گروه فرهنگي، علي راضي، کن؛ آنونس جشنواره از زير دريا شروع مي شود. بعد دوربين از کنار پله هاي قرمز و ماهي ها رد مي شود. بالا مي آيد تا روي دريا و بعد بالاتر تا جايي که آسمان است و نه انتهاي آسمان. هر روز چند بار اين تصاوير انيميشن پخش مي شود و البته جشنواره با يکي از فيلم هاي انيميشن خود در بخش مسابقه جنجالي شده است؛ فيلمي که شرکت پخش کننده اش، اميد هاي بسياري به آن بسته است. ديروز نمايندگان سينماي ايران به نمايش انيميشن «پرسپوليس» اعتراض کردند؛ فيلمي که هنوز چيزي نگذشته دارد به همه زبان ها دنيا ترجمه مي شود. يکي از صداپيشگانش کاترين دنوو است و براي پخش در امريکا
شان پن مسووليتش را برعهده گرفته. شنبه شب وقتي مايکل مور از روي فرش قرمز مي گذشت به دريا نگاه کردم و کشتي هاي ثروتمندان که چند کشتي عرب هم در ميان شان است. افشاگري او در مورد پول عرب ها در امريکا يادتان هست؟ قبل از اين مستند جنجالي ديروز يکي از تکان دهنده ترين مستندهاي اين سال ها را در بخش نوعي نگاه ديدم. «وکيل مدافع ترور» ذهن را دچار وضع عجيبي مي کند. بعد از تماشاي فيلم به همه مشکوک مي شوي. وقتي بيش از چهل سال زندگي ژاک ورژس، وکيل مدافع صدام، را مرور مي کني. دنياي عجيبي است سياست. آدم هايي مثل جميلا بوهيرد، کارلوس، پل پت (همکلاسي سابق ورژس در سوربن) و آنيس نکش در اين فيلم ديده مي شوند. کساني که سال ها افسانه ها يا
ضد قهرمان هايي بوده اند که عليه سيستم ها بلند شده بودند. شايد فقط کسي مثل باربت شرودر با آن سابقه مي توانست چنين فيلمي بسازد. البته شرودر که جالب است بدانيد متولد تهران است اصلاً هيج کجا به اينکه ورژس وکيل صدام و روژه گارودي بوده اشاره نمي کند. اما بعد از ماجراي صدام همه ورژس را مي شناسند.
پنجشنبه اولين فيلم استونيايي، «مگنوس»، که به يکي از بخش هاي رسمي کن راه پيدا کرده است، نمايش داده شد. همانجا فهميديم که اين اولين فيلمي هم است که در استوني توقيف شده است. کدري کوسر کارگردان جوان فيلم مي گفت وقتي داشته دي وي دي فيلمش را براي فستيوال کن پست مي کرده است در رويايش هم نمي گنجيده که براي اين بخش انتخاب شود. «مگنوس» فيلم خيلي سياهي بود. فيلمي در مورد قاچاق و خودکشي در استوني که وضعيتي تاريک از اين کشور نشان مي داد. روز پنجشنبه اما روز برادران کوئن بود. شلوغ ترين صف جشنواره...
فيلم جديد اين دو برادر فيلمساز «نه اين کشور مال پيرمردان نيست» (ترجمه فرانسوي) که براساس رمان کورماک مک کارتي ساخته شده تجربه عجيبي بين رفتن به سينما و شهربازي است. خوشبختانه فيلم قابليت پخش در ايران را دارد و ديدنش در سالن سينما جذاب است. مثل سوار شدن روي يکي از بازي هاي وحشتناک وقتي که آن بالا هستيد و داريد جيغ مي کشيد و چند ثانيه بعد مي خنديد. اين فيلم را که ببينيد همين طور روي چنين اسباب بازي بالا و پايين مي رويد.
ديروز صبح خيلي ها زودتر از هر روز بيدار شدند. فيلم «هر کس سينماي خودش را دارد» مجموعه يي از فيلم هاي کوتاه کارگردانان شناخته شده جهان ساعت هشت و نيم نمايش داده شد. فيلم کيارستمي که «رومئوي من کجاست؟» نام داشت هم مورد استقبال قرار گرفت. تم هاي مشترکي مانند «عشق به سينما»، «نگراني در مورد سينما» و «دفاع از سينما برابر سياست» در بين فيلم ها ديده مي شد. از فيلم هاي ناني مورتي، اليا سليمان، رومن پولانسکي، چن کايگه، والتر سالاس و کيتانو هم استقبال خوبي شد. بعد از نمايش فيلم کيارستمي را ديدم که همراه با اليا سليمان خارج شدند. رومن پولانسکي در نشست مطبوعاتي بعد از فيلم، با خروج زودهنگام جنجال آفريد و خبرنگاران اين حرکتش را نوعي توهين دانستند. در دهکده خيلي ها با عکس مارچلو ماستروياني عکس مي گيرند. وقتي از جلوي عکسش رد مي شديم براي دوستم يک صحنه از فيلم «شکوه» (اتوره اسکالا) را تعريف کردم که در آن مارچلو نقش بليت فروش سينما را بازي مي کند؛ مردم دارند فيلم مي بينند. من تا نيم ساعت ديگر به ديدار آندره زوياگونتسف (کارگردان سرزنش) مي روم. با اينکه عاشق فيلمش شده ام فکر نکنم نخل را ببرد. اما چه کسي نخل طلا را مي گيرد؟
ژوليت بينوش، ستاره سرشناس سينماي فرانسه که سال گذشته به ايران سفر کرده بود، از اوايل پائيز آينده در فيلم جديد عباس کيارستمي «رونوشت برابر اصل است» نقش آفريني مي کند. به گزارش مهر، فيلمبرداري اين پروژه با بودجه يي در حدود شش ميليون دلار از اکتبر امسال آغاز مي شود. حدود يک سوم بودجه فيلم را کمپاني MK2 تامين مي کند و احتمالاً دو استوديوي بريتانيايي و ايتاليايي نيز در توليد آن مشارکت خواهند داشت. فيلمنامه «رونوشت برابر اصل است» را خود کيارستمي نوشته و داستان آن درباره صاحب يک گالري هنري (بينوش) است که در نشستي هنري برخوردي کوتاه با يک نويسنده انگليسي ميانسال دارد. داستان فيلم بين فلورانس و توسکاني در ايتاليا روي مي دهد. 
محسن آزرم؛ کي گفته که وقتي پاي «چهره روز» مي آيد وسط، فقط با «آدم ها» سîروکار داريم؟ گاهي مïمکن است يک غولً سبز، بالاتر از همه آدم ها بايستد و با افتخار عظمت و چه بسا رنگً جذٌابش را به رخ بکشد. سروکلٌه اين غولً سبز، درست موقعي پيدا شد که کسي فکرش را نمي کرد. کسي منتظرً «شًرًک» نبود؛ امٌا موقعي که آمد، همه با آغوشً باز به استقبالش رفتند و رفتارهاي ظاهراً غيرمتمدنانه اش را بخشيدند و به رويش نياوردند که نبايد کارهاي چندش آور را جلوي روي ديگران انجام داد. به رغمً اين رفتارهاي غيرانساني، شًرًک، يک شبه محبوبً قلوب شد و همه منتظرً قسمتً دومش ماندند. فيلمً اوٌل، جوري بود که مي شد چشم به راهً دومي هم ماند. خوبي شًرًک شايد اين بود که هرچند مي توانست آدم باشد، امٌا عطاي انسانيت را به لقايش بخشيد و همان غولً سبزي ماند که گوش هاي عجيبش حسابي توي چشم است. ايده فيلمً سوم خيلي ها را حيرت زده کرد. اين طور که «کريس ميلر» غکارگردانً قسمتً سومف گفته است، داستان حولً اين قضيه مي گردد که شًرًک نمي خواهد به جاي پدرزنش، روي تختً سلطنت بنشيند و اين تازه شروعً مïکافات است، چون پسرعموي خانمً «فيونا» حاضر نيست به اين سادگي مسووليت را بپذيرد و شًرًک هم ظاهراً اهلً گفت وگو و اين چيزها نيست و براي انجامً اين کار، «آقا خره» و «پيشي چکمه پوش» را همراهً خودش مي برد. و در اين سفر با «پينوکيو»، «کاپيتان هوک»، «زيباي خفته»، «سيندرلا»، «مرلين»، «سفيد برفي» هم ديدار مي کنند. اين همه نفر؟ همه توي يک فيلم؟ خïب، حالا اين چيزها چه ربطي دارد به اين که شًرًک را چهره روز کرده ايم؟ قضيه اين است که روزً اوٌلً نمايشش، 1/38 ميليون دلار فروش کرد و ظاهراً «مرد عنکبوتي 3» را هم کنار زده است. کي باور مي کرد که عظمت و شکوهً «پيتر پارکرً» افسانه يي، يک روزه کنار برود و اين غولً سبز جايش را بگيرد؟ راست مي گويند که روزگارً عجيب وغريبي است، آدم ها تماشاي شًرًک و آقا خره و پيشي چکمه پوش را به خيلي چيزهاي ديگر ترجيح داده اند. ظاهراً ديالوگ هاي قسمتً سوم، حسابي بامزٌه از آب درآمده اند و از همين حالا، کلٌي طرفدار پيدا کرده اند. باز هم دليل مي خواهيد؟ مïشکلً خودتان است. به قيافه شًرًک نگاه کنيد و صبر کنيد تا قسمتً چهارم هم از راه برسد. ًکي؟ کارً شيطان است.
نگار باباخاني؛ «کاظم راست گفتار» را همه با اثر کمدي و پرفروش، «عروس خوش قدم» مي شناسند؛ فيلمي که از حضور چهره هاي محبوبي چون امين حيايي، پارسا پيروزفر، ماهايان پطروسيان، محمدرضا شريفي نيا و فرهاد آئيش در نمايش قصه يي طنز بهره گرفته بود و با آنکه با استقبال خوب مخاطبان منجر شد، اما به دليل ضعف هاي کيفي نتوانست نزد منتقدان و تماشاگران جدي سينما جايگاهي به دست آورد. حالا اين روزها فيلم ديگري با عنوان «نقاب» از همين کارگردان بر پرده سينماها است که از جهاتي مي توان آن را اثر مهم تري در کارنامه «راست گفتار» به شمار آورد. اين اهميت بيشتر به اتفاقات حاشيه يي فيلم و قصه آن برمي گردد؛ اتفاقاتي که حتي به توقيف چند ساله فيلم انجاميد. قصه «نقاب» درباره دو مرد جوان آس وپاس است که با سوء استفاده از خوش تيپي و زيبايي شان زنان ميانسال و جوان ثروتمند را فريب داده و بعد از ازدواج با طرح توطئه يي آنها را در موقعيتي غيراخلاقي قرار مي دهند و سپس به اخاذي از آنها مي پردازند و از اين طريق به مال و منال مي رسند. اما طعمه آخر آنها زني است که به خاطر انتقام خواهر از دست رفته اش بازي تازه يي را با مردان جوان به راه مي اندازد و....jpg)
کافه فيروز پاتوق آل احمد بود و کافه نادري ميعادگاه همه و اگر تابستان بود و از پله ها پايين مي رفتي تا برسي به باغ- که در گوشه شمالي اش يک گروه ارکستر ساز مي زدند و اسم ايتاليايي داشتند- مي ديدي که لابه لاي شمشادهاي کوتاه ميز و صندلي چيده اند و اسطوره هاي زنده ادبيات- يا نورسيده هايي که بعداً قرار بود تبديل به اسطوره شوند- چهار پنج تايي پشت ميزها نشسته اند و مشغولند به گپ و گفت وگو و ظاهراً پرواي ديده شدن و تحسين شدن از جانب عوام الناس را ندارند. راهروهاي باريک لابه لاي شمشادها از شن پوشيده بود و آب پاشي که مي کردند، بوي خاک کفايت مي کرد تا آدم ها مست شوند و نمي دانستم چرا فقط به همين اکتفا نمي کردند.اينطوري شد که در جوار بزرگترهاي مان رشد کرديم و در مکتب همين کافه ها بود که سري ميان سرها درآورديم. کافه ها تنها جاي نوشيدن و خوردن و فرقه بازي و دست به يقه شدن و فحاشي و هتاکي و بوسه هاي آشتي رد و بدل کردن و پول دستي از همديگر قرض گرفتن و پس ندادن و بلندبلند خواندن شعرهاي تازه و تکه هايي از قصه ها نبود. کافه ها جاي آموختن هم بود. جاي تماشاي بزرگاني که گاه کوچک مي شدند و گاه هم هماني بودند که قرار بود باشند. جاي احترام گذاشتن و بي صدا تحسين کردن و ذخيره کردن و در ياد نگاه داشتن نکته ها و اشاره ها هم بود. جاي تکيه کردن و زير سايه محافظت درختان تناور مصون کننده از گزند تندي آفتاب خزيدن هم. در همين کافه ها بود که دريافتيم در پس ظاهر هزال و فقير و در تنگناي مالي مانده و سرخورده از جفاي ايام اين بزرگان زمانه، چه درياي عميق و وسيعي از معنا و خلاقيت و درک درخشان موج مي زند و در تلاطم دائم است. و اگر که اينان اينچنين با پرخاشگويي و بي انصافي يکديگر را خوار مي کنند و مي درند، مصداق همان ضرب المثل قديمي اند که «وقتي بار گاري بسيار سنگين مي شود اسب هاي گاري همديگر را گاز مي گيرند.» بيست سالي است که پا به هيچ کافه يي نمي گذار اگر که حالا تهران کافي يي در آن حد و معيار اصلاً داشته باشد. دوراني به پايان رسيده است و باز شدن تک و توک کافه هاي محل، جمع شدن هنرمندان و روشنفکران، چندان چيزي را تغيير نمي دهد. از پرندگان و حيوانات «تاکسيدرمي» و پوشال تپاني شده هيچ وقت خوشم نيامده، چون پرنده يا زنده است يا زنده نيست. وقتي که مي ميرد بايد بگذارندش زير خاک و اگر روزگاري پروبالي رنگارنگ و قد و قامتي رعنا و دلفريب داشته، همان بهتر که فقط در ياد آدم بماند و همان جا زندگي کند. هنوز هم اگر ميهماني از جاي دوري برايم برسد، حتماً مي برمش به کافه نادري در خيابان نادري که تقريباً دست نخورده مانده است و همچنان و هنوز سايه يي از حضور بزرگان گذشته را مي شود در آنجا تماشا کرد؛ سالخوردگان از ياد رفته يي که اغلب در خيل مشتريان بيکار و بازنشسته و دلار فروش هاي خسته و پسران و دختران پچ پچه گر، مستور مي مانند و گم مي شوند و شگفت انگيزتر از همه پيشخدمت هايي اند که از همان سال ها زنده و باقي مانده اند و- گيرم که چه پير و چه کند- همچنان صورت غذاها را روي ميز مي ايستانند و با تکبر آدم هايي که دوراني خاص و منحصر را لمس کرده اند که ديگر تکرار نخواهد شد - و به همين خاطر است که متفاوت و برترند - با بي حوصلگي منتظر پاسخ و انتخاب و سفارش مي مانند.