گروه ترجمه؛ تيراندازي به سمت يک جمعيت و گروه و به اصطلاح تيراندازي جمعي، حالا انگار بخشي از فرهنگ و زندگي امريکايي ها شده است، اکنون آنها به راحتي با يک نام فجايع انساني را به ياد مي آورند، لاييز، جونزبورو، کلمباين و حالا ويرجينيا تک.

از اول آگوست 1969 زماني که چارلز وينسن از بالاي ساختمان مرتفع دانشگاه تگزاس شروع به تيراندازي بي هدف به سمت افراد حاضر در محوطه دانشگاه کرد تاکنون، حداقل يکصد امريکايي براثر تيراندازي هاي اينگونه کشته شده اند و در تمام اين سال ها اين سوال ها هميشه بي پاسخ مانده است؛ «چرا در امريکاي مدرن چنين خشونت هاي بي منطق هرچندگاه يک بار اتفاق مي افتد؟ آيا اين به معناي پايان عصر اعتقادات و باورها در اين کشور است؟ آيا دليل اين مسائل افزايش فرهنگ خشونت در رسانه ها و کلاً صنعت سرگرم سازي است؟ يا آزادي حمل سلاح در امريکا چنين فجايعي را رقم مي زند؟»

جيمز آلن فاکس محقق جرم شناس نورث ايسترن مي گويد که بخش عمده يي از اين فاجعه ناشي از فرهنگ آزادي حمل سلاح است. او براي اثبات حرفش مي گويد هفت مورد از هشت مورد تيراندازي هاي جمعي طي 25 سال اخير که در آن قانون آزادي حمل اسلحه اجرا مي شود رخ داده است؛ «همه مي دانيم که قبل از آن هم سلاح در دسترس بسياري از مردم بود اما اين همه اسلحه هاي مختلف به راحتي در دسترس همه نبود.» استراليا يکي از کشورهاي جهان بود که در آن تيراندازي هاي جمعي شيوع زيادي داشت، بزرگترين فاجعه اين گونه در اين کشور در سال 1996 رخ داد؛ زماني که مارتين برايانت در مرکز تاريخي يورت آرتور در تاسماني با يک سلاح AR-15 به سمت مردم آتش گشود و 35 نفر را کشت. پس از آن مقامات دولت استراليا به بررسي مساله پرداختند و تنها دو هفته بعد قوانين سختي در مورد سلاح وضع کردند که طبق آن تنها معدودي از شهروندان اين کشور که پليس و دستگاه قضايي صلاحيت آنها را تاييد مي کردند حق حمل سلاح را مي يافتند.

اما گرانت دووي از مرکز جرم شناسي مرکز ايالتي مينه سوتا مي گويد به نظر او «سلاح ها» عامل اصلي شمار بالاي اين فجايع و کشتارهاي جمعي نيستند. او معتقد است که ميزان کشتار جمعي (که به معناي به قتل رساندن چهار نفر يا بيشتر طي يک دوره 24 ساعته است) هنوز هم نسبت به آمار کلي قتل در امريکا چندان بالا نيست و در واقع افزايش ميزان کشتارهاي جمعي حتي از افزايش ميزان قتل هاي انفرادي در اين کشور در دهه هاي اخير کمتر است. براساس گفته هاي او کشتار جمعي در دهه هاي 20 و 30 در امريکا بسيار بالا بوده است که البته علت اصلي اش در آن مقاطع مشکلات اقتصادي افرادي بوده که در بحران اقتصادي آن دهه ها نمي توانستند زندگي خانوادگي خود را کنترل کنند.

دووي مي گويد؛ «در بيست و نهم دسامبر 1929 يک کارگر مزرعه 56 ساله به نام جي اچ هاگارد پنج فرزندش را در حالي که خواب بودند کشت و سپس خودکشي کرد. يک يادداشت هم گذاشت که «همه مرده اند و من هم ترجيح مي دهم بميرم.»

اما اينگونه کشتارها با کشتارهاي اخير متفاوت هستند. در کشتارهاي جمعي جديد افراد تمام مردم جامعه را در ناکامي هاي شخصي خود دخيل مي دانند و سعي مي کنند از همه انتقام بگيرند. کيمور گيل قبل از آنکه در مونترال دو سال قبل به سمت مردم شليک کند و شش نفر را بکشد و نوزده نفر را زخمي کند در وبلاگ خود نوشت؛ «تقصير جامعه است... جامعه مرا نابود کرد...»«چو» دانشجوي کره يي عامل قتل عام ويرجينياتک هم در نوار ويدئويي که از خود برجاي گذاشته اشارات اينگونه زيادي داشته و کل دانشجويان دانشگاه را در ناراحتي و ناکامي خود دخيل دانسته است. البته «علت هاي شغلي» هم از دلايل مهم قتل عام هاي جمعي هستند؛ در آخرين اين موردها جنيفر سال مارکو کارمندي که چند سال قبل به دليل وضعيت روحي نامناسب از کار اخراج شده بود به محل کار خود بازگشت و شش نفر را کشت.

دکتر فاکس جرم شناس مي گويد علت اين افزايش کشتارهاي جمعي کاهش قدرت اقتصادي و افزايش بي ثباتي مالي افراد در ايالات متحده امريکا است. براساس گفته هاي او امريکا کشوري است که در آن «برنده ها» هميشه پاداش فراواني مي گيرند و «بازنده ها» هر روز فروتر مي روند و اين فشار روحي فراواني به آنها وارد مي کند که گاه به فروپاشي روحي، رواني آنها و اقدام آنها به رفتار فاجعه آميز مي انجامد.

در مجموع جرم شناسان معتقدند تبليغ خشونت در رسانه ها و افزايش فراوان خشونت در سرگرمي ها و تفريحات انسان مدرن نقش خيلي مهمي در قتل عام هاي جمعي ندارد و تنها معدودي از اين قتل عام ها تحت تاثير تماشاي يک فيلم يا انجام يک بازي کامپيوتري بوده است. آنها مي گويند که البته نمي توان فقط يک عامل را در اقدامات اينگونه دخيل دانست و البته متذکر مي شوند مهمترين علامت هاي سوال در مورد اقدامات اينگونه به اين دليل پاسخ نمي يابند که اکثر قاتلان يا خودشان خودکشي مي کنند يا توسط نيروهاي پليس کشته مي شوند و در نتيجه نمي توان آنها را مورد سوال قرار داد.

گروه ترجمه؛ دنگ کوان و ينگ کو عروس و داماد عاشق عکاسي تصميم گرفتند با برپايي نمايشگاه عکسي در جشن عروسي خود صداي عشق شان را به گوش همگان برسانند.

اين زوج از محل زندگي خود به زادگاه شان در جنوب غربي چين رفتند تا مراسم مشترک عروسي و برگزاري نمايشگاه عکس خود را بعد از مدت ها نامزدي برگزار کنند.

در اين نمايشگاه بيش از 100 عکس از دوران نامزدي اين دو در کنار تصاويري از زادگاه شان به معرض نمايش گذاشته شد.

دنگ کوان عروس خانم خوشبخت بيان داشت اين مراسم دقيقاً همان چيزي بوده که در قلب خود آرزو مي کرده است.او به کمک همسرش که يک عکاس حرفه يي است عکاسي را براي تفريح آغاز کرده و بعد تصميم به نمايش عشق ميان خود و همسرش از طريق نمايش آنها به مدعوين مراسم ازدواج شان گرفته است.

اين زوج مجبورند براي مهيا شدن کارهاي نمايشگاه، مراسم ازدواج خود را کمي به عقب بيندازند.

دنگ کوان مي گويد؛ در ابتدا تنها مي خواستم که زندگي ام در ماکو را به خانواده ام نشان دهم ولي ناگهان ايده برگزاري اين نمايشگاه به ذهنم خطور کرد تا بتوانم عشق و خوشحالي ام را با بقيه تقسيم کنم.

گروه ترجمه، مهديس اميري؛ تعداد زنان قدرتمند در عرصه تجارت موادمخدر روبه افزايش است و همزمان با اين افزايش تعداد زنان کشته شده در درگيري هاي خياباني بين قاچاقچيان نيز بيش از قبل شده است. در سال جاري تاکنون 20 زن فعال در باندهاي تجارت موادمخدر در حين رقابت بين باندها کشته شده اند و بيشتر آنها از طريق خفگي به قتل رسيده اند در حالي که آمار کشته شدگان در طول سال گذشته 15 نفر بوده است.عمده ترين نمونه، آندينا آرلانو فليکس است که پس از دستگيري يکي از برادرانش توسط پليس، هم اکنون مديريت کارتل تيجوانا را برعهده دارد. به گفته پليس فدرال مکزيک اين پديده يي جديد است که دولت با آن مواجه شده است؛ «اين پديده در کارتل هاي مطرح موادمخدر از جمله تيجوانا، سينالوا و حتي جوارز و خليج به وضوح جريان يافته است.» مقامات معتقدند آنديناي 46 ساله در کنار برادرش و با اسم مستعار ماريا سيسيليا فليکس مديريت کل کارتل را برعهده دارد.

نکته جالب اينجاست که بسياري از قاچاقچيان زن موادمخدر، در واقع افسران پليسي هستند که براي کسب درآمدي بهتر به فروش موادمخدر روي مي آورند. پليس هاي زني که به فعاليت در اين زمينه روي مي آورند براساس شواهد، مهارت فراواني در گردآوري و مديريت گروهي از زنان خوش ظاهر و آراسته براي عبور دادن محموله ها از حصارهاي امنيتي تشديد شده پليس دارند و اين قابليتي است که رهبران بسياري از باندهاي فروش مواد مخدر به آن علاقه مند هستند. به گفته پليس احتمال مورد تفتيش قرار گرفتن و لورفتن زنان طي عمليات هاي جست وجو بسيار کم است، چون بيشتر نيروهاي پليس زنان را عضو باندهاي موادمخدر به حساب نمي آورند. همچنين بسياري از زنان مديران تجاري موفقي هستند. آندينا آرلانو نيز در زمينه صنعت داروسازي و ساختمان تحصيل کرده و داراي تخصص است.

در سال 2007 تاکنون حدود 700 نفر طي مبارزاتي که پيرامون کنترل موادمخدر درجريان است کشته شده اند و به دليل اين بحران، رئيس جمهور مکزيک فيليپه کالدرون هزاران نفر نيرو به مناطق درگير فرستاده است. زنان معمولاً براي پيشبرد کارشان از شيوه هاي خشن استفاده نمي کنند اما بسياري از آنها به آساني به قتل مي رسند و غالب اين قتل ها در حالي اتفاق مي افتد که دست و پايشان را از پشت بسته اند و نوار چسبي روي دهانشان زده و به سوي شان شليک شده است.سال گذشته يکي از افسرهاي زن خوش سابقه و موفق پليس، پس از آنکه به دليل همکاري در فعاليت هاي کارتل تيجوانا دستگير شد توسط تک تيراندازهاي تيجوانا در بيمارستان زندان کشته شد تا از انتقال اطلاعات وي به پليس جلوگيري شود. در مکزيک زنان براي مدت ها در جامعه شماره دو به حساب مي آمدند در حالي که به تازگي در زمينه هاي مختلف، از خطوط توليد گرفته تا مقام هاي دولتي جايگاهي براي خود يافته اند. حدود يک پنجم از نمايندگان مجلس قانونگذاري مکزيک زن هستند.

فقر و کمبود مشاغلي با درآمد مکفي دليل اصلي افزايش مشارکت زنان در قاچاق موادمخدر به شمار مي آيد. بسياري از زنان در آرزوي داشتن يک خانه براي زندگي و تحصيل فرزندانشان پا به اين عرصه خطرناک مي گذارند.

گروه ترجمه؛ برناردو پروونزانو پدر خوانده پدرخوانده ها به مناسبت هفتاد و چهارمين سالگرد تولدش اجازه يافت پاي کيک تولدش حاضر شود. اين سرکرده مهم مافيا سال گذشته پس از چهل سال زندگي در حال فرار در نهايت زنداني و مخفيانه به اين زندان منتقل شد، زيرا مقامات تشخيص داده بودند رابطه اش با نگهبانانش بيش از حد دوستانه شده است. او تحت سيستم مراقبتي خاص تبهکاران سابقه دار و روساي مافيا زنداني است به اين معني که در طول روز تنها حق يک ساعت ورزش و همين طور ملاقات ها و مکالمات تلفني محدود دارد.پروونزانو که پس از عبور از روي يکي از قربانيانش با اتومبيل به تراکتور معروف شده است پيش از اين در زندان قبلي اش از امکان استفاده از تلفن، کتاب و روزنامه برخوردار بود و به همين دليل اداره زندان ها با اعتراض به زندانبان ها، وي را براي حفظ احتياط منتقل کرد.اين انتقال تحت مراقبت شديد پليس و اسکورت چند هلي کوپتر به زندان نووارا در نزديکي شهر تورين انجام شد.مراقبت هاي شديدي در مورد کيک تولد لحاظ شد تا سازمان زندان ها مطمئن شود اين کيک بهانه يي براي فراري دادن زنداني نيست. سازمان زندان ها اعلام کرد کيک تولد حتي شمع هم نداشته و تنها يک کيک ساده تولد بوده است.

پروونزانو طي مدت محکوميتش در زندان خصوصي اش در نزديکي سيسيل تمام روز را به خواندن انجيل و بررسي اسنادش براي ارائه در دادگاه مي گذراند. به جز داستان کيکي که براي تولدش توسط دوستانش تدارک ديده شده بود، او تنها يک درخواست از اداره زندان ها دارد؛ اينکه به او اجازه داده شود يک تلويزيون ماهواره يي داشته باشد تا از اخبار محلي سيسيل باخبر شود. زندان با اين درخواست مخالفت اما اعلام کرد در مقابل مي تواند به او اجازه استفاده از روزنامه هاي محلي را بدهد. پروونزانو که از طريق قاچاق، رشوه و سرقت هاي مسلحانه ثروتي ميليوني اندوخته است به آنها پاسخ داد پولي براي خريد روزنامه ندارد،