«روزي عبدالملک بن مروان «پنجمين خليفه اموي» در حال سرخوشي به اطرافيان خود گفت؛ من عجب دارم از اين قوم پارسي(ايراني) که هزار سال بر ما حکومت کردند، يک لحظه به ما نيازمند نشدند، اما چند صباحي است که بر آنان حکومت مي کنيم آني از وجودشان بي نياز نمي توانيم بود.» اکنون در شرايط عجيب و تاريخي ايران و تاخت و تازهاي رواني، از قبيل فيلم هاي ساخته شده عليه ايران، ادعاي مالکيت جزاير تنب بزرگ و کوچک و ابوموسي توسط امارات و بالاخره تغيير نام خليج فارس به خليج العربي (خجالت زده ام) در کتاب اطلس جهاني، مسائلي از اين دست به آدم فشار مي آورد.مقدمه بالا را بر اين اساس انتخاب کردم که رابطه ايران با جهان بيرون چگونه بوده است. در واقع بيم آن مي رود که ايراني بودنمان با آن همه عظمت و تاريخ و چه و چه، در سايه شوم بيگانه ها و «غير» قرار گرفته و در شرف نابودي در گردابي عميق است. (در نمايش فيلم بي اهميت سيصد و در يکي از سينماهاي کشور عرب همسايه، نقشه ايران به صورت پازل زير پاها به اطراف پرت مي شده تا به صورت نمايان تکه تکه شود.) به نظر مي رسد وقت آن است که هزينه بسيار زيادي صرف اعاده حيثيت شود. اين هزينه زياد خواهد بود ولي گزاف نخواهد بود؛ هزينه يي که باعث خواهد شد بيشتر مردم دنيا از توهم توحش ايرانيان (چه در قديم و چه اکنون) و نداشتن تمدن در عصر قديم و جديد خارج شوند و به حقيقتي آشکار چشم گشايند (هر چند براي شان سخت است) و آن ابزار سينما توگراف است. البته اين هزينه با وجود منابع نفتي و کشور حاصلخيزي مثل ايران که داراي هر چهار فصل و از جنوب و شمال به دريا وصل است و در وسط کوير و... چيز زيادي نخواهد بود. «پس سينما» سينمايي که صرفاً لازم نيست به تحقير هيچ ملک و مردمي دامن بزند، بلکه فقط در يک مورد از سرزميني بگويد که اولين منشور حقوق بشر را در دو هزار و پانصد سال پيش روي کتبيه يي توسط کوروش حک شده و ديگر تورات کتاب آسماني دوباره توسط او گردآوري شده؛«پس از آنکه تورات در کوه سينا به حضرت موسي نازل شد، دستور داد تابوتي به نام صندوق عهد از چوب مخصوص ساخته، تورات را در آن جاي دهند و هر هفت سال يک بار آن را از تابوت بيرون آورده بر بني اسرائيل بخوانند. اين تابوت نيز مانند ديگر وسايل پرستشگاه به غارت بابليان رفت و در آنجا سوزانده شد. اما پس از آزادي بني اسرائيل توسط «کوروش» يکي از انبياي بني اسرائيل که جزء اسرا بود و عزراي نبي نام داشت، مدعي شد که تورات را از بر دارد و روي اين مدعا «کوروش» او را مامور بازنويسي تورات کرد و بدين وسيله بار ديگر تورات و تعبيه متون مقدس پديد آمد (اسطوره سوشيانت).» اين گونه است ايران. سرزمين ها و ادياني که توسط کوروش احيا شدند. مي دانم پيشنهاد سخت و عجيبي است ولي مادامي که ما در حال فراموش کردن گذشته خود هستيم، از بلاياي طبيعي و انساني در امان نخواهيم بود و اکنون هنر سينما فقط سينما نيست. کالايي است جهت عرضه . اين عرضه البته خود کاري بس دشوارتر و سخت از صادرات زعفران و چاي و فرش و... است که در آنها نيز ديگر توانمند نيستيم. و اگر دعواهاي فاميلي (حزبي، سياسي، جناحي و...) را کنار نگذاريم يا به وقت ديگري موکول نکنيم ممکن است اتفاق ناگواري در پيش روي مان باشد و اين اتفاقات با نامه نگاري و گله مندي که «اين فيلم را در فستيوال تان پخش نکنيد، ما با شما قهر مي کنيم و...» حل نمي شود. عزمي مي خواهد راسخ و جيبي پر پول براي قد علم کردن و جواب دادن.
«گذشته از صدها آسيبي که در مدت چند هزار سال به ايران زمين وارد آمده به خصوص در چهار آسيب مدهش و نابودکننده، قاعدتاً ديگر نبايستي ايران قد برافراشته، برخاسته باشد و تا به امروز مرز و بومي با زبان و فرهنگ و استقلالي از خود داشته باشد. گزندهايي که هر يک از آنها براي ويراني امپراتوري بزرگي کفايت مي کرد. «اما همت اين ملت فرهنگ ساز بلندتر از آن بود که تن به خواري و ذلت دهد و خويش را از بند بيداد نرهاند و نغمه آزادي خود را به گوش جهانيان نرساند.» همه اينها مربوط به گذشته است. ما چه کرديم؟ ما براي از دست ندادن گوشه يي از فرهنگ و زبان و اين استقلال چه کرديم؟ باروهاي کهن و اساطير حماسي اين ملت کجا هستند؟ اميدوارم در آينده شرمسار آيندگان نباشيم، چون گذشته سربلند است. به فکر باشيم اي مدعيان سينماي ملت.
گروه فرهنگي؛ فعاليت هاي ترکيه به مناسبت سال مولانا درحالي به شکل هاي گوناگون ادامه دارد که مدتها است ستاد بزرگداشت اين مناسبت در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي تشکيل شده، اما جز تنظيم چند صورتجلسه کار خاصي در اين باره انجام نشده است. برخي ضمن انتقاد از ستاد بزرگداشت مراسم مولانا که نهادي دولتي و زير نظر وزارت ارشاد فعاليت مي کند، از NGOهاي غيردولتي نيز به دليل کم کاري در معرفي اين چهره مهم تاريخ ايران انتقاد مي کنند. در چنين شرايطي ترکيه هر روز به دامنه فعاليت هايش مي افزايد و تقريباً با لقب «رومي» در سراسر دنيا مولانا به عنوان چهره يي ترک تبار شناخته شده است. دکتر ميرجلال الدين کزازي، مولانا پژوه شناخته شده، در اين مورد به اهميت مولانا در دنياي امروز اشاره مي کند و به اعتماد مي گويد؛ «جلال الدين بلخي هرگز حتي يک بيت شعر به زبان غيرفارسي نسروده و اين خود دليل قاطعي بر ايراني بودن اين شخصيت والا است. حال اين ماييم که بايد قدر مولانا را بدانيم.» هفته گذشته استفان اليزوندو گريست، نويسنده امريکايي در کتاب «100 مکاني که هر زني بايد از آنها ديدن کند» قونيه و مقبره مولانا را از جاذبه هاي برتر جهان معرفي کرد، دو هفته قبل کلمن بارکس، مولوي شناس و شاعر امريکايي، که تعدادي از شعرهاي مولانا را را ترجمه کرده، او را يکي از محبوب ترين شاعران امريکاي شمالي به زبان انگليسي در سال هاي اخير دانست و چند هفته قبل تر مراسم بزرگداشت مولانا در واتيکان و با شکوه فراوان با اهداي ترجمه يي از مثنوي به پاپ از سوي ترک ها برگزار شد. حال اين سوال به وجود مي آيد که جاي ما ايرانيان در اين پازل کجا است. کزازي با بيان اينکه بسياري از انديشمندان در سراسر جهان آثار مولانا را مورد تحقيق و بررسي قرار مي دهند،گفت؛ «ايرانيان بايد بيشتر از هر کسي در شناخت اين عارف عاليقدر تلاش کنند، چرا که هر کجا سخن از مولانا است سخن از ايران است.» وي افزود؛ «ما بيش از هر زمان در اين روزگار که روزگار فروپاشي سامانه هاي فرهنگي و انديشه يي است، به باورهايي که از بزرگاني چون مولانا برمي خيزد، نياز داريم. اگر ما برنخيزيم، ديگران برخواهند خاست.» ترک ها که معتقدند مولانا متعلق به آنها است، در حرکتي ديگر قصد دارند علاوه بر ترجمه مثنوي به زبان هايي مثل انگليسي، آلماني، ايتاليايي، فرانسوي، عربي، اردو و ترکي، آن را به 16 زبان ديگر دنيا نيز ترجمه کنند. اجراي يک تئاتر توسط گروهي ترکيه يي در اروپا از ديگر برنامه آنها است. اگر از دعوت پروفسور سيدحسين نصر و همايش جانانه مولانا نيز بگذريم، نمي توانيم از ديگر تلاش هاي ترکيه بگذريم که در سال بزرگداشت مولانا برگزار مي شود.دکتر ميرجلال الدين کزازي با تاکيد بر مليت ايراني و نفي نظر بيگانگان مبني بر غيرايراني بودن مولانا، گفت؛ «بزرگداشت مولانا را توسط دوستانمان در ترکيه به فال نيک مي گيريم، اما نبايد فراموش کنيم که اين بزرگ مرد ادبيات جهان، نخست به ما تعلق دارد و سپس به ديگران. نبايد کوتاهي کنيم.»
وودي آلن پس از 25 سال از انتشار اولين مجموعه داستان خود، مجموعه ديگري از آثار کوتاه خود را منتشر کرد. به گزارش مهر، وودي آلن فيلمساز و داستان نويس امريکايي پس از گذشت 25 سال از انتشار اولين مجموعه داستان خود با نام «دفاع جنون آميز» دومين کتاب داستاني خود را با نام «هرج ومرج محض» به چاپ رساند.اين مجموعه شامل 18 داستان است که ده داستان آن پيش تر در مجله نيويورکر به چاپ رسيده بود.
ژمينا زندي؛ «اپرا وينفري» بار ديگر به صدر فهرست سالانه صد شخصيت معروف و قدرتمند دنيا بازگشت تا نشان دهد يک برنامه تلويزيوني چقدر مي تواند تاثيرگذار باشد.اين زن سيه چرده امريکايي که پيش از اين نيز در فهرست دويست چهره برتر تاريخ امريکا و در کنار چهره هايي همچون بنيامين فرانکلين، جرج واشنگتن، آبراهام لينکلن، آلبرت اينشتين، ارنست همينگوي، جان وين، رونالد ريگان و مرلين مونرو قرار گرفته بود، در فهرست صد نفره مجله «فوربس» قرار گرفت؛ فهرستي که در آن بر اساس ثروت و شهرت و درآمد سالانه صد چهره برتر سال برگزيده مي شوند.اپرا وينفري که در يک مزرعه در مي سي سي پي، در خانه يي بدون لوله کشي آب بزرگ شده است در سن 19 سالگي در شهر نشويل تنسي به عنوان اولين زن و اولين سياه پوست گوينده اخبار مشغول به کار شد. در سال1988، مصاحبه هاي تلويزيوني اش در شيکاگو به تلويزيون ملي امريکا راه يافت و از آن پس برنامه هاي تلويزيوني او با استقبال گسترده مردم سراسر جهان مواجه شده است. وينفري همچنين تهيه کننده موفق و ناشر چندين مجله نيز هست.وينفري 53 ساله که اولين ميلياردر آفريقايي - امريکايي نيز به شمار مي رود، همچنين در رده نهمين زن قدرتمند جهان جاي دارد. وي يکي از زنان شديداً طرفدار حقوق بشر نيز هست. او چندي قبل يک مدرسه در آفريقاي جنوبي احداث کرد. اين مدرسه 450 دانش آموز گنجايش دارد.