گروه ترجمه؛ سال گذشته فيلم «اليزابت» در مورد زندگي ملکه اليزابت دوم توجهات بسياري را به خود جلب کرد. يکي از نکاتي که در اين فيلم مورد توجه قرار گرفت شيوه زندگي ملکه ثروتمند انگلستان بود، قصرهاي متعدد ملکه و پيشخدمت ها قطعاً زندگي يي را شکل مي دهد که بسياري در آرزوي آن هستند اما شايد برايتان جالب باشد بدانيد ملکه اليزابت به رغم تمام امکانات و دارايي هايي که دارد ثروتمندترين فرد عضو خانواده هاي سلطنتي جهان نيست. در واقع ملکه اليزابت اگرچه داراي ششصد ميليون دلار دارايي است اما وي با اين ميزان دارايي يازدهمين فرد ثروتمند خانواده هاي سلطنتي در جهان است.

ثروتمندترين فرد عضو خانواده هاي سلطنتي در جهان، همان طور که مي شد حدس زد سلطان برونئي است؛ مردي که دارايي هاي نقدي و غيرنقدي او بالغ بر بيست و دو ميليارد دلار (يعني 36 برابر دارايي هاي ملکه اليزابت) تخمين زده مي شود. سلطان برونئي که مالک يک تاج و تخت موروثي ششصد ساله است اخيراً جشن هاي مفصلي به مناسبت سالگرد تاجگذاري خود برگزار کرده بود. ديگر فرد ساکن آسياي شرقي و جنوب شرقي حاضر در اين جدول سلطان آدولايدو پادشاه تايلند است که حدود پنج ميليارد دلار دارايي دارد. در ميان پانزده سلطان يا عضو خانواده سلطنتي ثروتمند جهان شش نفر از منطقه نفت خيز و ثروتمند خليج فارس هستند از جمله آنها امير قطر که شبکه تلويزيوني الجزيره را پايه گذاري کرده، سلطان عربستان که يک شهر با هزينه 26 ميليون دلار به نام خودش تاسيس کرده است و شيخ امارات که امسال عمده سهام بانکي دويچه بانک و HSBC را خريداري کرده است. ثروتمندترين شخص اين جدول در منطقه خليج فارس شيخ خليفه بن زائد آل نهيان شيخ ابوظبي است که با حدود 21 ميليارد دلار دارايي دومين سلطان ثروتمند جهان محسوب مي شود. اين شخص که به نظر مي رسد به فرهنگ علاقه دارد تصميم دارد يک موزه مشابه موزه لوور و نسخه عربي موزه گوگنهايم را در شهر خود بسازد. شيخ صباح آل صباح سلطان هفتاد و هشت ساله کويت مسن ترين فرد اين فهرست محسوب مي شود.

جوان ترين فرد اين جدول و تنها کسي که از منطقه استوايي آفريقا است سلطان موسواتي سوم پادشاه سوازيلند است. اين پادشاه که ثروتش بيش از دويست ميليون دلار ارزيابي مي شود، در سال هاي اخير تقريباً هر سال از ميان حدود بيست هزار زن و دختر جواني که در مراسم جشن هاي ساليانه شرکت مي کنند يک همسر جديد انتخاب مي کند و تا به حال سيزده همسر اختيار کرده است. تنها مجرد اين فهرست پانزده نفره پرنس آلبرت دوم سطان موناکو است. وي البته قبلاً ازدواج کرده است و دو فرزند هم دارد اما در حال حاضر مجرد است. وي مالک قلمرويي است که مساحت آن تنها اندکي بزرگ تر از پارک مرکزي ملي نيويورک است. وي مالک يک امپراتوري هفتصد ساله است اما پرنس هانس آدام وون دوم پادشاه کشور ليختن اشتاين از او سابقه بيشتري دارد چرا که وي وارث يک امپراتوري نهصدساله است.

بخش عمده يي از ثروت اين پرنس يک مجموعه هنري فوق العاده است که در چهارصد سال اخير جمع آوري شده و شامل 1600 تابلوي نقاشي از جمله سي و سه نقاشي از روبنس نقاش معروف است. ثروت کلي پانزده سلطان جهان بالغ بر 95 ميليارد دلار (بيش از توليد ناخالص ملي نيوزيلند يا شيلي) است. البته در مورد ثروت سلاطين بايد اين نکته در نظر گرفته شود که اين ثروت معمولاً به کل خانواده سلطنتي تعلق دارد و در واقع متعلق به بيشتر از يک نفر است.

منبع ؛ هرالدتريبيون

ـگروه ترجمه؛ يک معلم ژاپني که صندلي را به طرف دانش آموزانش پرت کرده بود، توسط اداره آموزش منطقه به عنوان معلم نمونه برگزيده شد؛ به رغم اينکه اين معلم بارها به دليل استفاده از تنبيه بدني جريمه و توبيخ شده بود.

اين معلم 52 ساله که در مقطع دبيرستان در کيوتو تدريس مي کند از سال 2005 هر سال اين عنوان را به خود اختصاص داده است در حالي که تخلفاتش از قوانين و تنبيهات بدني دانش آموزانش ناديده گرفته شده زيرا موجب پيشرفت دانش آموزان شده است. از سال 1997 تا 2001 اين معلم به دليل حمله فيزيکي به دانش آموزان سه بار مورد توبيخ قرار گرفته است. وي حتي يک بار يک صندلي را به طرف تيم واليبالي که مربيگري آن را بر عهده داشت پرتاب کرد و در سال جاري هم دوباره به دليل تنبيه بدني دانش آموزان توبيخ شد.

سيستم آموزشي ژاپن همواره از موضوعاتي بوده که سياستمداران و دولتمردان زياد به آن توجه نشان مي داده اند، از سري مباحث مطرح پيرامون آن لزوم اتخاذ مجازات هاي دشوارتر و قوانين سفت و سخت تر است تا به اين ترتيب سطح استاندارد اخلاقي و آموزشي دانش آموزان افزايش يابد.

گروه ترجمه؛ يک بابون تنها (گونه يي ميمون با دم کوتاه) که در باغ وحشي خصوصي در ليتواني زندگي مي کند جان يک جوجه را نجات داد و او را به فرزندخواندگي پذيرفت. به گفته مسوولان باغ وحش دوستي اين دو عميق به نظر مي رسد.

جوجه در واقع غذاي يکي ديگر از حيوانات باغ وحش بود اما پيش از آنکه کشته شود فرار کرد و به داخل قفس ميتيس، بابون 6 ساله، پناه برد. ميتيس پيش از اين با گوشت جوجه تغذيه شده بود اما به نحوي تعجب برانگيز به غذايش دل باخت به طوري که مسوولان باغ وحش مي گويند به او غذا مي دهد، پرهايش را تميز مي کند و او را کنار خودش مي خواباند؛ چنان که گويا فرزند خودش است. مدير باغ وحش مي گويد؛«اما من نمي دانم علاقه ميتيس به اين جوجه تا کجا ادامه خواهد يافت زيرا فکر مي کنم بابون در نهايت درخواهد يافت که جوجه در واقع غذاي او است.» بابون ها گونه يي از ميمون ها هستند که پوزه يي مانند سگ و آرواره هاي بسيار قوي دارند و تقريباً همه چيز مي خورند؛ هم گياه و هم گوشت اما به طور معمول ميوه ها را ترجيح مي دهند. نوع آزاد آن در گروه هاي اجتماعي همنوعان خود زندگي مي کند. مدير باغ وحش مي گويد؛«واضح است که دليل اين پيشامد عجيب نياز بابون به برقراري ارتباط است.»

در قلب مکزيکوسيتي، در يک سالن ورزشي بزرگ اما نسبتاً تاريک، که به سالن «کاندرال لوچاليبره» شهرت دارد، چند مرد جوان روي رينگ به شدت خود را به کيسه هاي بوکس آويزان شده از سقف مي کوبند. آنها مشغول تمرين براي انجام «لوچاليبره» هستند، ورزشي که معادل ورزش خشن «کشتي کچ» است.

«کشتي کچ» پس از خشونت فراوان آن از سوي مقامات کشورهاي مختلف ممنوع شد و از آن به بعد مسابقات اين رشته ورزشي که عموماً از شبکه هاي تلويزيوني پخش مي شوند به نمايش هاي تئاتري بدل شده است که در آن مبارزان تقريباً هيچ صدمه يي به فرد مقابل نمي زنند. اما در لوچاليبره نبردها واقعي، خشن و پر از خونريزي است. اين ورزش غريب و در برخي مواقع ترسناک پس از فوتبال دومين ورزش محبوب در مکزيک است. لوچاليبره حدود 70 سال قدمت دارد و مسابقات آن در مکزيکوسيتي و چند شهر بزرگ مکزيک انجام مي شود و به صورت زنده از شبکه هاي تلويزيوني مکزيک پخش مي شود. اگرچه اين ورزش خاص مکزيکي ها است اما در شهرهاي جنوبي امريکا و در شمال ژاپن هم مسابقات آن برگزار مي شود. در سالن شانزده هزار نفري استادو لوچاليبره که در آن چهره هاي مشهور اين ورزش مثل ال سانتو (قديس)، بلو دامون و ميل ماسکاره (مردي با هزار نقاب) در آن مسابقه داده اند حدود 30 کودک، جوان و نوجوان هر روز بعدازظهر راس ساعت پنج تمرينات خود را شروع مي کنند. اين گروه طي دو ساعت با هنرهاي اين ورزش رزمي آشنا مي شوند تا بتوانند در آينده نسل جديد مبارزان اين ورزش باشند. اين کلاس هاي آموزشي در سال 2000 تاسيس شده است و رينگومندوزا معلم اصلي آن، يکي از مشهورترين مبارزان اين ورزش در مکزيک بوده است. او يک سابقه 39 ساله در ورزش لوچاليبره دارد. وي در مورد شاگردانش مي گويد؛ «من شاگرداني را که چهارده يا پانزده ساله باشند ترجيح مي دهم، آنها بهتر ياد مي گيرند و سريع تر حرکات هنري را اجرا مي کنند، بدن آنها نرم تر و عکس العمل هاي آنها مناسب تر است و بهتر مي توان از آنها مبارزاني قدرتمند و سريع و باهوش ساخت.»

خوزه ماريا مارتينز که پانزده ساله است و پدر و پدربزرگش چهره هايي مطرح در لوچاليبره بوده اند، مي گويد؛ «اين ورزش در خون من است، من مي خواهم بهترين شوم.» مندوزا با اشاره به روند آموزش شاگردانش مي گويد؛ «اينجا روند آموزش يک روند کند و آهسته اما دقيق است، خيلي از شاگردان من در پايان سال اول کلاس ها مي خواهند روي رينگ بروند و بجنگند اما آنها بايد کاملاً تمام نکات را ياد بگيرند، يکي از مهمترين مسائل اين است که ياد بگيرند که چگونه به زمين بخورند يا در هنگام پرت شدن روي کف رينگ، يا حتي خارج رينگ، چه حالتي بگيرند تا دچار آسيب ديدگي نشوند.» اين کلاس ها حدوداً سه سال به طول مي انجامد و پس از پايان آن به افراد برتر اجازه داده مي شود در مسابقات لوچاليبره شرکت کنند. برخي از شاگردان اين کلاس مثل ويکتور مانوئل گارسيا لوئيز 22 ساله در عين شرکت در کلاس ها در مسابقات کوچک تر در ورزشگاه هاي کوچک شهر شرکت مي کنند، او مي گويد؛ «هر مرد مکزيکي دوست دارد که يک مبارز لوچاليبره باشد.» دليل حرف او مشخص است، در جامعه مکزيک که در آن چهل درصد افراد جامعه زير خط فقر زندگي مي کنند اين ورزش و پيروز شدن در ميادين آن مي تواند ثروت و شهرت به همراه بياورد. تنها در مسابقات اصلي در دو سالن اصلي شهر است که مبارزان حق استفاده از ماسک هاي معروف که لوچاليبره با آن شهرت يافته است را مي يابند، اگرچه برخي ترجيح مي دهند که بدون ماسک روي رينگ بروند اما اکثريت دوست دارند ماسک هاي خودشان را داشته باشند و نام هاي مستعار و القاب خود را با توجه به ماسک هايشان انتخاب کنند. دستفروش ها در تمام شب هاي برگزاري مسابقات در خارج از سالن ها کپي ماسک هاي مبارزان معروف و پيروز را به قيمت پنجاه تا صد پزو مي فروشند. اما ماسک هاي اصلي که به دقت و با دست دوخته مي شوند حدود هزار پزو (نود دلار) قيمت دارند.

منبع ؛ BBC

گروه ترجمه؛ شن شيرون يک کشاورز 35 ساله اهل چانگ کينگ است که در به در دنبال توليدکننده کفشي مي گردد که برايش يک جفت کفش بدوزد. اين مساله به خاطر مشکل پسندي آقاي شيرون نيست، مشکل اين است که پاهاي او آنقدر بزرگند که کفش هاي معمولي را نمي تواند به پا کند. پاي اين آقا با 35 سانتي متر طول حتي از پاي يائو مينگ ستاره بسکتبال NBA هم بزرگ تر است. خانم ها اغلب وحشت زده به پاهاي آقاي شن نگاه مي کنند در نتيجه وي هنوز مجرد است و نمي تواند براي خودش همسري پيدا کند. پزشکان معتقدند مشکل شن آکرومگالي است و دليل آن عدم تعادل در ترشح هورمون رشد است.

گروه ترجمه؛ داگلاس يوجين ساووي معروف به جين، سياح و جست وجوگر معروف که بيش از چهل شهر باستاني گمشده در پرو را کشف کرده و نکات مهمي در مورد تاريخ گذشته اين کشور و دوران اينکاها کشف کرده بود، در سن هشتاد سالگي درگذشت.

مجله people در يک شماره ويژه ساووي را به عنوان «ايندياناجونز واقعي» معرفي کرد. ساووي چهار شهر قديمي باستاني مهم پرو از جمله ويکامبابا، آخرين شهر حکومت اينکاها که توسط اسپانيايي ها فتح شد را پس از سال ها فراموشي، يافته بود.

ساووي از دهه شصت کار جست وجوي خود در جنگل هاي پرو را آغاز کرد و چهل سال به کارش ادامه داد و در نهايت توانست بازمانده هاي چهل شهر کوچک و بزرگ متعلق به دوران قبل از حکومت اينکاها و نيز شهرهايي مربوط به دوران حاکميت اينکاها را کشف کند.

مشهورترين شهرهايي که او يافت، گران يافتن، گران ويلايا و گران سايوسا بودند. شان ساووي پسر داگلاس ساووي پس از فوت پدرش در مصاحبه با خبرنگاران گفت؛ «پدر من فصل جديدي در جست وجو در اعماق جنگل ها را گشود، تا قبل از او کسي حاضر نبود در دل جنگل هاي ناشناخته به دنبال شهرهاي گمشده بگردد اما کشفيات پدر من موجب شد که بسياري به دنبال يافتن ساير شهرها و مناطق زندگي مردم باستاني پرو در جنگل هاي استوايي و مناطق مرتفع اين کشور بربيايند. »براساس گفته هاي شان پدر وي طي چهل سال جست وجو در پرو به بيماري هپاتيت دچار شده، مورد حمله گوريل هاي قوي هيکل قرار گرفته و يک بار توسط يک مار گزيده شده اما از همه اين حوادث جان سالم به در برده است. ساووي کتاب هاي زيادي در مورد سفرها و جست وجوهايش نوشته است که معروف ترين آنها کتاب «آنتيسو؛ جست وجو براي يافتن شهرهاي گمشده در آمازون» است. البته بيشتر کتاب هاي نوشته شده توسط او در مورد دين و مذهب است. ساووي در دهه 80 مدال افتخار وزارت صنعت و توريسم پرو و مدال شجاعت پارلمان اين کشور را دريافت کرد. در شهر رنو محل سکونت وي نيز روز اول اکتبر هر سال - روز تولد وي - به نام روز يوجين ساووي نامگذاري شده است.

گروه ترجمه؛ رايج ترين فاميلي مردم چين در پکن و در تمام نقاط اين کشور «وانگ» است. به گزارش مرکز اطلاعات و هويت ملي چين، «وانگ»، «ژانگ»، «لي»، «ليو» و «ژائو» رايج ترين نام هاي فاميل در ميان مردم پکن هستند. شهروندان ساکن پکن که از نژاد هان هستند و جمعيتي برابر 28/11 ميليون نفر دارند، داراي 2041 نام خانوادگي هستند.

در پکن نام هاي خانوادگي «وانگ» و «ژانگ» بر روي بيش از يک ميليون نفر از مردم است و اين تعداد برابر 8/19 درصد جمعيت است. نوع رواج فاميلي ها در پکن مشابه الگوي آنها در استان هاي شمالي چين است. نام هاي خانوادگي «سان»، «گائو» و «ما» جزء 10 نام خانوادگي معمول در اين استان ها و همين طور پکن هستند.

گروه ترجمه؛ يک مرد ونزوئلايي که پزشکان مرگ او را تاييد کرده بودند هنگام کالبدشکافي و با تماس چاقو از جايش بلند شد و زنده شد. کارلوس کامجو 33 ساله در يک تصادف جاده يي به سختي آسيب ديد و پزشکان او را مرده تشخيص دادند و شروع به کالبدشکافي او کردند. در حين کالبدشکافي پزشکان وقتي با خونريزي کامجو مواجه شدند، دريافتند که يک جاي کار اشتباه بوده است و به سرعت زخم را بخيه کردند.

کامجو به خبرنگاران گفت؛«درد چنان تحمل ناپذير بود که من به هوش آمدم.» همسر داغدار اين مرد هنگامي که به سردخانه آمده بود تا جنازه شوهرش را شناسايي کند در کمال حيرت ديد او زنده است و از سردخانه خارج شده است. خبرگزاري ها هنوز تاييد مقامات بيمارستان در مورد اين خبر را دريافت نکرده اند، اما کامجو با روزنامه ها مصاحبه کرد و زخم ها و همين طور مدارکي که او را به سردخانه تحويل داده بودند به آنها نشان داد.

گروه ترجمه؛ ريختن دانه هاي برنج بر سر عروس و داماد (به نشانه برکت و خوشبختي) از اين پس در شهر ونيز ممنوع خواهد بود. اين ممنوعيت گام ديگري است که مقامات شهر ونيز براي مقابله با کبوترها برداشته اند. شهردار اين شهر درصدد است با اين اقدام از اجتماع کبوترها در جلوي ساختمان پالازا کاوالي (جايي که اغلب جشن هاي عروسي در آن برگزار مي شود) جلوگيري کند.

رئيس پليس شهر در اين مورد مي گويد؛«ريختن برنج روي سر عروس و داماد دسته هاي بزرگ کبوتر را به اين مکان مي کشاند و موجب مي شود آنها تا عروسي بعدي و به خاطر غذايي که دوباره نصيب شان مي شود، در آنجا بمانند. اين شرايط واقعاً غيرقابل تحمل است زيرا تمام شهر پر از فضولات کبوتر است و بناهاي تاريخي شهر از اين موضوع آسيب شديدي مي بينند.ممنوعيت ديگري که در اين مورد در نظر گرفته شده ممنوعيت فروش دانه کبوتر در ميدان سنت مارک است. در حال حاضر اين تنها نقطه يي از شهر است که مي توان به کبوترها غذا داد. فروشندگان دانه که مجوز کسب دارند به شدت با اين ممنوعيت مخالفند و مدافعان حقوق حيوانات نيز در مورد آن ابراز نگراني کرده اند. رئيس پليس مي گويد؛«ميدان مرغداني نيست و فضله هاي کبوتر که در همه جاي آن ريخته شده را نمي توان بيش از اين تحمل کرد.» اما فضله ها تنها قسمتي از مشکل هستند. مقامات مي گويند کبوترها براي يافتن غذا به مجسمه هاي مرمري و ساير بناهاي شهر نوک مي زنند و از اين طريق به آنها آسيب مي رسانند. براساس يک پژوهش اخيراً تخمين زده شد تميز کردن و تعمير اماکن تاريخي از آلودگي و آسيب ناشي از کبوترها 275 يورو در سال به هر يک از ماليات دهندگان هزينه تحميل مي کند.

مبارزه با کبوترها بخشي از تلاش عمومي براي پاکيزه و سالم نگه داشتن اين شهر است .ونيز جزء اماکن ارزشمند تاريخي ثبت شده در ليست يونسکو است و سالانه 200 ميليون توريست از آن ديدن مي کنند. از ماه ژوئن ماموران بازديدکنندگاني را که در ميدان سنت مارک بدون لباس مناسب بگردند يا زباله بريزند تا 25 يورو جريمه مي کنند.