گروه فرهنگي؛ سوسن تسليمي بازيگر ستايش شده سينماي ايران که سال ها است خارج از کشور در سوئد اقامت گزيده است در تازه ترين گفت وگويش با بي بي سي توضيحات و نکات جديدي درباره فعاليت هاي تئاتري و سينمايي قبلي، دلايل خروج از ايران و کار هنري در سوئد ارائه کرده است.
تسليمي که در بسياري از نظرسنجي ها منتقدان و صاحب نظران سينما همواره به عنوان يکي از بهترين بازيگران زن تاريخ سينماي ايران انتخاب شده است، در اين گفت وگو اعلام کرده در سال هاي آخر فعاليتش در ايران با محدوديت هايي از جانب مسوولان در زمينه حضور در فيلم هاي ايراني مواجه بوده است.
او درباره بازي در فيلم ستايش شده «ماديان» گفته است؛ «در اواسط فيلمبرداري، کار متوقف شد. چون مسوولان راش هاي بخشي از فيلم را ديده بودند و به نظرشان حضور من در صحنه ها خيلي زياد بود.
گفتند هنرپيشه را عوض کنيد. خودم هم به آقاي ژکان گفتم کسي را براي اين نقش بياوريد ولي سرانجام، ايشان موفق شدند اجازه بازي مرا بگيرند.»
تسليمي با اشاره به اينکه زمان نمايش فيلم «باشو، غريبه کوچک» در ايران نبوده است، مي گويد؛ «اين فيلم به دليل نگاه انتقادي به اصل و نفس جنگ، در زمان خودش نمايش داده نشد؛ فيلمي بود در ستايش صلح و دوستي. خيلي دلم مي خواست آن را در ايران و در ميان تماشاگران ايراني مي ديدم به خصوص اهالي گيلان، چرا که اولين بار بود که در تاريخ سينماي ايران در يک فيلم ايراني به طور جدي از زبان گيلکي استفاده مي شد.
تسليمي در اين گفت وگو عنوان کرده که به جز ماديان هيچ کدام از فيلم هايش را در شرايط معمولي و در کنار تماشاگران عادي سينما در ايران نديده است.
تسليمي نقش عروس فنا شده در فيلم طلسم را نقشي «راحت» و «ملموس» در دوره يي که افسردگي بر او غلبه کرده بود عنوان کرده و مي گويد براي بازي در فيلم «شايد وقتي ديگر» به کارگرداني بهرام بيضايي آشکارا به کارگردان اعلام شد که از بازيگر ديگري جز او استفاده کند.
«در آن دوره که زن ايده آل، زن تسليم شده در برابر سرنوشت معرفي مي شد، نوع «زن متفاوت» مورد پذيرش قرار نمي گرفت.»
تسليمي مجموع اين شرايط و دلايل را عامل ترک ايران معرفي کرده و در ادامه به شرح فعاليت ها و مشکلاتش براي حضور در جريان هنري کشور بيگانه پرداخته است؛ «ابتدا کارم ارسال نامه هاي دفتر، نظافت، فروش بليت و درست کردن قهوه و حتي تنظيم نور صحنه بود.
آنجا کسي به اين موضوع توجه نمي کرد که من در کشورم با بهترين کارگردانان سينما و تئاتر کار کرده بودم.»تسليمي شروع کار جدي در تئاتر سوئد را اجراي نمايش «مده آ» به زبان سوئدي در سال 1991 عنوان مي کند و مي گويد؛ با موفقيت نسبي اين نمايش راه بر او براي فعاليت هاي بيشتر باز و امکان اجراي نمايش هاي بيشتر برايش فراهم شد.
تسليمي که هم اکنون نمايش «مديرعامل» را در سوئد بر صحنه دارد، تا به حال چندين نمايش ديگر را اجرا و در 15 نمايش نيز ايفاي نقش کرده است.
او در سال 2003 جايزه ويژه شخصيت ممتاز فرهنگي را در رشته کارگرداني فيلم و بازيگري از طرف دولت سوئد دريافت کرده و 2 فيلم را نيز در اين کشور ساخته است.
.jpg)
گروه انديشه، اميرهوشنگ افتخاري راد؛ريچارد رورتي، از معدود فيلسوفان يا شايد تنها فيلسوفي است که فلسفه را از تخت پادشاهي پايين آورد. او که پس از گشت زني هاي فلسفي در نهايت به سنت اصلي امريکايي يعني پراگماتيسم بازگشت، در سخنراني يي که در تهران ارائه کرد، گفت؛« فلسفه نردباني است که غرب از آن بالا رفته و سپس کنارش گذاشته است.» از نظر او فلسفه، پيش درآمدي بود براي تاسيس نهادهاي دموکراتيک در غرب، اما اکنون ديگر به آن نيازي نيست. بدين ترتيب دموکراسي که ميوه فلسفه است، خود تبديل به درختي مستقل شده است. با وجود اين ما همچنان به رورتي، عنوان فيلسوف را اطلاق مي کنيم. درست در سالروز آمدن رورتي به ايران يعني 22 خرداد 1383، خبر درگذشت او بر روي کابل هاي نوري ارسال مي شود. اين بار اما چنان استقبالي از او نشد چنان که شش سال پيش از او به گرمي استقبال شد. گويا براي ايرانيان در آن زمان اولويت يافتن دموکراسي بر فلسفه بيشتر جذابيت داشت. آن روزها بحث هاي حول دموکراسي داغ تر بود. هر چند رورتي فيلسوف بي اقبالي در ايران نيست، از او آثاري ترجمه شده است که يکي تحت عنوان «اولويت دموکراسي بر فلسفه» است. ريچارد رورتي (2007-1931) استاد ادبيات تطبيقي در دانشگاه استنفورد بود. او در جواني با چپ هاي ضد کمونيستي همسويي داشته اما بعداً تمايلات تحليلي و پراگماتيستي خود را بر ملا مي کند؛ به ويژه تمايلش به جان ديويي. پراگماتيست ها، گزاره ها را تا جايي صادق مي دانند که در حل مسائل مردمان به کار آيد. به همين دليل به فلسفه به ويژه فلسفه قاره يي به تحقير مي نگرند. آنها به حقيقت کاري ندارند؛ به حقيقت گزاره ها که امري ذاتي اند، کاري ندارند، مهم کاربرد چيزها در زندگي است.
سجاد صاحبان زند؛ استفن کينگ که به هيچ وجه نمي توان او را نويسنده يي عامه پسند دانست در حضور مارگريت اتوود، تقدير شد تا نام اين نويسنده پرفروش و تاثيرگذار، بار ديگر مطرح شود.
اميرحسين خورشيدفر؛ حتي اگر هيچ شناختي از نقاشي نداشته باشيد هم حتماً اسم رامبراند (و شايد) ورمير به گوش تان خورده باشد. وانگهي در دوران «تکثير تکنيکي» بي گمان پرده هاي نقاشان بزرگ با نغمه هاي آهنگسازان سرشناس را اين سو و آن سو ديده ايم و شنيده ايم بي آنکه آن خط ارتباط کوچک بين آفريننده و اثر در ذهن مان برقرار شود زيرا گاهي تنبلانه ترجيح مي دهيم همه چيز را به نخبگان آن حوزه واگذار کنيم.
خبرنگاري پرسيد که درباره اوضاع و شرايط کنوني تئاتر صحبت کنيد و نظرتان را درباره طرح شناسنامه دار شدن سالن ها با تعاريفي که هر کدام از سالن هاي تئاتر شهرداري عنوان بندي خاص شدند را بگوييد.بايد عرض کنم ديگر پاسخ دادن به سوال اول قدري برايم سخت شده است، چرا هر قدر فکر مي کنم به خاطر مي آورم که طرح اين سوال و حل اين مساله تاکنون از طرف همکاران من طي اين سال ها بارها و بارها از طريق ارتباط جمعي به صورت گسترده ارائه شده است. در تلويزيون بارها، در راديو به تکرار و در برنامه هاي مختلف سمينارها، ميزگردها تا آنجا که من پي مي گيرم و بااطلاع مي شوم به دفعات و به خصوص در سطح جرايد از کوچک تا کلان، تخصصي و غيرتخصصي به دفعات بي شمار که اگر تمام صفحات اين پرسش را در روزنامه ها يک پژوهشگر اراده کند براي اثبات صحت گفته هايم مي تواند به يک رساله بسيار قطور و جامع تبديل شود که قطعاً جدا از حجم مطالب به درستي بسياري از نظرات اساتيد فن و هنرمندان دلسوز را بيرون کشيد و اوضاع و شرايط تئاتر را نه تنها در سطح تئاترشهر بلکه در سطح تئاتر کشور مورد بررسي قرار دارد که حتماً و قطعاً به طرح جامع مي توان دست يافت، هم از جنبه سخت افزار و هم از منظر نرم افزار. حال اگر يک بار ديگر بخواهيم به محتواي بحث هاي کارشناسانه همکاران در اين مورد پرسش تا آنجا که به ياد مي آورم پاسخ بدهيم و به صورت فهرست وار به آن بپردازيم، مي توان به اين عناوين دست يافت. آيا به موازات رشد جمعيت به برنامه هاي فوق برنامه توجه شده است؟آيا به موازات داير کردن مدارس در رشته هاي هنري، فکري به حال جذب اين متخصصين شده است؟ آيا سالن هاي آمفي تئاتر با ساختاري بسيار ساده و اقتصادي با توجه به افزون شدن جمعيت و فارغ التحصيلان اضافه شده است؟آيا به جايگاه هاي هنري هنرمندان تئاتر توجه شده است؟آيا امنيت شغلي هنرمندان در نظر گرفته شده است؟آيا قانوني در وزارت کار و امور اجتماعي براي به رسميت شناختن اين صنف در نظر گرفته شده است؟آيا طرح و برنامه يي براي راه اندازي بخش خصوصي و حمايت از آن براي تئاتر وجود دارد؟آيا به طور روشن مي توان گفت بودجه مشخص براي اجرايي کردن تئاتر وجود دارد؟به طور روشن بودجه ساخت و ساز و تعميرات به طور واضح در برنامه چقدر است؟توسعه تئاتر نسبت به جمعيت با توجه به تورم ساليانه از چه ميزاني برخوردار است؟حمايت از جريان هاي تئاتر براي بخش روابط بين المللي برحسب چه معيار و انتخابي است؟آيا قراردادي که دو طرف را ملزم به رعايت موازين قانوني مي کند و بالطبع درجه امنيت شغلي را بالا مي برد و بر فرض که رد و بدل هم مي شود، عمل مي شود؟آيا تعاريف اصولي براي صنوف مختلف در تئاتر که مکتوب شد، از طرف خانواده تئاتر، کارشناسانه بررسي و بعد عمل شد؟اما مي دانم که يادآوري اين مطالب موارد تازه يي نيست، چرا بارها گفته شد و شنيدم و شنيديم که هنرمندان از روي احساس عمل مي کنند و فقط نق مي زنند.آيا تعاريف مشخصي در راه اندازي تئاتر در سطح تئاتر دانشگاه ها به خصوص دانشکده هاي تخصصي وجود دارد؟آيا در برنامه ريزي ها چه در سطح فوق برنامه در تئاتر آموزش وپرورش و چه در سطح آموزش در دانشکده ها و حتي گرفتن تعداد دانشجو بر حسب نياز و چه در سطح مديران کلان از شور و مشورت کارشناسانه بهره گرفته مي شود؟و با توجه به سوال هاي بالا و رفع نسبي آن مي توان به نظر من پاسخ سوال دوم را داد، چرا که اين تعاريف براي سالن ها مي تواند مقطعي باشد ولي ريشه يي نخواهد بود. زماني شکل نهادينه پيدا خواهد کرد که به موازات اين سالن ها، سالن هاي ديگر راه اندازي شود، گروه هايي بيشتر جذب اجرايي شدن و حرفه يي بشوند و به ارائه آيين نامه و اساسنامه گروهي، به طور قطع جايگاه ها (گروه ها، سالن ها) پيدا خواهد شد، ضمن اينکه برحسب نوع عملکرد گروه ها، عرصه رقابت به وجود خواهد آمد و تعاريف سالن ها به صورت مشخص و روشن پيش خواهد رفت.