گروه فرهنگي، ساسان گلفر؛ تلاش تازه هاليوود در به تصوير کشيدن جامعه ايراني به چالشي پردامنه ميان سازندگان فيلم و ايرانيان مقيم امريکا تبديل شده است. ديروز خبر رسيد که کشمکش ميان ايرانيان ساکن امريکا و تهيه کننده فيلم «گذشتن» (Crossing Over) سرانجام به نفع ايرانيان پايان يافت و موضوع «قتل ناموسي» يک دختر ايراني ساکن لس آنجلس به دست برادر و با تاييد پدر خانواده، در مرحله تدوين فيلم حذف شد. «گذشتن»، فيلمي است به کارگرداني وين کريمر (کارگردان امريکايي متولد آفريقاي جنوبي، سازنده فيلم هايي همچون «دونده ترسيده» و «کولر» و نامزد جوايز ساندنس، کارلو ويواري و ادگار آلن پو) و تهيه کنندگي کاتلين کندي و فرانک مارشال (تهيه کننده آثار اسپيلبرگ) که جمعي از بازيگران برجسته هاليوود از جمله هريسون فورد، شون پن، اشلي جاد و رمي ليوتا در آن بازي مي کنند. اين فيلم که قرار است ماه دسامبر 2007 (آذر 86) اکران شود و به سبک فيلم اسکاري «تصادف» و با شخصيت هاي مختلف و مرتبط به هم ساخته شده است .اين مهاجران در لس آنجلس براي بيرون آمدن از حالت اقامت غيرقانوني و رسيدن به تابعيت قانوني تلاش مي کنند. به گفته کريمر «اين فيلم با مسائلي همچون عبور از مرز، تقلب در مدارک قانوني، پناهندگي، کارت سبز، مشکلات کارگران در کارگاه، تابعيت، اداره مبارزه با تروريسم و برخورد فرهنگ ها سر و کار دارد.»هريسون فورد در اين فيلم در نقش ماکس بروگان، افسر اداره مهاجرت و گمرک، همکاري به نام حميد براهري (کليف کريتس) دارد که ايراني تبار و داراي تابعيت قانوني است. علاوه بر بازيگران غير ايراني در نقش شخصيت هاي ايراني، چند بازيگر ايراني تبار مانند ملودي و نينا نايبي در فيلم حضور دارند.مطرح شدن «قتل ناموسي» يک دختر ايراني به دست برادرش به گناه آنکه عاشق جواني لاتيني تبار شده، از همان مرحله فيلمبرداري اعتراض انجمن امريکايي هاي ايراني تبار را برانگيخت و اعتراض ها بعد از حدود چهار ماه، اواخر هفته گذشته به نتيجه رسيد. مجله هاليوودريپورتر به نقل از خبرگزاري رويترز گزارش داد که کارگردان بالاخره متقاعد شده عناصري از فيلمنامه را حذف کند و با فيلمبرداري دوباره بعضي از صحنه ها، هيچ اشاره يي به واژه «قتل ناموسي» در فيلم نکند و صحنه قتل را هم نمايش ندهد. انجمن امريکايي هاي ايراني تبار که اين بخش از فيلمنامه را «بسيار غير محتمل و بالقوه فتنه انگيز» خوانده بود، از تصميم تازه نويسنده و کارگردان فيلم به عنوان يک «پيروزي دو جانبه» تقدير کرد.

گروه فرهنگي؛ اظهارنظر صريح و شفاف وزير ارشاد مبني بر اينکه فيلم «سنتوري» ساخته داريوش مهرجويي قابل نمايش نيست، وضعيت نمايش اين فيلم را هرچه بيشتر پيچيده کرد.

«سنتوري» قرار بود از سوم مردادماه در سينماها اکران شود ولي چند روز مانده به آغاز نمايشش، از اکران اين فيلم جلوگيري شد. جلوگيري از اکران «سنتوري» در حالي بود که نمايش اين فيلم در جشنواره فجر نيز با چالش هاي فراواني همراه شد و تا آخرين روزهاي برگزاري جشنواره وضعيت نمايش يا عدم نمايش آن نامشخص بود. با اينکه به طور ناگهاني و چند روز مانده به آغاز اکران، از نمايش فيلم داريوش مهرجويي جلوگيري شد، اما هيچ کدام از مسوولان ارشاد و معاونت سينمايي به طور رسمي درباره دلايل اين اقدام اظهارنظر نکردند. اما موضع گيري صريح و بي پرده محمدحسين صفارهرندي در مورد «سنتوري» نشان مي دهد که وضعيت اين فيلم پيچيده تر از آني است که به اين زودي ها شاهد به نمايش درآمدنش باشيم. وزير ارشاد در جريان اولين نشست ماهيانه روزنامه جام جم با وزيران دولت نهم اعلام کرد که فيلم «سنتوري» در حال حاضر قابليت نمايش ندارد و تغييراتي هم که در آن اعمال شده، مناسب نبوده است. صفارهرندي در مورد اينکه چرا فيلمي که پروانه ساخت گرفته، پس از آن در جشنواره شرکت کرده و سپس پروانه نمايش هم دريافت کرده است، توقيف مي شود، گفت؛« فيلمنامه سنتوري سال 81 با نام ديگري به معاونت سينمايي ارائه شد اما به دليل مشکلاتي که داشت نتوانست مجوز ساخت دريافت کند. اما حالا که فيلم ساخته شده قابليت نمايش عمومي ندارد چرا که برخي معتقدند فيلم با فيلمنامه يي که مجوز گرفته، متفاوت است.» وزير ارشاد در بخش ديگري از سخنانش در مورد نمايش «سنتوري» در جشنواره فجر گفت؛ «نمايش فيلم هايي که قابليت اکران عمومي ندارند در جشنواره فجر، يادگار سال هاي قبل است که من با آن مخالف هستم.» اين اظهارنظر وزير ارشاد در حالي صورت مي گيرد که يک هيات چندنفره که طبعاً مورد تاييد ارشاد هستند، پيش از نمايش فيلم ها در جشنواره فجر، امکان نمايش آنها را از جوانب مختلف بررسي مي کنند. پس از نمايش در جشنواره فجر نيز هيات صدور پروانه نمايش فيلمسازي متشکل از افرادي چون جمال شورجه، محمدحسين نيرومند، محمدابراهيم صلواتي فرد، حسين کرمي، محمدمهدي عسگرپور، مجيد مشيري و دو نماينده مجلس به بازبيني فيلم ها مي پردازند تا مجوز اکران عمومي را صادر کنند.جالب اينکه هيات وزيران به پيشنهاد وزير ارشاد، مسووليت صدور مجوز نمايش فيلم ها را به اعضاي شوراي نمايش داده است. در اين بين شوراي پروانه نمايش امين و صاحب صلاحيت براي انجام اين کار هستند و وزارت ارشاد نيز پيشنهاددهنده و پشتيبان اجراي امور است. با توجه به اظهارنظر وزير ارشاد و بعضي مطالب منتشر شده در برخي روزنامه ها که همزمان با صحبت هاي وزير بيان شده، به نظر مي رسد «سنتوري» مهرجويي به سرنوشتي مشابه وضعيت فيلم «بانو»ي همين فيلمساز دچار شود که تا چند سال امکان نمايش عمومي نداشت و پس از روي کارآمدن دولت اصلاح طلب سيدمحمد خاتمي امکان نمايش پيدا کرد.

مراسم بزرگداشت بهروز افخمي به همت سازمان فرهنگي هنري شهرداري تهران و موسسه توسعه تصوير شهر عصر چهارشنبه در فرهنگسراي هنر برگزار شد.

درابتداي اين مراسم، سيف الله داد، معاون اسبق سينمايي وزارت ارشاد درباره افخمي گفت؛ «اولين باري که اسم بهروز افخمي را شنيدم هنوز فيلمساز نشده بودم. من در صدا و سيماي شيراز مجبور شده بودم به دلايلي فيلم بسازم. در زمان مونتاژ فيلم شخصي که با او کار مي کردم براي من از افخمي و خوبي هاي کارش گفت. نعمت حقيقي، سخنران بعدي مراسم در ادامه گفت؛ «مطالبي که امروز سيف الله داد درباره افخمي گفت همه حرف هايي بود که من دوست داشتم درباره او بگويم. به نظر من افخمي هم از نظر شخصيتي و هم از نظر کارگرداني، حرفه يي و خوب است. او يکي از رفقاي خوب من است، هرچند هميشه بدقول است. بهروز افخمي که با کمي تاخير در اين برنامه حاضر شده بود، به روي صحنه رفت و گفت؛ «از اينکه موفق شدم در مراسم بزرگداشت خودم حضور پيدا کنم خوشحال هستم. من امروز از راهي دور از اطراف فارس آمدم و طبق معمول هم دير رسيدم. قبل از اينکه بيايم با خودم فکر مي کردم شايد کار من يا بعضي ها ارزش قدرداني داشته باشد. ما در شرايط آن زمان کاري بزرگ انجام داديم. تقوايي يک بار به من گفت اگر سينما در دنيا اختراع نشده بود، حتماً ايراني ها آن را به وجود مي آوردند. من هم از اين دسته هستم، اما متاسفانه در مقابل تعدادي مي خواهند سينما را از بين ببرند.» وي افزود؛ «فکر مي کنم در اين 30 سال پس از انقلاب من از آن دسته افرادي بودم که بدون آنکه بدانيم سينما را به وجود آورديم. همه ما با علاقه به هنر و قصه گويي با کمک هموطنان خودمان اين سينما را آغاز و ادامه داديم. همه افرادي که امروز در اين مراسم صحبت کردند از نظر عقيده و سابقه کاري با يکديگر متفاوت هستند، اما همه ما يک هدف مشترک را براي جلوگيري از متلاشي شدن فرهنگ و تمدن بشر دنبال مي کنيم.»

دست اندرکاران دريم ورکس و پارامونت از نمايش چهارمين فيلم مجموعه پرفروش «شرک» در ماه مه سه سال آينده خبر دادند. به گزارش مهر، اين اولين فيلمي است که تاريخ دقيق نمايش آن در سال 2010 مشخص شده است. دريم ورکس تاريخ اکران اين فيلم را که فعلاً از آن به عنوان «شرک بعدي» نام برده مي شود، 21 مه اعلام کرده که تقريباً همزمان با همان تاريخي است که امسال «شرک سوم» به روي پرده رفت.از ديگر فيلم هايي که گفته شده در سال 2010 اکران مي شوند، اما تاريخ دقيق نمايش آنها مشخص نيست، مي توان به «هري پاتر و قديسان مرگ» و بيست و سومين فيلم جيمز باند اشاره کرد.جفري کتزنبرگ، رئيس دريم ورکس اوايل هفته پيش از توليد پنجمين فيلم «شرک» نيز خبر داد. سومين فيلم اين مجموعه که از 18 مه امسال اکران شد، در داخل امريکا بيش از 320 ميليون دلار فروخت و فروش آن در سطح بين المللي نيز حدود 400 ميليون دلار شد.

«ويم وندرس» سينماگر آلماني از معدود هنرمنداني بود که براي حضور در مراسم تدفين «آنتونيوني» در زادگاه فيلمساز تازه درگذشته ايتاليايي حضور يافت. به گزارش فارس، «ميکل آنجلو آنتونيوني» سينماگر ايتاليايي به وصيت خود، پنجشنبه در زادگاهش (فرراراي ايتاليا) دفن شد. بنا بر اين گزارش، در اين مراسم که در آن جمعيتي پر شمار حضور داشتند و در فضايي آرام برپا شد، «ويم وندرس» سينماگر مشهور آلماني و دوست و همکار فيلمساز فقيد ايتاليايي در بين معدود هنرمنداني بود که خود را براي شرکت در اين مراسم تدفين و براي اداي احترام به آنتونيوني به فررارا رسانده بودند. وندرس در اين مراسم به خبرنگاران گفت؛ سخت است که چيزهايي که «استاد» براي ما به يادگار گذاشته را بشماريم و در اين مورد جمع بندي کنيم.

آنتونيوني بعد از 6 دهه فيلمسازي پرتلاش روز دوشنبه در سن 94 سالگي درگذشت.

ايوب آقاخاني*

آقاي من که تو باشي، اينها همه برنامه هاي سرگرم کننده لاله زاري است و ختم غائله. عده يي خواهند ماند، بي برنامه و خسته و رنج کشيده و نعشي را رو به قبله دراز خواهند کرد که خود نمي دانند پيکر بي جان «تئاتر» است يا «تعهد» يا «هنر» يا «روح هنري» ... که هرچه هست بدجوري روي دست شان خواهد ماند. دعواي I.T.I (آي .تي .آي) کانه دعوا بر سر لحاف است، (حالا لحاف که، بماند،) اساس اين ماجرا چندان اتفاق بزرگي نيست که حالا جمعي شمشير ببندند و خفتان بپوشند و نيزه و سپر دست گيرند و بشتابند تا حق و مالکيت آن را به دست آورند. همه جاي جهان - جز چند جاي معدود - I.T.I در اختيار بخش خصوصي و تئاتر خصوصي است با حداقل نسبت دولتي، حالا در اين بلاد که تئاتر خصوصي هنوز معناي روشني ندارد، آي . تي. آي اش هم دولتي است. به همين سادگي، از من مي شنويد؟ «I.T.I» بايد دست صنف تئاتر باشد - خانه تئاتر ايران؟،- به شرطي که اين صنف، خود، دست در جيب دولت نداشته باشد. وقتي دارد و از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي ارتزاق مي کند، اين بحث «کان لم يکن» تلقي شده، پرونده بسته است. بهتان برنخورد، رگ گردني نشويد و چشم براي من سفيد نکنيد که هيچ حوصله اش در من نيست. شفاف تر از اين؟، بس کنيد آقايان، چنين است که به هر طرف نگاه مي کني قافله يي راه افتاده است براي افسار کردن اين رخش ما (تئاتر) که خسته است و ديگر ناي رميدن برايش نمانده، اما تئاتر ما را نااهلان که هيچ، حتي متوليان اش با نزاکت لگد مي زنند تا خيرش را يک در دنيا و صد در آخرت ببرند و کسي هم نيست، بگويد؛«بروتوس، توهم؟،» وگرنه اين توي «آقاخاني» هيچ کاره اين ميانه چه کاره يي که نمايشنامه ات را در ميانه، زمين بگذاري و پا برهنه به ميدان بيايي و خود را به اين شکل بد سپر بلاي تئاتري بکني که پيش چشم همه به گدايي و عجز افتاده؟

به خدا خسته ام، آقايان مي خواهيد I.T.I را خصوصي کنيد؟ مي خواهيد از چرخه دولتي خارجش کنيد؟ خود چرخان و خودگردان شويد، نيستيد عزيزان، نيستيد، هر وقت شديد باد غبغبتان را خواهم ديد، فعلاً بادش فقط مرا مي خنداند، اين O.G.Nها در سرتاسر جهان حق عضويت مي پردازند و هستند. بخش خصوصي بپردازد و باشد. اگر نمي تواند اين همه صوت و بوق و حرف و کلمه نمي خواهد. I.T.I در اينجا، مثل تئاترمان دولتي است.خب عزيزان، بعدي، سوژه بعدي تان براي مشاجره و خوش رقصي و هياهو چيست؟ منتظريم.

ما ديگر عادت کرده ايم که عده يي لباس قرمز بر تن کشيده و مسلط بر زبان زرگري در باب هنر و تئاتر بنويسند و آن گونه بنويسند و بگويند که توگويي تعيين تکليف مي کنند و راي اعتماد مي گيرند. سالياني است اين باب تبديل به قالبي براي نشان دادن جاي دوست و دشمن شده و در مطبوعات مان جاافتاده.قطعاً همه مي دانيد که يکي از نشانه هاي روزگار ملتهب و پر مساله، سنگ را بستن و سگ را گشادن است،ولي آقا، نه گمان کني که مي خواهم ميان دعوا نرخي معين کنم يا دست گدايي در دست ناکسان و کسان بگذارم؛ يا که حتي گوشه چشمي به لطف و عنايت آقايان دوخته باشم که مي دانم همه چيز گاهي به يک بازي شبيه مي شود؛ و حاشا که براي اين رقاص بازي ها تره هم خرد نمي کنم. مشغول باشيد، راهي پيدا کنيد براي آن که هرکجا پا داد، تئاتر رنجور ما را کنار رينگ بيندازيد و ضربه کش کنيد.

واقعاً در اين دعواها کسي قلبش براي تئاتر هم مي تپد؟ قلب دوستاقبانان مبدل مي تواند براي تئاتر بتپد؟ حاشا و کلا، خسته ام آقايان، خسته،

* نويسنده، کارگردان و مدرس تئاتر