گروه فرهنگي، ساسان گلفر؛ پس از سه سال فيلم ساختن مستمر در لندن، وودي آلن بي وفايي پيشه کرده است و به بارسلون نامه عاشقانه مي نويسد. ساخته شدن «امتياز نهايي» (2005)، «خبرداغ» (2006) و فيلم آماده نمايش «روياي کاساندرا» (2007) در لوکيشن هاي لندن به اين شايعه قوت بخشيد که وودي آلن نيويورکي قصد دارد تا ابد در لندن بماند اما مدتي است که اين نويسنده / کارگردان/ بازيگر با اسپانيا سر و سري پيدا کرده و مجذوب فرهنگ و طبيعت و معماري شهر بارسلون شده است. تعجب آور نبود وقتي که ديروز خبر کنفرانس مطبوعاتي استاد در بارسلون را شنيديم. آلن در اين کنفرانس اعلام کرد که قصد دارد از دوشنبه هفته بعد فيلمبرداري فيلم تازه اش را که حکم«نامه يي عاشقانه به بارسلون» از جانب او خواهد داشت، آغاز کند. اين فيلم هنوز نامي ندارد و در محافل رسمي صنعت سينما «پروژه اسپانيايي 2008 وودي آلن» ناميده مي شود.
اصلاً معلوم نيست اين پروژه تازه در حال و هواي آثار طنز آميز نيشدار و هجوآلود دهه هفتاد او است يا مزه آثار روشنفکرانه يي را خواهد داشت که گاه لبخندي بر لب مي آورد يا فيلمي تلخ و تيره و تار مثل بعضي از آثار دهه 80 و 90 آلن است.وودي آلن در اين سال ها آمد و نيامد دارد، گاهي به شدت مورد استقبال قرار مي گيرد (مانند فيلم «امتياز نهايي» ) گاهي با واکنش سرد منتقدان و تماشاگران روبه رو مي شود (مثل «خبر داغ» و «مليندا و مليندا») تنها اطلاعاتي که در مورد «پروژه اسپانيايي 2008 وودي آلن» در دست است، همان است که وودي آلن درکنفرانس خبري خود اعلام کرده؛ اينکه تصوير شهر بارسلون در فيلم تازه آلن قرار است همپاي تصويري باشد که او از شهرش در فيلم «منهتن» (1979) ارائه داده، اسکارلت جوهانسون (بازيگر 22 ساله يي که اين روزها محبوب استاد هفتاد و دو ساله نيويورکي است و در «امتياز نهايي» و «خبر داغ» هم بازي کرده)، پنه لوپه کروز وخاوير باردم درنقش هاي اصلي و زاک اورت (موسيقي و شعر) و پابلو شرايبر«ارباب شهر سگ ها» در نقش هاي فرعي بازي مي کنند و فيلم سال 2008 به نمايش در مي آيد.
آلن از اينکه خودش در فيلم بازي مي کند يا نه، صحبتي نکرده است ولي در بيشتر فيلم هاي خود نقشي بر عهده دارد که معمولاً يک نقش مهم و تاثيرگذار است.وودي آلن، که نام او در اصل آلن استوارت کوينگزبرگ است، متولد اول دسامبر 1935 در شهر نيويورک و در خانواده يي يهودي، حرفه اش را از شانزده سالگي با نوشتن مطالب فکاهي در روزنامه ها و نوشتن قطعاتي براي بازيگران نمايش هاي کمدي مانند «سيدسزار» آغاز کرد و در سن نوزده سالگي به نوشتن برنامه هاي کمدي تلويزيوني روي آورد. در سال 1961 به عنوان مجري و بازيگر نمايش هاي کمدي تک نفره آغاز به کارکرد و اولين بار در سال 1965 در فيلم «تازه چه خبر گربه پشمالو؟» روي پرده سينما رفت. کارگرداني سينما را با «تازه چه خبر، تايگر ليلي؟» در سال 1966 آغاز کرد و در سال هاي پاياني دهه شصت و آغاز دهه هفتاد با فيلم هايي همچون «پول را بردار و فرار کن» ، «عشق ومرگ» و «دوباره بنواز سام» خوش درخشيد و جايزه اسکار بهترين کارگرداني و بهترين فيلمنامه براي «آني هال» (1977) و همين طور جوايز بهترين فيلمنامه و کارگرداني بافتا براي همين فيلم او را به اوج رساند. در سال هاي دهه هشتاد موفقيت همچنان با او همراه بود و جوايز بهترين فيلمنامه و بهترين کارگرداني و بهتر فيلم اسکار، گلدن گلوب، بافتا، سزار و بسياري از جشنواره هاي ديگر براي فيلم هايي همچون «رز ارغواني قاهره» (1985) و «هانا وخواهرانش»(1986) مدام به او تعلق مي گرفت اما دهه 1990 چندان به وودي آلن روي خوش نشان نداد و «شوهران و همسران» (1992) از معدود فيلم هاي موفق در ميان آثار متعدد دهه نود او بود و فراز و نشيب استقبال مردم و منتقدان از آثار او تا اين زمان همچنان ادامه دارد. با اين حال آلن خود را موظف مي داند سالي لااقل يک فيلم روي پرده بفرستد، حتي اگر فيلم او سودي برنينگيزد.
وودي آلن دستي نيز در موسيقي دارد، کلارينت مي نوازد و درگروه هاي همنوازي جاز نيز شرکت مي کند. چند روز پيش آلن از پروژه ديگري پرده برداشت و اعلام کرد در ماه سپتامبر 2008 (شهريور1387) اپرايي را در لس آنجلس کارگرداني خواهد کرد.
اين اپرا به نام «جياني شيچي» يک قسمت از اپراهاي سه گانه پوچيني است که قرار است دو قسمت ديگر آن با نام «خواهر آنجليکا» و IL Tabarro را يک فيلمساز ديگر - ويليام فريدکين کارگردان «جن گير» و «ارتباط فرانسوي» کارگرداني کند. پلاچيدو دومينگو خواننده مشهور اپرا گفته است که چهار سال طول کشيده تا توانسته آلن را به کارگرداني اين اپرا راضي سازد.
جايزه يک عمر فعاليت هنري دهمين جشن 
عليرضا غلامي؛ بين اديبان و محققان ادبيات کهن ايران نادرند کساني که نام آنها در دهان مردم بچرخد. دکتر محمد معين يکي از اين اديبان است. کمتر کسي پيدا مي شود که در اين چهل دهه، گذرش به فرهنگ او نيفتاده باشد. نکته جالب اينجاست که او نام کتابش را «فرهنگ فارسي»نهاد. ولي مردم اسم او را تغيير دادند به «فرهنگ معين». سيزدهم تير روز خاموشي «معين» است. اعتبار او در فرهنگ معاصر ايران صرفاً به خاطر لغت نامه او نيست. شهريور سال 1321 بود که اولين رساله دکتراي ادبيات را با راهنمايي ابراهيم پورداود به پايان برد. اسم رساله اش «مزديسنا و تاثير آن در ادبيات پارسي» بود که تا امروز هنوز هم در اوج اعتبار است. هيات داوران نتيجه جلسه دفاعيه را اين طور گزارش داد؛ «رساله آقاي محمد معين از هر حيث قابل تمجيد و تحسين است و با قيد «بسيار خوب» تصويب مي شود و آقاي محمد معين در زبان و ادبيات فارسي، دکتر شناخته شد. به ايشان تبريک مي گوييم.» اين پايان کار نبود. آشنايي اش با دهخدا يک تحول اساسي در بين فرهنگ هاي فارسي ايجاد کرد. طوري که دهخدا در وصيتنامه اش نوشت؛ «به ورثه خود وصيت مي کنم که تمام فيش هاي چاپ نشده لغت نامه را که ظاهراً بيش از يک ميليون است و از الف تا ياء نوشته شده... به عزيزترين دوست من، آقاي دکتر معين بدهند که مثل سابق به چاپ برسد و اين زحمت جانکاه، حداقل معادل نصف تاليف است...» بعد از آن هم آنقدر بين نوآوراني مثل نيما دقيق النظر به حساب مي آمد که در وصيت نامه اش بنويسد؛ «بعد از من هيچ کس حق دست زدن به آثار مرا ندارد به جز دکتر محمد معين. اگر چه او مخالف ذوق من باشد. دکتر محمد معين حق دارد در آثار من کنجکاوي کند.» خاموشي اش هم با ديگران تفاوت داشت. چيزي حدود 5 سال روي تخت، سفير مرگ ذره ذره از جانش گرفت. طوري که وقتي رفت 17 کيلو بيشتر نداشت. اما آنچه هم امروز از ميراث او مانده حکم گوشت قرباني را يافته. هر ناشري خود را صاحب نظر مي داند که «فرهنگ فارسي» را آن طور که ميلش مي کشد قيمه قيمه کند. ظاهراً که سختي چنداني هم در ميان نيست. اين گونه مجوزها به طرفه العيني آماده است. به هرحال امشب شب معين است و مي شود امشب را در جمع دوستداران معين در خانه هنرمندان گذراند.
نگار باباخاني؛ اگر دل تان لک زده است براي تماشاي فيلمي با قهرما ن هاي زخم خورده، تنها و گذشته باز بهتر است فيلم «رئيس» را از دست ندهيد. در تازه ترين فيلم کيميايي آنقدر از اين آدم هاي تنها و خسته و رفيق باز مي بينيد که ديگر تا مدت ها دلتنگ هيچ قهرماني نمي شويد. «رئيس» يک خط قصه کلي و آشنا دارد؛ پدري پس از سال ها دوري از وطن براي ديدن تنها پسرش که درگير ماجراهاي پيچيده مافياي مواد مخدر شده به ايران مي آيد. «رئيس» محصول جريان تازه فيلمسازي کيميايي است که با «اعتراض» آغاز شده و در ادامه به «سربازهاي جمعه» و «حکم» رسيد. کيميايي در «رئيس» همه شخصيت هاي آثار قبلي اش را يک جا گرد هم آورده تا به نوعي تکليف خودش و مخاطبانش را با آنها يکسره کند. او تلويحاً در صحبت هايش به اين نکته اشاره کرده که از حضور اين همه شخصيت در فيلمش ناراضي است، اما بهانه يي براي نبودن آنها نداشته است. «رئيس» در خط اصلي قصه شخصيت پدر (فرامرز قريبيان) متاثر از فيلم هايي چون «درست به هدف» ساخته جان بورمن 1967 و «تاوان» ساخته برايان هلگ لند 1999 است. در هر دوي اين فيلم ها قهرمان اصلي وقتي بعد از سال ها به خانه اش باز مي گردد عشق قديمي اش- همسرش- را در وضعيتي ناهنجار مي بيند و حالا علاوه بر تسويه حساب هاي شخصي با دشمنانش بايد به وضعيت زنش نيز سر و ساماني بدهد. «رئيس» فيلم پرشخصيتي است که با هدايت و کارگرداني کيميايي کنار هم چيده شده اند، حتي اگر بخواهيم به مشکلات فيلمنامه «رئيس» بپردازيم و اينکه چرا کيميايي ديگر «قيصر» و «گوزن ها» را نمي سازد باز هم در اين نکته شکي نيست که او يکي از فيلمسازان جريان ساز سينماي ايران است.«رئيس» يک «لعيا زنگنه»ي درخشان، يک «داريوش ارجمند» پرابهت و يک «قريبيان» دوست داشتني دارد که جاي طنين صدايش در فيلم هاي «استاد» خيلي خالي بود. «امين تارخ»، «پولاد کيميايي»، «خسرو شکيبايي» و «رضا يزداني» هم در فيلم هستند و فقط «مهناز افشار» فرصتي براي جلوه در دنياي فيلم هاي کيميايي پيدا نکرده، شايد بخت با او يار نبوده است.
