوتبال دوستان ايراني اخبار فوتبال امارات را دنبال مي کنند و شرايط مرا خوب مي دانند. اين فشار باعث شد قلعه نويي مرا به تيم ملي دعوت کند. او زير فشار مردم و رسانه ها مجبور بود اين کار را بکند. من مي دانم که مربي به من اعتقاد ندارد و تحت فشار از من دعوت کرده. پس هيچ وقت راضي نمي شوم با مربي يي که من را نمي خواهد کار کنم.»

سامره تاکيد کرد زماني که قلعه نويي برود به تيم ملي باز مي گردد. مهاجم الشعب در ادامه ابراز اميدواري کرد اگر در بازي هاي بعدي محروم نشود و اجازه دهند، مي تواند اين فصل عنوان آقاي گلي را کسب کند. همچنين او از حضور بلندمدتش در الشعب خبر داد؛ «من در اينجا هستم و از شرايط رضايت دارم، به شرط آنکه مرا بخواهند. تا زماني در الشعب مي مانم که خودشان بگويند ديگر تو را نمي خواهيم، خدانگهدار.»

آران

امير قلعه نويي هرگز اين عبارت «برتولت برشت» را نخوانده که؛ «نارضايي، سرزمين قهرمان سازي است.» ولي خود مصداقي است از آن. مي توان گفت که او مرهون نارضايتي هاست و نارضايتي ها سخت مرهون ژنرال.

از استقلال تحقير شده اواخر دهه 60 تا آن تيم سقوط کرده اوايل دهه هفتاد و از آبي کدر پس از حجازي (اواخر دهه هفتاد) تا آبي کبود تشنه بازگشت اسطوره در همين روزها، هر بار با شل و سفت شدن بند کفش او يا گره ابرويش، موقعيت هايي دراماتيک پديد مي آمدند که در جهت برون رفت از آنها يک قهرمان فرضي تا سردوشي ژنرال ارتقاي درجه مي يافت، در حالي که اين ژنرال در دوران فوتبالش به گواهي امير حاج رضايي، پرويز دهداري و علي پروين هر بار با عذر «اغتشاش» از خدمت ملي محروم مي شد و تا 30سالگي نتوانست کارنامه يي ملي براي خود دست و پا کند.

استراتژي قلعه نويي در اين سال ها «کنش و واکنش» معترضانه به دست هاي پشت پرده يي که عليه او و تيمش مي جنگيدند باقي ماند و هنگامي که همان دست ها از آستين بيرون آمدند و قهرماني استقلال و مربيگري ملي را به او هديه کردند، يکباره «واکنش معترضانه» يعني آنچه مي توانست مکانيسم نارضايتي از عامل مجهول را در ميان هواداران فعال کند، از ادبيات او غيبش زد. در ابتدا قلعه نويي برنده بازي خطرناکي بود که اجتماع پيرامون فوتبال را به بازي مي گرفت؛ «تهييج توده ها». او هميشه حسرت اين را داشت که بازيگر رلي اجتماعي باشد که زماني در ابعادي وسيع تر «علي پروين» بازيگرش بود.

اما پروين پس از باخت هم «پروين» باقي ماند اما قلعه نويي پس از برد به «حسرت پروين» تبديل شد. پس از قهرماني فصل 85-84 ليگ برتر پايمال کردن حق مجيد جلالي، محمد مايلي کهن و مصطفي دنيزلي در شوراي خرد جمعي و به دست آوردن سرمربيگري تيم ملي همزمان با کرسي «همه کارگي» استقلال حقيقتاً مکانيسم نارضايتي از کار افتاده بود. سرانجام «محمد مايلي کهن» در يک شب غافلگيري اين مکانيسم را عليه قلعه نويي فعال کرد و ژنرال خودش و بازي اش را باخت.

راز نازي آباد

«نازي آباد» نقطه آغازين داستان ماست. کانون استعدادخيز فوتبال ايران «از ابراهيم آشتياني تا فرشاد پيوس و از امير قلعه نويي و فنوني زاده تا حميد استيلي». زمين هاي خاکي چهارصددستگاه و گل کوچک هاي فوتبال خياباني. از نسل هاي طلايي دهه هاي 40 ، 50 و 60 خيلي ها که از اين حاشيه با صفاي منتهي اليه جنوبي تهران برخاستند تا خود را پيدا کنند ديگر به خاک حاصلخيزش پا نگذاشتند اما قلعه نويي پس از يکي دو بازگشت نصفه و نيمه سرانجام در بهار 1381 رسماً به نازي آباد بازگشت.

به مرغوبکار؛ زمين تمريني که حتي در عصر سانتي مانتال ها نبض هويت استقلال در آن مي تپيد. ساکن جديد محله جردن، کيلومترها پايين تر به جست وجوي رگ و ريشه خود آمده بود، نزديک تر از هر زمان ديگر به بن بست فقيرانه يي که در آن پا گرفت يا ميدانگاهي هاي درختي دنج و آسفالت شده که براي اميرها و فرشادهاي نسل گذشته حکم يک کمپ فوق مدرن را داشت. فرشاد پيوس آقاي گل فوتبال ايران از خاطرات نوجواني مي گويد که همراه امير قلعه نويي در مسابقات گل کوچک تيم مي دادند؛ «به يک پا دو پاهاي امير که توپ را از لاي پاي حريف توي گل مي انداخت حسادت مي کردم.» زرنگ ترها بعدتر همه بوي خاک مي گرفتند. در زمين هاي بايري که ماحصل تغييرات ناگهاني نقشه توسعه تهران بودند. «مددنوعي» و بعدها امثال «اردشير لارودي» طي چهار دهه بر سر اين زمين ها عرق ريختند و آنها را شخم زدند تا استعدادهاي چندين نسل را درو کنند. امير از روزگار نوجواني به آموزه هاي «مکتب زمين خاکي» دل بست. بي خود نبود که در سال هاي بازيگري اصرار داشت طبق شناسنامه «اردشير» صدايش کنند و فاميلش را «قلعه نوعي» بنويسند. او به هر چه بوي نازي آباد مي داد وفادار ماند، از جمله خوي امروزي اش. حتي ناصر ابراهيمي براي سرمربي تيم ملي امروز بيشتر يک خاطره خوب هجده سالگي است تا يک دستيار به دردبخور و همچنين بهانه يي براي اينکه بعضي او را با «پروين» مقايسه کنند. ظاهراً «نو پرويني» چيزي جز حسرت «پروين» نيست. آن لحن شل و کنايي، آن کري خواني هاي آميخته با ادبيات خاص جنوب شهري، آن دست کم گيري ها و عقده گشايي ها، لجبازي هاي تلخ و شيرين و بي احتياطي هاي حماسي همه در قالب «نو پرويني» در وجود قلعه نويي دوباره صيقل خوردند. پيش از بازگشت به استقلال، او دم از سازش مي زد، براي کوچک ترين حاجتي دست نياز پيش بزرگ ترها دراز مي کرد يا حتي در مواجهه با پرسش هاي ايدئولوژيک به سراغ جزوه هاي يادگاري اش از تمرينات لورکوزن مي رفت، حتي حاضر شد چند روزي به نفع حجازي، طالبي و کخ در سايه نيمکت قرار گيرد. ولي صندلي شماره يک کافي بود تا آرزوي پا گذاشتن جاي پاي پروين، قلعه نويي را به اصل خود بازگرداند. دوباره جنگ هاي رواني به راه افتادند، با نقل قول از مدد نوعي، پروين فوتبال مدرن را به استهزا گرفت و ستاره هاي آبي را يکي يکي تاراند. عده يي به شکل تازه اش کنايه مي زدند و شخصيت تازه سرمربيگري او را پوشالي مي خواندند ولي او تازه خودش شده بود. حتي ژنرال هم نبود. خودش بود.

پيراهن «نوپرويني»

رضا اميرخاني در ويژه نامه «جلال آل احمد» روزنامه شرق نوشته بود؛ «در علي پروين چيزي هست خارج از فوتبال که براي او محبوبيت مي آفريند. پروين لحن خاص خود را دارد؛ لحني که در ميان لحن هاي رايج از لحن معيار دور است... اما در عوض با آن لحن نمي توان دروغ گفت.»

فوتبال مستطيلي سبز است که اجتماع خودش را روي سکوها گرد مي آورد و ارزش اجتماعي آن وقتي است که در مرز زمين با سکوها فعل و انفعالاتي صورت گيرد. پروين نه تنها اين مرز را به سوي جماعت فوتبال درنورديد بلکه از آن جماعت هم به متن جامعه راه گشود.

شايد به واسطه همان لحن خاص که نه به آن شيريني ولي در قلعه نويي هم مي توان سراغ کرد و صد البته نه به آن صداقت. اصلاً شايد پروين سراپا لحن بود و بس. «نوپرويني» زماني کليد خورد که پس از طرد چندساله، او سعي کرد اين بار در جهت عکس وارد مرز مستطيل سبز شود. عده يي بر اين باور بودند او همگام با «نوپرويني» اصالت گذشته را از دست داده و به جمعيتي اشاره مي کردند که پروين را به داخل بازي هل مي داد و مي خواست مطالبات خود را به قواعد بازي تحميل کند.

«پروين» در زمانه خود مقتضياتي داشت. به زندگي و فوتبال خيلي ها معنا مي داد و گره خيلي از مشکلات را باز مي کرد. وجود «پروين» دلگرمي مي داد که لوطي گري هنوز نمرده. «نوپرويني» اما نعش لوطي گري را بلند مي کرد. با اين حال «نوپرويني» خالي از دستاورد هم نبود و دست کم قهرمان اصلي را از فراموشخانه پرسپوليس تکنوکرات ها بيرون کشيد. «علي پروين» زنده ماند و محبوب. اما پيراهن پاره او به اولين آدم زرنگي رسيد که خودش را پيش انداخت. براي قلعه نويي همه چيز از روزي آغاز شد که در بازي پرسپوليس- شاهين 1364 کسوت پروين را ناديده گرفت و از ميان پاهاي سلطان جلوي صد هزار جفت چشم تونل گشود. قلعه نويي از آن پس در همان تونل طي طريق کرد، تونلي که بر دهانه اش عنوان «نوپرويني» حک شده بود. به گواهي دوستان نزديک امير، او با اينکه از اعماق وجودش سرخ بود، استقلال را انتخاب کرد چون مي خواست يک «پروين» ديگر باشد نه زير سايه «پروين» اصلي.

در فينال جام باشگاه هاي ايران 1368 زماني که پروين ديگر کفش ها را آويخته و روي نيمکت مي نشست «يک هافبک طراح، مقتدر، باتکنيک و باهوش از پرسپوليس رفت و بازيکني با چنين ويژگي به استقلال سنجاق شد.» او که در فوتبال در پستي شبيه «علي پروين» (ميانه راست) و با ظرافتي نه چندان کمتر از او بازي مي کرد، در مربيگري هم چرخشي مشابه مرشدش داشت و ابتدا به دوندگي، فوتبال فيزيکي و درگيرانه روي آورد. در سرکشي و رهبري تيم درون تيم استعدادي همپاي «سلطان» از خود بروز داد و از طريق دوستان روزنامه نگارش و شخص «منزوي» لقبي هم ارز براي خود دست و پا کرد؛ ژنرال،

همين شخص يک دهه بعد باعث سقوط حجازي، آخرين اسطوره واقعي استقلال شد تا رفته رفته مقدمات پهن شدن بساط «نوپرويني» در اردوي آبي ها که با اين چيزها بيگانه بود هم مهيا شود. سرانجام وقتي استقلال قهرمان ليگ برتر 85-84 شد، آبي ها «پروين» خود را بازيافتند. قلعه نويي هم بلافاصله «علي انصاريان» سمبل وفاداري به پروين را از پرسپوليس به استقلال آورد.

حالا حتي پسر بازاري مشهوري که روزگاري يار غار پروين محسوب مي شد به جرگه حاميان امير پيوسته بود. قلعه نويي حتي از ناصر ابراهيمي و پرويز کماسي دو عصاي دست هميشگي پروين هم نگذشت.

و به اتفاق همه اينها قلعه يي نو براي «نوپرويني» بنا کرد. قلعه يي که براي حفظ آن از خودش فاصله گرفت، از استقلال فاصله گرفت و به زودي از تيم ملي هم فاصله خواهد گرفت. يک قلعه شني،

حميدرضا افتخاري

در حالي که بيش از دو هفته از برگزاري «شوي تبليغاتي» انتخاب قهرمان قهرمانان مي گذرد پس لرزه هاي انتخاب هاي بي حساب و کتاب شخصي شوراي هماهنگي صدا و سيما جامعه ورزش را مي لرزاند.

غيبت رئيس سازمان تربيت بدني در مراسم گرچه موجه اعلام شد اما اولين اعتراض به اين نحوه انتخاب بود. پس از آن هم يک به يک مسوولان و ورزشکاران شروع به اعتراض و گلايه کردند.

ميانه هاي مراسم بود که اميررضا واعظ آشتياني از جلسه زد بيرون درست زماني که از مهدي سهرابي جداگانه تقدير شد و مشخص شد که او جزء برترين ها نخواهد بود. رئيس فدراسيون دوچرخه سواري بيرون از سالن وقتي با درخواست مصاحبه با شبکه هاي مختلف تلويزيوني روبه رو شد، گفت؛ «هر وقت اصل شايسته سالاري رعايت شد آن وقت مصاحبه مي کنم.» اشاره آشتياني به حق خوري مهدي سهرابي بود که براي نخستين بار سه مدال از يک دوره بازي هاي آسيايي براي ايران کسب کرده بود. آشتياني مي گويد؛ «يعني دو نقره و يک برنز سهرابي ارزش يک طلا را نداشت. اصلاً آقاياني که قهرمانان را انتخاب مي کنند مي دانند پنج ساعت روي يک زين 20 سانتي نشستن و رکاب زدن يعني چه؟ خودشان که روي مبل راحتي هر 10 دقيقه جابه جايي مي شوند.»

به اين ترتيب مراسم هفتمين دوره انتخاب قهرمان قهرمانان هم زير سوال رفت درست مثل شش دوره گذشته که حرف و حديث فراواني پيرامون اين مراسم بود، شايد دوره اول و دوم به علت تازگي مراسم کسي اعتراض نکرد اما از دوره سوم که انتخاب هاي تکراري و کليشه يي باب شد و دل بعضي ها به دست آمد صداي اعتراض ها هم بلند شد.

در دوره چهارم وقتي همه جامعه ورزش يک صدا اذعان داشتند قهرمان قهرمانان هادي ساعي است يک ابداع باعث شد تا رضازاده دلگير نشود و عنوان پهلوان پهلوانان با جايزه نقدي برابر قهرمان قهرمانان به او رسيد و جالب اينکه فقط همان يک سال اين عنوان تقسيم شد چرا که دو سال بعد قهرمان قهرمانان خود رضازاده بود. حتي سال گذشته هم شايعاتي شنيده شد که انتخاب اول صداوسيما لاله کشاورز اولين کوهنورد مسلماني که پا به قله اورست گذاشت، بود و اما در آخرين لحظات ورق برمي گردد و قرعه به نام ديگري مي خورد. با تمام اين اوصاف اين انتخاب آخري و عدول از قوانين چنين انتخابي واقعاً نوبر بود.

واژه قهرمان قهرمانان به لحاظ قواعد ادبيات فارسي دلالت بر يک نفر مي کند و اين در حالي است که اين عنوان يک نفره را دادند به دو نفر، تازه پورمحمدي رئيس شبکه سه هم با افتخار به دوربين ها گفت اول مي خواستيم پنج نفر قهرمان قهرمانان انتخاب کنيم،

گرچه انتخاب فرد برتر ورزش در تمام جهان يک رسم است که اغلب هم توسط ارگان رسمي ورزش کشور انجام نمي شود و بر اين اساس اقدام صدا و سيما بسيار قابل تقدير است اما بايد توجه شود که بدون معيار دست به انتخاب زدن همين عواقب را دارد.

الان جاسم ويشگاهي يک مدعي است، او هم مثل مراد محمدي يک طلاي آسيا و يک طلاي جهاني داشت. حسين روحاني هم همين طور، تازه ويشگاهي بهترين کاراته کاي آسيا هم شده است پس محق تر است اما مي بينيم با يک سدشکني تبعات ديگري پديد مي آيد که بسيار آزاردهنده تر است.

در ميان تکواندويي ها مهدي بي باک از همه دلگيرتر است هرچند اعتراض خود را پنهان مي کند اما مي گويد «من طلاي دانشجويان جهان، طلاي جام جهاني و نقره بازي هاي آسيايي را دارم. خب وقتي در کشورم اين طوري حق خوري مي شود چرا بايد انتظار داشته باشم آن اتفاقي که در دوحه افتاد براي من يا ديگر دوستانم تکرار نشود.»

آنچه مسلم است اين بچه ها که الان جسته و گريخته اعتراض مي کنند دنبال جايزه نقدي مراسم نيستند چراکه آنها هنوز جوايز قهرماني دوحه را هم دريافت نکرده اند و دم بر نياورده اند. نکته اساسي که شوراي هماهنگي سازمان صدا و سيما بايد به آن توجه کند اين است که براي انتخاب کم اشتباه تر (بدون اشتباه و خطا غيرممکن است) بايد معيارهاي انتخاب را کاملاً شفاف بيان کنند و از رودربايستي دوري کنند.

دوستان ما در صدا و سيما وقتي خود را مقيد به تقدير از تمام طلايي هاي دوحه کردند درگير مشکلي شدند که گريبان شان را گرفت. به اين ترتيب چون روند تقدير از يک بانوي ورزشکار و يک جانباز در مراسم غيرقابل تغيير است تعداد برترين ها به 13 نفر رسيد و اين هم يک بدعت بود. از سوي ديگر در انتخاب بانوي برتر هم با مشکل روبه رو بوديم. اگر ساعي صاحب يک برنز آسيايي شد، شيخي هم تيمي او هم چنين مدالي گرفت و از سوي ديگر پورکاشيان هم در قالب تيم شطرنج زنان چنين عملکردي داشت.

در واقع رويکرد هر کس طلا داشت برتر است مشکل اصلي مراسم امسال بود و فرض کنيد چهار سال ديگر ايران 20 طلا بگيرد، آن وقت 20 نفر برترين مي شوند.

متاسفانه مراسم هفتمين دوره انتخاب برترين هاي ورزش ايران باز هم پرسروصدا شد. شايد مهم ترين علت هم اين باشد که صدا و سيمايي ها هرگز به مشاوره با سازمان و کميته المپيک تن نمي دهند و حتي از نظرسنجي مردمي هم غفلت مي کنند. تکيه بر داشته هاي شخصي يک عده معدودي که پشت يک ميز بنشينند و برترين ها را انتخاب کنند قطعاً بدون خطا نيست کما اينکه شاهديم هر سال اين اتفاق مي افتد و مردم حق دارند به آن معترض باشند چراکه پولي که به قهرمانان هديه مي شود از جيب همين مردم است.

و نکته آخر درباره مجري برنامه است که گويا قرار نيست عوض شود و سند اين مراسم به نام او خورده است. کاش مسوولان شبکه سه فيلم هشت دوره مراسم را به يک تدوينگر بدهند تا يک سريال طنز از سوتي هاي آقاي مجري تهيه شود.

دويست و شصت و ششمين داربي ميلان يکشنبه شب با پيروزي اينتر به پايان رسيد تا اين تيم هر دو داربي ميلان در فصل 2007 - 2006 سري A را فتح کرده باشد. اين بازي براي اولين بار پس از چهارده سال و به دليل مشکلاتي که براي فوتبال ايتاليا ايجاد شده بعدازظهر انجام شد. اما جالب ترين نکته اين داربي حضور رونالدو بود. بازيکني که از سال 97 تا 2002 عضو اينتر بود و سپس به رئال پيوست و سرانجام ماه گذشته ميلادي به عضويت ميلان همشهري اينتر درآمد تا خشم هواداران اينتر برانگيخته شود. هواداران اينتر براي اذيت کردن رونالدو سي هزار سوت به ورزشگاه آورده بودند تا هر زمان که اين برزيلي صاحب توپ مي شود با به صدا درآوردن سوت ها تمرکز او را بر هم بزنند اما همين بازيکن در دقيقه چهلم بازي گل ميلان را وارد دروازه اينتر کرد تا هواداران اينتر را به سکوت وادارد. با اين حال در نيمه دوم ورق برگشت و گل هاي کروز و ابراهيموويچ باعث شد تا اينتر داربي دويست و شصت و ششم را فتح کند و خود را نزديک تر از هميشه به قهرماني در سري A ببيند.

ترکيب اينتر؛ ژوليو سزار، بورديسو، کوردوبا، ماتراتزي، گروسو (از دقيقه 18، مکسول)، زانتي، داکور (از دقيقه 46 والتر ساموئل)، استانکوويچ، فيگو، کرسپو (از دقيقه 54 خوليو کروز)، زلاتان ابراهيموويچ

ترکيب ميلان؛ ديدا، اودو (از دقيقه 66، کافو)، بونه را، مالديني، يانکولوفسکي، گتوزو (از دقيقه 79، کورکوف)، پيرلو، آمبروسيني، سيدورف (از دقيقه 68، جيلاردينو)، کاکا، رونالدو

رونالدو؛ «روز بسيار خوبي را سپري کردم. با اينکه ميلان شکست خورد اما از اين داربي لذت بردم. ما مقابل يک تيم بزرگ شکست خورديم که از هر نظر شايسته پيروزي بود. آنها در اين فصل شکست ناپذير هستند. در نيمه اول ما بسيار عالي بازي کرديم و نتيجه برتري خود را هم گرفتيم. بازي بسيار دشواري را پشت سر گذاشتيم اما در اين بازي هم تيمي هايم مبارزه خوبي را به نمايش گذاشتند. در مورد حرکت پس از گل هم بايد بگويم که قصد توهين به هواداران اينتر را نداشتم. آن لحظه دوست داشتم دست هايم را کنار گوشم بگيرم. اميدوارم موراتي و تمام افرادي که در ورزشگاه حضور داشتند از اين بازي لذت برده باشند.»

اين سومين گل رونالدو براي ميلان و اولين گل او در سن سيرو پس از 28 آوريل 2002 بود.

کارلو آنچلوتي؛ «بازي را بسيار خوب آغاز کرديم و طبيعي هم بود که گل اول را وارد دروازه آنها کنيم. اما در نيمه دوم اوضاع کمي متفاوت شد و اينتر مزد برتري فيزيکي خود را گرفت. اگر بازي ما مقابل سلتيک به وقت اضافه نمي کشيد مي توانستيم اينتر را شکست دهيم. در نيمه اول فرصت هاي کمي در اختيار اينتر قرار داديم. اما در نيمه دوم کمتر به دروازه آنها حمله کرديم و اين فرصت را در اختيار آنها قرار داديم تا به سمت دروازه ما هجوم آورند. با اينکه اينتر هفته گذشته نتوانست از پس والنسيا برآيد و از ليگ قهرمانان اروپا حذف شد اما يک تيم بسيار قدرتمند است. اگر اين بازي مجدداً تکرار شود باز هم با همين سيستم مقابل اينتر قرار خواهيم گرفت. تنها برتري اينتر بر ما اين بود که آنها از نظر فيزيکي در وضعيت بهتري بودند.»

روبرتو مانچيني؛ «از پيروزي در داربي بسيار خوشحالم اما با شناختي که از تيمم داشتم تصور اين برد کاملاً طبيعي بود. اگر بازي هاي باقي مانده را هم با همين انگيزه انجام دهيم يک فصل فوق العاده را پشت سر خواهيم گذاشت و بازيکنانم هم نشان دادند که شايسته اين قهرماني هستند. تنها چيزي که بابت آن افسوس مي خورم اين است که نتوانستيم والنسيا را شکست دهيم. اگر دو بازي رفت و برگشت را مرور کنيم معلوم مي شود که شايسته حذف نبوديم. اما خوشحالم که بازيکنانم پس از حذف از ليگ قهرمانان روحيه خود را بازيافتند و توانستند در داربي پيروز شوند. بايد به روند بدون شکست خود در سري A ادامه دهيم تا کار فوق العاده ما در اين فصل سري A به بهترين شکل به پايان برسد. نبايد فراموش کنيم که در فينال جام حذفي ايتاليا هم بايد با رم مقابله کنيم و مي توانيم قهرماني در اين جام را هم به قهرماني در سري A اضافه کنيم.»

خاوير زانتي؛ «اينتر يک بازي فوق العاده را به نمايش گذاشت و شايسته کسب پيروزي بود. اينتر جمعه گذشته (نهم مارس) نود و نهمين سالگرد تاسيس خود را جشن گرفت و اين بهترين هديه براي تيمم بود. گل رونالدو روي بدشانسي ما به ثمر رسيد اما بازيکنان نشان دادند که هر طور شده مي خواهند در اين داربي پيروز شوند. اين پيروزي را به خانواده باشگاه اينتر تقديم مي کنم که طي ماه هاي اخير تعدادي از مردان بزرگ خود را از دست داد.»



تمديد پيش از موعد اين قرارداد هستند.