بنفشه سام گيس

گروه اجتماعي؛ در افواه عمومي فرانسه شايع است که روزنامه لوموند آنقدر قدرت دارد که بتواند کابينه دولت را تغيير بدهد. لوموند يکي از چند روزنامه معتبر فرانسه که هر روز ساعت 13 بعدازظهر روي دکه هاي مطبوعات سراسر کشور ظاهر مي شود و حدود دو ميليون خواننده دارد اگرچه تيراژ آن از 300 هزار تجاوز نمي کند. مسوولان لوموند معتقدند که بحران کم اقبالي به مطبوعات کاغذي دامنگير اين روزنامه هم شده و به همين جهت در تلاش هستند که با هر تغييري، خود را از دامنه اين بحران دور کنند. بزرگ کردن عکس ها، تغيير محتواي اخبار و حتي راه اندازي سايت اينترنتي ازجمله اقداماتي است که به فکر آنها رسيده است. هم اکنون دست اندرکاران اين روزنامه از گرايش صرف اخبار به تحليل روي آورده اند و اين تحليل ها در کنار گفت وگوهايي در باب فرهنگ، مد، برنامه هاي سينما، تلويزيون، تئاتر، محيط زيست و شيوه هاي مصرف قرار مي گيرد که به نظر آنان، اين تغيير محتوا و گرايش مي تواند اقبال بيشتر خوانندگان را به همراه داشته باشد. سوفي گرالدي سردبير روزنامه لوموند در جمع خبرنگاران ايراني اعزامي به فرانسه و در پاسخ به سوالات اعتماد چنين پاسخ مي دهد؛

مشابه روزنامه لوموند، دو روزنامه در کشور ما منتشر مي شود که قديمي و پرطرفدار است و شهرت جهاني دارد. به نظر شما کار کردن در روزنامه يي که شهرت جهاني دارد چه احساسي دارد؟

من به خودم مي گويم که شانس بسيار زيادي داشته ام که در اين روزنامه مشغول کار هستم در عين حال که کار در چنين روزنامه يي مسووليت سنگيني را به همراه خود مي آورد. البته امروز مطبوعات در فرانسه دچار يک بحران شده اند و به همين جهت ما تغييراتي در روزنامه ايجاد کرده ايم تا بتوانيم تعداد خوانندگان روزنامه را افزايش دهيم. زيرا متوجه شديم در عين حال که يک روزنامه جهاني هستيم که حرف هاي فرانسه را منتقل مي کنيم اما بايد خوانندگانمان را هم حفظ کنيم. در واقع بايد خوانندگانمان را قانع کنيم تا هر روز يک يورو و سي سانتيم از جيبشان بدهند و روزنامه ما را بخرند. براي خوانندگان لوموند بسيار مهم است روزنامه يي داشته باشند که علاوه بر آنکه به اهميت سنتي آن واقف هستند اما بايد به اندازه پولي که خرج مي کنند مطلب براي خواندن داشته باشند. من علاوه بر آنکه مي دانم که شانس زيادي داشته ام که در چنين روزنامه يي مشغول به کار باشم اما مي دانم که آنقدر بايد کار را جدي انجام بدهيم تا بتوانيم خوانندگانمان را راضي نگاه داريم.

آيا به آن روزي فکر کرده ايد که روزنامه لوموند بر اثر يک حادثه و اتفاق شهرت جهاني خود را از دست بدهد؟

دنياي اطلاعاتي امروز خيلي تغيير کرده است. بله ما به آن روزي فکر کرده ايم که خوانندگان روزنامه ها تمام اطلاعات خود را از طريق اينترنت به دست آورند به همين جهت يک سايت اينترنتي هم راه انداخته ايم.

منظور من وقوع يک حادثه است. مثلاً انتشار يک خبر دروغ باعث از دست رفتن شهرت جهاني لوموند بشود.

قبلاً هم چنين اتفاقاتي افتاده و اشتباهاتي صورت گرفته است اما در چنين شرايطي عذرخواهي مي کنيم اگرچه موافق ميل مان نيست اما به هر حال هميشه شرايطي ايجاد مي شود که خوانندگان ما راضي نباشند.

آيا شما نه به عنوان سردبير لوموند بلکه به عنوان يک شهروند فرانسوي حاضر به خريدن روزنامه تان هستيد؟

وقتي خبرنگار بودم روزنامه زياد مي خريدم البته هم اکنون هم در زمان تعطيلات روزنامه را مي خرم.

معروف است که روزنامه لوموند مخاطباني در سطح روشنفکر و نخبه جامعه فرانسه دارد. آيا شما از چنين اتفاقي راضي هستيد؟

در اين صورت بايد فکر کنيم که بسياري از فرانسوي ها نخبه هستند زيرا روزانه دو ميليون نفر روزنامه لوموند را مي خوانند البته تيراژ روزنامه حدود 400 هزار تا است اما روزانه دو ميليون خواننده دارد ولي تمام خوانندگان ما از طبقه نخبه نيستند. خوانندگان لوموند افراد تحصيلکرده يي هستند که حداقل ديپلم دارند و مي توانند از هر قشري باشند. استاد دانشگاه، صنعتگر، بازنشسته و....

برمک بهره مند

در سال 2005، حداقل 150 خبرنگار در جهان کشته شدند. بيشترين تعداد به عراق و فيليپين مربوط مي شد. درگيري، تظاهرات و آشوب در سراسر کره زمين همچنان وجود دارد. گروه ها و باند هاي مختلف همچنان خبرنگار ها را تحت فشار مي گذارند و جانشان را تهديد مي کنند. آمارها نشان مي دهد از 1990 تاکنون 1300 خبرنگار در جهان کشته شده اند. به پرونده هاي قتل ها آن طور که بايد رسيدگي نشده تا مشخص شود واقعاً علت مرگ چه بوده است. به نظر مي رسد موضوع مرگ خبرنگارها براي سازمان هاي بين المللي هم زياد پراهميت نيست، بنابراين مي توان نتيجه گرفت که ما تنها هستيم. اين بخش به توصيه هايي اختصاص يافته که منعکس کننده تجربيات 150 ساله هزارها خبرنگار رويترز است که تقريباً در تمام نقاط خطرخيز کره زمين حضور داشته اند.

آنچه در اين بخش ذکر شده، بيشتر توصيه است تا دستورالعمل و قوانين اجرايي. توصيه هايي که در اينجا آمده همچنين به شما تصويري ارائه مي دهد تا بتوانيد اتفاقاتي را که ممکن است در حين کار در محيط هاي پرخطر برايتان رخ بدهد بهتر حدس بزنيد.

استادان رويترز تاکيد مي کنند، نبايد خود را دست قضا و قدر بسپاريد، بايد خود را از قبل آماده و براي گريز از خطر از قبل برنامه ريزي کنيد.

چند نکته

1- خبرنگاري به هر حال شغل خطرناکي است. وقتي در محيط هاي خطرناک کار مي کنيد، مثلاً يک تظاهرات خشونت آميز را پوشش مي دهيد، انتظار نداشته باشيد با شما خوب رفتار کنند، بدانيد به ملاقات يک دوست نرفته ايد. مقامات دولتي در بسياري از کشورها فکر مي کنند ترساندن خبرنگارها کار خوبي است؛ چون باعث مي شود آنها کمتر در کار کساني که قدرت را در دست دارند سرک بکشند. در بسياري از کشورها وسايل، ضبط و دوربين خبرنگارها را ضبط مي کنند. قضات دستور صادر مي کنند خبرنگارها منبع خبر خود را افشا کنند. در امريکا اگر منبع خبر خود را افشا نکنيد ممکن است به زندان برويد. حتي کشورهاي دموکراتيک هم خبرنگارها را تهديد مي کنند.

2- روزنامه نگارها هم حق زنده ماندن دارند. روزنامه نگارها اگر چه بايد اتفاقات را پوشش بدهند، اما حق دارند که خود را از درگيري دور نگه دارند و به امنيت خود هم فکر کنند. يکي از اساتيد رويترز مي گويد؛ «هيچ خبري ارزش کشته شدن ندارد.» او ادامه مي دهد؛ «هميشه فردا هم خبرهاي خوب پيدا مي شود.» نگذاريد فرصت گرفتن يک عکس خوب يا پوشش يک سوژه بکر منجر به از دست دادن جان تان بشود. وقتي احساس مي کنيد درجه خطر بالا است سعي کنيد جلوي وسوسه شدن خودتان را بگيريد.

3- ماجرا را روايت کنيد، بخشي از آن نشويد. يک خبر يا عکس زماني ارزش دارد که بتوانيد منتشرش کنيد. روزنامه نگار مرده نمي تواند عکس يا خبر خود را بفرستد.

4- اصولي را که به ايمني تان کمک مي کند ياد بگيريد. درست همان طور که اصول خبرنويسي را ياد گرفته ايد بايد به دنبال اصولي باشيد که رعايت آنها مي تواند جان شما را در مقابل خطرات احتمالي حفظ کند.

حال چند توصيه

از قبل آماده شويد. مثلاً وقتي مي دانيد قرار است فردا تظاهراتي برپا شود که ممکن است به خشونت کشيده بشود، بهتر است روز قبل به محل برپايي تظاهرات سر بزنيد. درباره محلي که قرار است درگيري آنجا رخ بدهد اطلاعات جمع کنيد. از قبل تحقيق کنيد که چه چيزي کجا است، خيابان هاي دررو کدام ها هستند. حتماً يک نقشه خوب تهيه کنيد. مطمئن شويد جايي که مي رويد تردد ممنوع نباشد. اگر بايد براي ورود به آنجا از جايي مجوز بگيريد، بايد از قبل آماده کنيد. فکر کنيد که چه خطراتي ممکن است در محل درگيري شما را تهديد کند و خود را براي مقابله با آن خطرها آماده کنيد. درجه خطر را از قبل تخمين بزنيد. براي تخمين خطر بايد اول بدانيد چه خطراتي در کمين شما است. وقتي بفهميد چه چيزي شما را تهديد مي کند آن وقت خيلي بهتر مي توانيد خود را براي مقابله و گريز از آن آماده کنيد. بعد از ارزيابي اوليه، اقدامات پيشگيرانه انجام بدهيد. مثلاً بد نيست اگر با اتومبيل خود به محل درگيري مي رويد اتومبيل را رو به سمتي پارک کنيد که احتياج به دور زدن نداشته باشيد و راحت بتوانيد صحنه را ترک کنيد. خط ارتباط خود را با تحريريه از قبل مشخص کنيد. يک نفر حتماً بايد بداند شما کجا رفته ايد و چه ساعتي باز مي گرديد. شماره آدم هايي را که مي توانند به دردتان بخورند همراه داشته باشيد. شايد مجبور باشيد اين نام ها را با نام هاي جعلي بنويسيد که قابل شناسايي نباشند. کمک هاي اوليه را حتماً ياد بگيريد. به اين ترتيب هم مي توانيد به خودتان کمک کنيد هم جان ديگران را نجات بدهيد.

توصيه رويترز؛ اگر کمک هاي اوليه بلد هستيد، حتماً به کسي که زخمي شده کمک کنيد. دوربين را زمين بگذاريد و به کمک او برويد و در اين کار لحظه يي هم درنگ نکنيد.

تا مي توانيد درباره محيط به ديگران هم اطلاعات بدهيد. شماره تلفن خبرنگار هاي ديگر را داشته باشيد و درباره خطرات با آنها هم صحبت کنيد. نحوه ارتباط با کساني را که مي توانند به کمک شما بيايند در اختيار همه بگذاريد.

به دبير خود يا کسي که منتظر است شما باز گرديد، بگوييد اگر پيدايتان نشد چه کار کند. براي نجات خودتان از قبل برنامه داشته باشيد. درباره لباس، استفاده از کارت خبرنگاري، کيف پول و هويت تان از قبل تصميم بگيريد.

کارت روزنامه نگاري بهتر است در جيب تان باشد تا اين که آن را روي لبا س تان بچسبانيد. تجربه نشان داده بهتر است وقتي کسي از شما پرسيد اينجا چه کار مي کنيد، بگوييد خبرنگار هستيد و کارت تان را نشان بدهيد. در چنين مواردي، اول سعي کنيد طرف مقابل تان را آرام کنيد. با او آرام صحبت کنيد و بعد کارت را نشان بدهيد. البته گاهي اوقات شايد کارت داشتن اوضاع را خراب تر کند و اين باز به تجربه شما و محيطي که در آن کار مي کنيد مربوط مي شود.

آمادگي به ورزش کردن هم مربوط مي شود، کسي که وضعيت بدني خوبي داشته باشد بهتر مي تواند خود را از خطر دور کند. ببينيد آيا آماده هستيد مثلاً تمام شب را پياده راه برويد. آيا مي توانيد بدويد. اگر پايتان درد مي کند شايد بهتر باشد از همان هتلي که در آن اقامت مي کنيد يا از داخل تحريريه خبر را پيگيري کنيد. در همين حال، اگر از قبل برنامه ريزي کرده باشيد، خبري که خواهيد نوشت هم بهتر مي شود.

چيزي را دست قضا و قدر نسپاريد

فکر نکنيد اين فقط همکارتان است که مجروح يا کشته مي شود و چنين اتفاقي براي شما نمي افتد. نگوييد اتفاقي نمي افتد. کساني بوده اند که اگر قبل از شروع يک درگيري کمي بيشتر فکر مي کردند، هنوز در ميان ما بودند. (استادان رويترز از چند تايي از خبرنگارهاي رويترز نام مي برند که در جريان درگيري ها به سادگي کشته شده اند.) اگر خطر را درک نکنيد يا از قبل آن را تخمين نزنيد مطمئن باشيد که روي مين پا مي گذاريد. وقتي ميدان مين را شناسايي کنيد، بعد هم مي توانيد از وسط آن عبور کنيد.

کله شق بازي درنياوريد

اگر کله شق باشيد، جان ديگران را هم به خطر مي اندازيد. جان راننده، دستيار و تمام کساني که به خاطر شما راهي منطقه خطر شده اند. هميشه نياز نيست در کانون ماجرا باشيد. اين طور نيست که اگر در کانون درگيري باشيد بتوانيد خبر بهتري تهيه کنيد. دو فيلم مستند از يک صحنه تظاهرات خشونت آميز، که نيروهاي نظامي براي متفرق کردن مردم وارد عمل شده اند، نشان مي دهد چه طور خبرنگاري که دوربين به دست قاطي جمعيت بود، در پي وارد عمل شدن نيروهاي نظامي مجروح مي شود، در حالي که خبرنگار ديگري که از روي بالکن آپارتماني صحنه را فيلمبرداري کرده صحنه هاي خيلي بهتر و گوياتري گرفته و در عين حال جان خودش را هم حفظ کرده بود.

حواس تان به دور و بر باشد

در حالي که داريد مثلاً تظاهراتي را پوشش مي دهيد، بايد با «مشاهده» و جمع کردن حواستان به دور و بر سعي کنيد اتفاقات احتمالي را پيش بيني کنيد. اگر حدس مي زنيد ممکن است مشکلي پيش بيايد (مثلاً خشونت بالا بگيرد يا گاز اشک آور بزنند، يا باتوم به دست ها وارد معرکه بشوند) بايد قبل از آن عمل کنيد. مثلاً، بايد قدري از صحنه فاصله بگيريد تا اگر پليس شروع به بازداشت تظاهرکننده ها کرد، شما قاطي بازداشت شوندگان نباشيد.

گروهي کار کنيد

يکي از نکاتي که هميشه باعث شده سربازها جان خود را بهتر از خبرنگارها حفظ کنند اين است که آنها اغلب به صورت گروهي کار مي کنند، در حالي که روزنامه نگارها اغلب تنها هستند. وقتي احساس خطر مي کنيد به صورت گروهي کار کنيد، حتي اگر مجبور باشيد با يک خبرنگار رقيب در يک تيم حضور داشته باشيد. ساير خبرنگارها را هم ترغيب کنيد تا به شما بپيوندند. سعي کنيد به کار تيمي مثبت نگاه کنيد.

بر اوضاع مسلط باشيد

يادتان باشد اوضاع وقتي خطرناک مي شود که کنترل از دست تان خارج شود مثلاً وقتي دشمني طرف مقابل تان را برانگيزيد يا او را عصباني کنيد. هميشه از قبل به موضوع فکر کنيد.

بازيگرهاي اصلي را پيدا کنيد

در يک تظاهرات يا درگيري بازيگرهاي اصلي را پيدا کنيد و آنها را زير نظر داشته باشيد. به اشاراتي که به اشخاص دور و برشان مي کنند توجه کنيد.

از تمام حواس خود استفاده کنيد

بينايي، شنوايي، بويايي و ... بو بکشيد. اگر در دور و بر بوي بنزين مي آيد، يعني ممکن است هر لحظه انفجاري رخ بدهد. اگر کسي را مي بينيد که آن وسط دارد با فرغون سنگ حمل مي کند يا در گوشه و کنار توده هايي از سنگ و آجر نمايان است ممکن است قرار باشد اين سنگ ها به سر اين و آن پرت شود. چند لايه روزنامه لوله شده توي لباستان مي تواند در مواقعي که باتوم هاي پليس فرود مي آيد سلامت شما را حفظ کند.

بدانيد داريد چه کار مي کنيد

اجازه ندهيد کسي جاي شما تصميم بگيرد و شما را به کانون خطر بفرستد. ممکن است سردبير از تحريريه زنگ بزند و بخواهد شما کاري انجام بدهيد. شما خودتان در محيط هستيد و بايد خطر را تخمين بزنيد و تصميم بگيريد. گاه ممکن است دستخط يا مجوزي از طرف مقابل درگيري داشته باشيد که به کارتان بيايد. اما گاه همين نوشته ممکن است دست طرف ديگر بيفتد و کار را خراب کند. هميشه مواظب باشيد چه اطلاعاتي همراه داريد. ممکن است چيزهايي همراه داشته باشيد که باعث شود شما را با يک شورشي اشتباه بگيرند. مثلاً تصويري از سخنراني رهبر شورشيان، شب نامه، عکس با يک رهبر شورشي که داريد دستش را مي فشاريد و ممکن است يادتان رفته باشد آن را از کيف پولتان خارج کنيد. حتي يک بريده جرايد تحريک آميز در يک ايست بازرسي ممکن است خطرآفرين باشد.

وقتي به ماموريت مي رويد

- اگر در محيط تازه يي کار مي کنيد، حتماً درباره فرهنگ و آداب و رسوم آن محل هم تحقيق کنيد. حتي در محلي که در آن بزرگ شده ايد يا در کشور خودتان. به هر حال بايد با آداب و رسوم آشنا باشيد.

- اگر در محيطي کار مي کنيد که ممکن است رنگ پوست، زبان يا قوميت تان جان تان را به خطر بيندازد به آن محل نرويد.

- اگر در کشور ديگري قرار است براي مدت طولاني حضور داشته باشيد، اصول مقدماتي زبان آن کشور را ياد بگيريد، گاهي فقط چند جمله ممکن است جان شما را نجات بدهد. لااقل عبارت «من خبرنگار هستم» را به زبان آن کشور ياد بگيريد.

- وقتي جاي جديدي مشغول به کار مي شويد، هميشه با خبرنگارهاي محلي صحبت کنيد. آنها راه و چاه را به شما نشان مي دهند يا از خطرات و خط قرمزها مي گويند، اين طوري خيلي بهتر مي توانيد کنترل اوضاع را در دست داشته باشيد.

- اگر در مناطق خطرناک کار مي کنيد مثلاً در مناطق جنگي، بد نيست نگاهي به کنوانسيون هاي بين المللي مثل کنوانسيون ژنو بيندازيد. اين به آن معنا نيست که وقتي از حقوق خود صحبت کنيد، حتماً نجات پيدا مي کنيد. گاهي فقط بيان اين حقوق مي تواند طرف مقابل را آگاه کند که اگر هر کاري دلش خواست با شما بکند ممکن است بعداً برايش سنگين تمام شود.

- حتماً بيمه باشيد. هم براي بيماري به دردتان مي خورد، هم اگر کشته شديد دست کم نزديکان تان به لحاظ مالي دچار مشکل نخواهند شد. اگر در محيط هاي جديد کار مي کنيد، حواس تان به بيماري ها باشد، به پشه ها، يا اين که قبل از ورود به اين محيط ها چه واکسن هايي را بايد زد. کارت بين المللي واکسيناسيون از کارت هايي است که به درد خبرنگارها مي خورد. حواس تان باشد که واکسن هپاتيتB را بايد از شش ماه پيش زده باشيد.

- اگر به محيط هاي جنگي مي رويد سعي کنيد براي خودتان يک ژاکت ضدگلوله دست و پا کنيد.

- در سفر کفش نو نپوشيد. کفشي را همراه ببريد که چند وقتي است آن را پوشيده ايد و مطمئن هستيد که پايتان را نمي زند. کفشي را همراه ببريد، که سبک، ساده، ضدآب و راحت باشد.

- سعي کنيد به جاي يک لباس ضخيم چند لباس نازک همراه داشته باشيد و اين لباس ها را به فراخور آب و هوا روي هم بپوشيد.

- يک کلاه خوب هميشه به کارتان مي آيد.

- اگر به محيط هاي جنگي مي رويد حواس تان باشد اشتباهي کاپشن تان شبيه يونيفورم يکي از طرف هاي درگير نباشد.

- لباسي که مي پوشيد نبايد زياد تو چشم بزند. مثلاً اگر نارنجي پوشيده باشيد، ممکن است مگسک تفنگ يکي از طرف هاي درگيري روي شما زوم شود.

- در مواقع خطر بد نيست پارچه يا روسري سفيدي همراه داشته باشيد. روسري سفيد اغلب به معناي صلح و تسليم است و مي تواند شما را از مرگ نجات بدهد.

- پولتان را هميشه چند جاي مختلف بگذاريد. در چند جاي مختلف. گاهي ممکن است بخواهند به زور پول تان را بگيرند، يکي دو جيب را که خالي کنند، شايد ديگر دست بکشند. بد نيست اگر دو تا کيف پول داشته باشيد. يک کيف پول با مقدار ناچيزي پول و چند تا عابربانک و کارت شناسايي تاريخ اعتبار گذشته.

- بعضي جاها آب تصفيه شده وجود ندارد. مي توانيد همراهتان آب يا قرص تصفيه آب داشته باشيد.

- اطلاعات پزشکي مربوط به خودتان همراهتان باشد، مثل گروه خون، اين که ديابت داريد يا نه يا در مقابل برخي چيزها آلرژيک هستيد. همه اينها مي تواند به کارتان بيايد.

- خود را تميز نگه داريد. صابون همراه داشته باشيد.

- مقداري شکلات همراه داشته باشيد. شکلات خوب گاهي مي تواند حال تان را بهتر کند.

www.Jadidnews.com

سيد ايمان ضيابري

IPI که اختصار کلمات International Press Institute محسوب مي شود، يک سازمان غيردولتي بين المللي است که به حمايت و گسترش آزادي مطبوعات و توسعه روزنامه نگاري علمي و حرفه يي مي پردازد، در سال 1950 به طور رسمي افتتاح شد و در حال حاضر در بيش از 115 کشور جهان، اعضاي دائم و ثابت دارد.

در بسياري از کشورهاي جهان سومي، مانند نپال يا آذربايجان، اعضاي IPI به صورت خودجوش و البته با مجوز رسمي انستيتوي بين المللي مطبوعات، اقدام به راه اندازي و مديريت نمايندگي هاي محلي اين نهاد مردمي کرده اند که به کمک اختيارات بين المللي، به آزادي بيان، مطبوعات و گسترش امنيت جاني و شغلي روزنامه نگاران خود کمک کنند.

اين نهاد بين المللي همين طور به عنوان مشاور رسانه يي با سازمان ملل متحد و همين طور سازمان آموزشي، علمي و فرهنگي ملل متحد (يونسکو) همکاري مي کند و نمايندگان آن در جلسات اتحاديه اروپا به عنوان مشاور نيز شرکت دارند. انستيتو همين طور هر ساله جايزه Free Media Pioneer Award را به اشخاص و رسانه هايي که به کمک حداقل هاي کار و کمترين امکانات موجود، در راه مبارزه با خطراتي که روزنامه نگاران و اصحاب رسانه ها را تهديد مي کنند، اهدا مي کند.

اين جايزه تا به امروز به رسانه ها و خبرنگاران بسياري از کشورهاي جهان سومي تعلق گرفته است از جمله جايزه پايونير سال 2006 اين انستيتو به روزنامه يمن تايمز، جايزه 2005 پايونير به راديو زيمبابوه و جايزه سال 1999 آن به انجمن روزنامه نگاران آزاد اتيوپي تعلق گرفته است.

به گزارش ديده بان مرگ آي پي آي، از سال 1997 تا پايان آگوست 2006 ، 585 روزنامه نگار در سراسر دنيا در حين انجام وظيفه کشته شدند که اين آمار توسط نهادهاي داخلي هر کشور، تاييد شده است.

---

انستيتوي بين المللي پوينتر که بزرگترين مدرسه خصوصي آموزش روزنامه نگاري در دنيا محسوب مي شود و هر ساله به عده يي از روزنامه نگاران جوان و مستعد سراسر دنيا براي گذراندن دوره هاي تخصصي روزنامه نگاري، بورس تحصيلي اعطا مي کند، در سن پترزبورگ و فلوريدا واقع است و در سال 1975 توسط نلسون پوينتر بنا گذاشته شد که در آن زمان، مديرمسوول نشريه سن پترزبورگ تايمز بود. سه سال بعد نيز مديريت آن به جيمز رومنسکو سپرده شد تا از سهام پوينتر در بازار بورس امريکا براي اداره اين مدرسه و اعطاي بورس تحصيلي به دانش آموزان استفاده کند.

دوره هاي آموزشي پوينتر، يک برنامه شش هفته يي تابستاني را تشکيل مي دهند که به روزنامه نگاران جوان سراسر دنيا به شرط تسلط به زبان انگليسي، فنون نويسندگي، طراحي و فتوژورناليسم را به خوبي آموزش مي دهد. سسي کلوني خبرنگار واشنگتن پست، استيو دورسي طراح و گرافيست ديترويت پرس و جيسون دي پارله برنده جايزه برترين خبرنگار سال نيويورک تايمز همگي از دانش آموختگان پوينتر بوده اند.

گروه اجتماعي؛ لوپوئن پرفروش ترين هفته نامه فرانسه است. اين هفته نامه در سال 1972 و با همکاري گروهي از خبرنگاران که با نشريه اکسپرس کار مي کردند راه اندازي شد و در راس گروه فردي به نام «کلود امبر» قرار داشت و تا سال 2000 مديريت مسوولي لوپوئن را بر عهده داشت که در آن سال به دليل کهولت سن از کار کناره گرفت و هم اکنون در بخش سردبيري همکاري مي کند. از 17 سال قبل به اين سو «فرانسوا پينه» سهامداري لوپوئن را در اختيار گرفته که از جمله دست اندرکاران لوازم مصرفي و پوشاک به شمار مي آيد. هم اکنون لوپوئن 400 هزار تيراژ دارد که دو سوم آن توسط مشترکان خريداري شده و بقيه به دکه ها راه مي يابد. به گفته ميراي دوتي معاون سردبير بخش سياسي هفته نامه لوپوئن خوانندگان هفته نامه را افرادي با تحصيلات عالي و مشاغل آزاد مثل پزشکان و وکلا تشکيل مي دهند و تنها شمار اندکي از مردم عادي خواننده لوپوئن هستند. اين هفته نامه 80 خبرنگار ثابت و 40 خبرنگار غيردائمي دارد و از نظر وضعيت مالي نيز در شرايط مناسبي قرار دارد که اين وضعيت با توجه به بحران مالي که گريبانگير ساير نشريات کاغذي فرانسه شده تمايزي براي لوپوئن به شمار مي آيد. عکس صفحه اول هفته نامه با توجه به مقصد توزيع متفاوت است به عنوان نمونه عکس روي جلد آن نسخه از هفته نامه که در پاريس توزيع مي شود با آن نسخه يي که در جنوب فرانسه توزيع مي شود متفاوت است. ميراي دوتي اذعان مي دارد که اين هفته نامه سابقاً توجه کمتري به مسائل اجتماعي داشته و عکس ها نيز در ابعاد کوچک و سياه و سفيد منتشر مي شده. در حالي که از چندي پيش ميزان توجه به مباحث اجتماعي افزايش يافته علاوه بر آنکه ابعاد عکس ها بزرگ تر و عکس ها رنگي شده است. در حالي که کمتر از سه ماه به برگزاري انتخابات رياست جمهوري فرانسه باقي مانده پي ير بلو سردبير لوپوئن با پيش بيني از وضعيت آينده اين کشور مي گويد؛ «بسيار سخت مي توان گفت که کدام يک از دو کانديداي مطرح- سگولن رويال يا نيکولا سارکوزي- قدرت را به دست خواهند گرفت.به خصوص که فاصله محبوبيت دو کانديدا بسيار نزديک به هم است اما مواضع شان چندان ثابت نيست. اگرچه 44 کانديدا براي انتخابات رياست جمهوري تاييد شده اند اما فقط رويال و سارکوزي مطرح هستند. البته مي توان پيش بيني کرد که هر يک از اين دو نفر سرکار بيايند وضعيت کشور چه تغييري خواهد کرد. يعني اگر نيکولا سارکوزي در انتخابات پيروز شود از آنجا که در مورد اشتغال و بيکاري ايده هايي دارد هزينه هاي توليد کار کاهش خواهد يافت تا افراد بيشتر به سمت ايجاد کار روانه شوند. سارکوزي هم اينک مي گويد من نامزد افرادي هستم که صبح زود سرکار مي روند. البته رويال و سارکوزي هر دو تشخيص داده اند که جامعه فرانسه نياز به اصلاح دارد و بايد از اين سکون و رکود بيرون بيايد اما سارکوزي با تفکرات ليبراليسم نزديک به امريکا اعتقاد دارد که اصلاحات با ايجاد پويايي و تشويق به کار بيشتر ميسر مي شود ولي رويال معتقد است که جامعه افراد ضعيفي دارد که اصلاحات يکباره با وجود اين افراد امکان پذير نيست بلکه بايد به کمک اين افراد رفت و با کمک به آنان شرايط را تلطيف و آرام کرد.