گروه اجتماعي؛ رويارويي دولت و شهرداري که در بحث ساخت منوريل به اوج خود رسيده است اين روزها وارد فاز جديدي شده است و پيش بيني برخي اعضاي شوراي شهر تهران که دولت را درصدد ساخت منوريل بدون مصوبه شورا مي دانسته اند مي رود تا به واقعيت بپيوندد.

روز گذشته دبير شوراي عالي ترافيک ساخت منوريل را تنها زماني نيازمند مصوبه شورا دانست که «شهرداري تهران بخواهد با بودجه خود در اجراي منوريل شرکت کند» و اگر «دولت بخواهد به تنهايي پروژه منوريل تهران را اجرا کند» نيازي به مصوبه شورا ندارد.

کامران حاج نصراللهي در گفت وگو با ايسنا اعلام کرد؛ «اگر شهرداري تهران بخواهد در ساخت منوريل همکاري داشته باشد و از اعتبارات خود استفاده کند، بايد مصوبه شوراي شهر تهران را داشته باشد» و در حالي که شوراي شهر از شوراي عالي ترافيک درخواست ارجاع مطالعات منوريل را کرده بود؛ وي شوراي عالي ترافيک را «بالاترين مرجع تصميم گير در حوزه ترافيک و حمل ونقل» دانست که «شوراي شهر تهران نمي تواند از شوراي عالي ترافيک بخواهد مطالعات منوريل را در اختيار شوراي شهر تهران بگذارد.»

پيش از اين محمدعلي نجفي در نطق پيش از دستور خود در شوراي شهر نسبت به اقدام دولت براي دور زدن شورا در زمينه منوريل هشدار داده بود «اکنون شايعاتي در مورد اجراي طرح منوريل تهران بدون تصويب شوراي شهر به گوش مي رسد که اميد است اين شايعات درست نباشد و حق قانوني شورا در اين باره پايمال نشود.»

نزديک شدن به انتخابات مجلس و اجراي نيمه موفق طرح BRT که با وجود مخالفت سرسختانه دولت، اين روزها يکي از پروژه هاي تبليغاتي شهرداري محسوب مي شود مجموعه دولت را به تکاپو انداخته است تا پيش از انتخابات مجلس طرح نمايشي خود را براي ترافيک تهران به اجرا بگذارد.اين طرح آنقدر براي دولت مهم و حياتي است که چند هفته پيش از اين رئيس دولت شهردار تهران را به گفت وگو در اين زمينه دعوت کرده بود با اين حال قاليباف با رد اين پيشنهاد بحث در مورد منوريل را تنها در جايگاه طرح در شوراي شهر تهران به رسميت شناخته بود و احمدي نژاد را دعوت به گفت وگو در مورد ساير مشکلات تهران کرده بود. حاج نصراللهي همچنين روز گذشته با اشاره به مراحل تصميم گيري در مورد منوريل شهر تهران گفت؛ پس از تشکيل کميته يي متشکل از وزارت کشور، شوراي شهر تهران و شرکت قطار شهري تهران و حومه و تصويب مطالعات در آن، اين کميته در مورد چهار خط قابل اجراي منوريل به تفاهم رسيدند و در عين حال براي اجراي سريع تر يکي از مسيرها توافق نهايي حاصل شد و به امضاي هر سه طرف رسيد. مخالفت شوراي شهر تهران با اجراي بدون مطالعه طرح منوريل که به گفته رئيس کميسيون توسعه و عمران شوراي شهر تهران که در شوراي دوم نيز اين سمت را عهده دار بود و فقط «در دو صفحه به شورا ارائه شده بود» تا آنجا رسيد که قاليباف در يکي از جلسات غيرعلني شورا هرگونه توافق براي احداث منوريل را تکذيب کرد و آن را به جوسازي دولت جهت اجراي اين طرح مرتبط دانست.

شهردار تهران در اين جلسه تاکيد کرده بود وي يا رئيس شوراي شهر هيچ گونه موافقتنامه يي در زمينه ساخت منوريل امضا نکرده است و اگر قرار باشد اين موضوع مطرح شود تنها از راه «ارائه در جلسه شوراي شهر تهران امکان پذير است».گفته هاي قاليباف و دلجويي وي از اعضاي شورا آن زمان مطرح شد که انتقاد اعضاي شورا از اين طرح به اوج خود رسيده بود، چنانچه حمزه شکيب رئيس کميسيون توسعه و عمران شوراي شهر تهران در نشست خبري خود با تاکيد بر اينکه «دولت بايد براي اجراي منوريل مصوبه شوراي شهر را اخذ کند» انتقاد از دولت را اينگونه پيش برد که«دولت تاکنون هيچ اطلاع رسمي و يا مطالعه يي به شوراي شهر تهران ارائه نکرده است».

شکيب در عين حال ساخت منوريل بدون مصوبه و اجازه شورا را «امکان پذير ندانست» چرا که« اگر به فرض محال اين اتفاق رخ دهد، از طريق اجرائيات شهرداري جلوي احداث آن را خواهيم گرفت».

رئيس کميسيون توسعه و عمران شوراي شهر تهران طرح ابتدايي منوريل را که به شوراي دوم ارائه شد و اين شورا آن را تاييد کرد و هزينه 18 ميليارد توماني آن را بر دوش شهروندان تهراني قرار داد داراي «تنها دو صفحه مطالعه» دانست و از هزينه قرارداد اين طرح توسط شهرداري چنين خبر داد که «شهرداري قبل از ارائه به شورا نيز قرارداد احداث آن را با پيمانکار به ارزش 18 ميليارد تومان بسته بود.»

مرتضي طلايي ديگر عضو شوراي شهر تهران نيز داستان منوريل را که «پر آب چشم» عنوان کرده است معتقد است؛ دخالت هاي گاه و بي گاه دولت در کارهاي اجرايي مديريت شهري به جاي ايفاي نقش سياستگذاري، حمايت و هدايت را به ذهن متبادر مي سازد و گويي هر عملي که مديريت شهري به آن دست زند را بايد با ديده شک و ابهام نگريست.

وي در جايي ديگر از يادداشت ارسالي خود براي اعتماد به اين نکته اشاره کرده است که «غشهرداريف در ساحت هاي تخصصي مديريت شهري مانند ترجيح مترو بر منوريل با هزاران دليل کارشناسي وارد شد و قدرت را به رخ کشيد.»

در عين حال دبير شوراي عالي ترافيک در حالي مخالفت شوراي عالي ترافيک دولت پيشين با اين طرح را به نوعي بي مورد دانست که آشکارا تناقض در گفتار وي آشکار بود زيرا وي مخالفت امروز شوراي شهر تهران را با مخالفت شوراي عالي ترافيک در دولت گذشته مقايسه کرد و گفت؛ چند سال پيش نيز در زمان اجراي طرح منوريل صادقيه مباحثي در مورد ضرورت اخذ مصوبه شوراي شهر تهران توسط شهرداري تهران مطرح بود، اما شهردار وقت تهران تاکيد داشت که در اين طرح ريالي از اعتبارات دولت اخذ نمي شود و قرار است سازمان سرمايه گذاري شهرداري تهران آن را بدون کمک دولت به سرانجام برساند.

با اين حال هزينه بسيار زياد ساخت منوريل نيز يکي از دلايلي است که شوراي شهر تهران همواره بر آن تاکيد کرده است زيرا اجراي طرح آزمايشي منوريل در ميدان صادقيه که قرار بود با فروش مجتمع تجاري ايستگاهي آن تامين شود به نتيجه يي نرسيد چرا که نه تنها فروش اين مراکز تجاري کفاف اجراي اين طرح را نمي دهد بلکه پيمانکار اين طرح مدت هاست که خواستار به نتيجه رسيدن طرح و اعاده هزينه از دست رفته خود است.

منوريل که با اصرار دولت به معضل بزرگ شهر تهران تبديل شده است و امروزه بودجه مترو به دليل درگيري دولت و شهرداري از طرف دولت اختصاص نمي يابد در هيچ شهر بزرگي در سراسر دنيا به عنوان سيستم حمل ونقل اصلي مورد بهره برداري قرار نمي گيرد چرا که هزينه بالاي اجرا و ظرفيت محدود آن، گزينه مترو را همواره در پيش روي طراحان سيستم حمل ونقل شهري قرار داده است.جعفر ربيعي مديرعامل شرکت بهره برداري متروي تهران پيش از اين اعلام کرده بود که «هنوز يک ريال از اعتبارات 20 ميليارد توماني بهره برداري مترو که قول آن را داده بودند و تبليغات زيادي هم به آن اختصاص يافت، توسط دولت پرداخت نشده است.» اعتبارات تبصره 13 در حالي به مترو و اتوبوس تهران اختصاص نمي يابد که دولت 150 ميليارد تومان از اعتبارات تبصره 13 را براي ساخت منوريل اختصاص داده است.

درگيري هاي دولت و شهرداري که از ساخت منوريل به طرح اتوبوس BRT کشيده شدهمچنان ادامه دارد. خبرگزاري فارس از يک منبع آگاه اعلام کرد که « زمين ساختمان مرکزي شهرداري و شوراي اسلامي شهر تهران ( واقع در خيابان بهشت) جزء موقوفات هستند» و «از طريق دادگاه و کميسيون ماده 2، حکم بدوي براي اين زمين ها صادر شده است».دولت و شهرداري اين روزها در مقابل يکديگر قدعلم کرده اند تا يکي منوريل را که آرزوي بزرگ رئيس دولت براي شهر تهران است به اجرا بگذارد و ديگري از اين کار جلوگيري کند و در اين ميان آنچه فراموش شده است اينکه خيابان هاي تهران ديگر جاي سوزن انداختن نيست و مردم در تنگناي مديريت کارآمد گرفتارند.

گروه اجتماعي؛ سازمان نظام وظيفه ايران اعلام کرده که تمامي ايرانياني که تا قبل از سال 1384 از کشور خارج شده اند به شرطي که بيش از دو سال در خارج از ايران باشند، مي توانند کارت معافيت از سربازي دريافت کنند.بهمن کارگر رئيس سازمان نظام وظيفه ايران گفت؛ کساني که دو سال پيش از ايران خارج شده اند، مي توانند با پرداخت مبلغ 5 ميليون تومان کارت معافيت بگيرند و اگر هم کارت معافيت نگيرند مي توانند سالانه براي يک بار به مدت سه ماه وارد ايران شوند.

سازمان نظام وظيفه ايران همچنين براي دانشجويان ايراني که خدمت سربازي را طي نکرده اند، تسهيلات ويژه يي در نظر گرفته است. به گزارش ايرنا کارگر افزود؛ دانشجويان ايراني که از شهريور سال 1385 از ايران خارج شده و به عنوان دانشجو در خارج پذيرفته شده باشند و دانشجوياني که دانشگاه محل تحصيل آنها مورد تاييد سيستم آموزش عالي ايران (وزارت علوم و وزارت بهداشت و درمان) باشد، مي توانند سالانه دو بار وارد ايران شوند و در مجموع سه ماه در آنجا بمانند.

کارگر ادامه داد؛ «اين افراد مشکل خدمت وظيفه عمومي ندارند و مي توانند به راحتي به کشور تردد داشته باشند و درخواست معافيت و با پرداخت مبلغي کارت معافيت خود را دريافت کنند.»با وجود محدوديت هايي که براي پسران در داخل ايران در زمينه سربازي وجود دارد، پسران ايراني خارج از اين کشور مي توانند با استفاده از تسهيلات اداره نظام وظيفه کارت معافيت دريافت کنند يا بدون دريافت کارت معافيت چند ماهي را در ايران بگذرانند.اخيراً سازمان نظام وظيفه به موسسات دولتي و خصوصي هشدار داده بود که از به کارگرفتن جواناني که خدمت سربازي خود را انجام نداده اند، خودداري کنند.سازمان نظام وظيفه به تمامي جوانان توصيه کرده در هنگام سفر کارت پايان خدمت يا کارت معافيت سربازي را به همراه داشته باشند و نيروهاي انتظامي اعم از پليس راه، اداره اماکن و ايستگاه هاي ايست و بازرسي موظفند مدارکي دال بر روشن شدن وضعيت خدمت وظيفه عمومي از همه درخواست کرده و با کساني که مدرکي همراه نداشته باشند برخورد کنند.

لي لي اسلامي؛ «استاندارد هاي آموزش کارآفريني؛ چشم اندازي به دانشکده کارآفريني» عنوان نشستي بود که با حضور دکتر جهانگير يداللهي فارسي معاون آموزشي و تحصيلات تکميلي دانشکده و جمعي از خبرنگاران برگزار شد.

دکتر جهانگير يداللهي عضو هيات علمي دانشگاه تهران از اين دانشکده نوظهور مي گويد؛ دانشکده کارآفريني فعاليتش را با هدف توسعه ملي و تحقق چشم انداز کشور آغاز کرد. در حال حاضر يکي از دغدغه هاي اصلي مسوولان کشور اشتغال است و طبق پيش بيني انجام شده براي اينکه ميزان اشتغال در سطح فعلي باقي بماند و با افزايش بيکاري مواجه نشويم بايد ساليانه يک ميليون شغل ايجاد شود. يداللهي توضيح مي دهد که هر کارآفرين با ايجاد کسب و کار تازه حداقل 10 نفر را مشغول به کار مي کند، پس براي ايجاد ساليانه يک ميليون شغل نياز به حضور 100هزارکارآفرين داريم که ايجاد کسب و کار کنند. اين استاد کارآفريني دو دسته عامل محيطي و قابليت هاي کارآفريني را در ايجاد کسب و کار موثر مي شمرد و مي گويد؛ «اين رشته سال ها پيش به همت رئيس وقت دانشگاه تهران تاسيس شد و در مقطع کارشناسي ارشد در سه گرايش آموزش ها شروع شد. مهرماه امسال اولين دوره کارشناسي ما در رشته «مديريت کسب و کار هاي کوچک» فعاليتش را آغاز کرد. متاسفانه اين حرکت در ايران خيلي دير شروع شد و ما حدود 60 سال در حوزه آموزش کارآفريني از کشور هايي که فعاليت هاي کارآفريني انجام مي دادند، عقب هستيم.» اما فعاليت دانشکده کارآفريني تنها آموزش تئوريک نيست.

تفاوت دانشکده کارآفريني با ساير دانشکده ها در تاکيدش بر عمل است. يداللهي مي گويد؛«در دوره يي که به نام کارآموزي پيش بيني شده دانشجويان در هر رشته يي که علاقه داشته باشند فعاليت عملي شان را آغاز مي کنند تا بعد از فارغ التحصيلي کسب و کاري در آن زمينه ايجاد کنند.» او ادامه مي دهد؛«آموزش کارآفريني تنها مخصوص يک مقطع تحصيلي نيست و در واقع تنها يک هدف ما آموزش براي ايجاد کسب و کار است. هدف ديگر ما اين است که اين افراد به عنوان مربي و مشاور در حوزه کارآفريني وارد عمل شوند و در جهت سياستگذاري براي توسعه کارآفريني فعاليت کنند.» معاون آموزشي دانشکده کارآفريني در خصوص توانمندسازي مالي دانشجويان براي راه اندازي کسب و کار مي گويد؛ «با وزارت کار براي اعطاي وام 30 ميليون توماني به دانشجويان کارشناسي ارشدي که مي خواهند کسب و کاري راه بيندازند صحبت شده و در ساختار دانشکده هم مرکز رشد اختصاصي براي دانشجويان کارآفريني پيش بيني شده است.»

الناز محمدي

پيرمرد تنها بود، سرش پايين و سيگاري در دست. تکيده و خسته بود، لااقل در نگاه اول که اين طور به نظر مي رسيد. نامش «علي» بود و دست هايش زمخت و پير، عصايي نداشت، انگار عادت کرده بود هميشه به بي تکيه گاهي نه چوب هاي ساخته طبيعت که شايد همين روزها تنهايش مي گذارند. نگاه مي کرد و معلوم نبود به کجا. به نقطه يي ناآشنا و غريب که هرچقدر هم که دنبالش مي کردي انگار نه انگار. به قول خودش اين دنياي نامراد جايي براي نگاه کردن نداشت. مي گفت هرجا را که نگاه مي کنم دوست دارم سرم را بچرخانم و ديگر نه به آن نگاه کنم و نه فکر. بازنشسته بود، اين را قبل از اينکه بپرسم متوجه شدم. البته فهميدنش هم سخت نبود، نگاه کردن به آن دست هاي خالي اما سرشار از پينه و چروک و خال و زخم همه چيز را در ذهن تداعي مي کرد. گذشته اش را با سختي ها و مصيبت هاي بسيار گذرانده بود با آن زندگي له شده زير چرخ هاي هميشگي ارباب رعيتي. ياد زندگي اش در سال هاي جواني در شهرستان افتاده بود که به قول خودش هر چه بود گذشته بود و حسرت خوردن بي فايده، ياد زنش هم افتاده بود با آن مظلوميت دم بر نياورده اش، مي گفت هنوز که هنوز است نتوانسته براي زنش يخچال بزرگ بخرد و انگار خواهر زنش بهشان يخچال داده بود، از نظر او يخچال بزرگ و کوچک فرقي نداشت، مهم شکم بچه ها است که نبايد شرمنده شان بشود. نگاهش قبل از اينکه سوال هايم را بپرسم پاسخگوي همه چيز بود. مي توانستي در چشم هايش سال هاي کارگري پر از رنجش را به راحتي ببيني و تجسم کني؛ صبح ساعت 5 سرکوچه. مي گفت؛« يک بار داشتم صداي استخوان هايم را که در حال يخ زدن بود مي شنيدم، آخر پول نداشتم که کاپشن درست و حسابي بخرم.»

سه فرزند داشت و هر سه دانشجو. مي گفت؛«هميشه بچه هايم مي گفتند برويم تهران شايد وضع مان بهتر بشود، ولي من مخالف بودم، مي گفتم از پا افتاده هميشه از پا افتاده است، چه تهران چه شهرستان.»

آه کشيد و ادامه داد؛ «هميشه آرزو داشتم براي بچه هايم زندگي خوبي فراهم کنم، طوري که از همه چيز راضي باشند اما نشد، تا کارگر بودم که با يک حقوق بخور و نمير ساختم، زنم عذاب کشيد و چيزي نگفت. فکر مي کردم اگر بازنشسته بشوم بهتر مي شود اما نشد. وقتي 20 سال کارگري تمام شد آمديم تهران. با 200 هزار تومان پول بازنشستگي و صدها درد و مرض، به خاطر اينکه شغلم جزء مشاغل سخت و زيان آور بود دچار همه جور درد مي شدم، از ديسک کمر گرفته تا واريس پا. زنم هم که بيماري قلبي داشت. خدا را شکر بچه هايم دانشگاه قبول شدند و رفتند پي زندگي شان الحمدلله. من ماندم و حسرت روزهاي گذشته و يک عالم غصه روي دلم.»

صحبتش را اين طور ادامه داد؛«تهران به من نمي سازه ولي سعي مي کنم با آن کنار بيام. اين مردمي که نمي دونن دارن کجا مي رن عذابم مي دن، انگار هيچ کس غير از خودشون براشون مهم نيست. گاهي اوقات هم دل من و بچه هام رو مي شکونن با او نگاه هاي پر از غروري که ناشي از نگاه طبقاتيه.» گفتم وضعيت درماني تان چطور است؟ آهي کشيد و گفت؛ «وضعيت درماني بد نيست ولي موضوعي که هست اين است که وقتي به مراکز درماني تامين اجتماعي مراجعه مي کنيم آنقدر که بايد برايمان احترام قائل باشند نيستند. رفتار خيلي هاشان خوب نيست. شايد به خاطر اينکه دست در جيب مان نمي کنيم تا پول دربياوريم، در هر حال از حق بيمه مان استفاده مي کنيم ديگر، اينکه بدخلقي ندارد. اينها آن سال هايي را که ما با سخت ترين شرايط از صبح تا شب عرق ريختيم و چرخ مملکت را چرخانديم کجا بودند که ببينند زندگي مان چطور بود، آن زمان هم که با حقوق ماهي 63 تومان زندگي را سر مي کرديم هيچ کس نبود تا ببيند. تازه چند سال است که خدمات درماني بهتر شده ولي هنوز هم مشکلات زيادي داريم. بچه هايم به هر کس که مي گويند دندان هايشان را بدون اينکه بي حس کنند پر کرده اند از تعجب مي خواهند شاخ دربياورند.» مي پرسم از طرح جديد دولت يعني سهام عدالت چه اطلاعي داريد؟ فکر مي کنيد مي تواند کمکي به شما بکند؟ پاسخ مي دهد؛ «من که چشمم آب نمي خورد، الان که موقع اسم نويسي هست خيلي در اين اداره ها اذيت مان مي کنند چه برسد به موقعي که بخواهند پول هم بدهند، آخر سهام پانصد هزار توماني آن هم با سود ساليانه 250 هزار تومان مي تواند چه دردي از من دوا کند؟ من سه دختر دارم، با کدام پول مي توانم جهيزيه جور کنم.» آهي مي کشد و ادامه مي دهد؛ «از اينکه به گذشته فکر مي کنم عذاب مي کشم، وقتي به ياد روزهايي مي افتم که از صبح خروس خوان تا نصف شب کارگري کردم به اميد روزي که بتوانم زندگي خوبي براي خانواده ام فراهم کنم، به اميد روزي که حداقل زحمت کشيدن هاي جواني در روزگار پيري به دردم بخورند، ولي نه، انگار روزگار و مردمش بدجوري با من سر ناسازگاري دارند.» وقتي مي پرسم چه انتظاري از مسوولان مربوط به امور بازنشستگي دارد، پوزخندي مي زند و مي گويد؛ «هيچ... خيلي وقت است که از هيچ کس انتظاري ندارم، از هيچ کس.» دوباره نگاهش را مي دوزد به روبه رو، شايد اول به نظر مي رسد به خاطر سال هاي پيري است که اينقدر از همه چيز گله و شکايت دارد ولي اگر خوب فکر کني متوجه مي شوي که نه،خيلي وقت است که افرادي مانند اوله شده اند و نااميد. دست هايش اين بار در هم گره شده اند، همان دست هاي رنجور که اين روزها ديگر اميدي براي فشرده شدن ندارند.

مضمون اين دعا همان چيزهايي است که در خطبه معروف حضرت رسول- صلي الله عليه و آله وسلم - که در آخر ماه شعبان انشا فرمودند، به آن اشاره شده است. خطبه مزبور خطبه مفصلي است و معمولاً همه گويندگان در ماه رمضان به آن اشاره مي کنند. من هم شايد در يکي از دعاها اشاره کرده باشم. پس از اينکه حضرت رسول - صلي الله عليه و آله وسلم - در ضمن آن خطبه، فضيلت هاي ماه رمضان را برمي شمارد، از جمله اينکه ماه رمضان چه ماهي است، چگونه درهاي رحمت الهي در اين ماه باز است، خداوند چقدر بندگان را در اين ماه مي آمرزد، ثواب يک رکعت نمازش مطابق هفتاد رکعت است، کسي که يک آيه قرآن تلاوت بکند، چه پاداشي براي او است، نفس کشيدن شما در اين ماه به منزله تسبيح است و خواب شما در ماه رمضان عبادت است، اينقدر برکت دارد، پس از اينکه اينها را مي گويد، در آخر مي فرمايد؛ «يا ايها الناس ان ابواب الجنان في هذا الشهر مفتحـه عليکم فاسئلوها ان لايغلقها عليکم».خلاصه در اين خطبه حضرت مي فرمايد؛« اي مردم، در اين ماه درهاي بهشت به روي شما باز است، پس برويد در خانه خدا و التماس کنيد و مسالت کنيد که خدا درهاي بهشت را بر روي شما نبندد» و سپس مي فرمايد که ؛« اي مردم، در اين ماه، درهاي جهنم به روي شما بسته است. برويد در خانه خدا و درخواست بکنيد که اين درها را بر روي شما باز نگرداند.» اين همان چيزي است که حضرت رسول(ص) فرموده است که برويد مسالت و درخواست بکنيد. در اين دعا داريم اين درخواست و سوال را مي کنيم و مي گوييم؛ خدايا، درهاي بهشت که در اين ماه به روي ما باز است، آن درها را نبند و درهاي جهنم را که در اين ماه بسته است، بر روي ما باز مکن. در همان روايت باز مي فرمايد؛ در اين ماه که شياطين در غل و زنجيرند، از خدا بخواهيد که غل و زنجيرها را از آنها برندارد.

جايگاه بهشت و جهنم

مساله بر سر اين است که منظور از اينکه در بهشت باز است و در جهنم بسته است، چيست؟ و اينکه فرموده اند از خدا بخواهيد که در بهشت را که باز است، نبندد و در جهنم را که بسته است، باز نکند، چه مفهومي را مي رساند؟ آيا واقعاً جهنم جايي مخصوص است که خداوند در اين ماه درهاي آن را بسته است و ما بگوييم باز نکن و او هم باز نکند يا اينکه بهشت جايگاهي خاص است که ما بگوييم خدايا، در بهشت را نبند و او هم در بهشت را نبندد؟ يا اينکه مطلب چيز ديگري است.

اعضا و جوارح ما، درهاي بهشت يا جهنم

درهاي بهشت و جهنم کنايه است. جهنم و بهشت در وجود خود ما نهفته است. يعني ما هستيم که مي توانيم در بهشت را به روي خودمان باز کنيم يا در جهنم را به روي خودمان ببنديم يا به عکس، ماييم که مي توانيم در بهشت را که به رويمان باز است، کاري بکنيم که به روي ما بسته بشود يا در جهنمي را که بر روي ما بسته است، کاري کنيم که باز شود. دست و چشم و پا و گوش، قلب و همه اعضا و جوارح ممکن است براي ما، درهاي جهنم باشند. همچنان که ممکن است همين ها درهاي بهشت باشند. چشم تان را اگر متوجه به نامحرمي بکني، اگر به جايي که نبايد نگاه بکني، مثلاً به منظره حرامي نگاه بکني، اين چشم شما حالا براي شما در جهنم شده است. يعني از راه اين چشم به جهنم مي رويد. اما اگر با اين چشم به روي خط قرآن نگاه بکني، به صورت عالم نگاه بکني، به چيزهايي که شما را به ياد خدا بياورد نظر بکني، همين چشم شما، دري شده است براي شما به روي بهشت و هکذا گوش و قلب شما.اگر خداي ناکرده افکار شيطاني در دل تان بپرورانيد و انديشه هاي شيطاني بکنيد، قلب شما برايتان در جهنم شده است و اگر در دل تان افکار خوب و صالح داشته باشيد و نقشه هايي بکشيد براي اينکه به صلاح مسلمانان و به صلاح جامعه باشد، با اين امر در بهشت به روي شما باز شده است. پس پيغمبر خدا(ص) که مي فرمايد؛«در اين ماه درهاي جهنم بسته شده است» به اين معنا است.

مراد از غل و زنجير

در حالت روزه تا اندازه يي جلوي هواي نفس شما گرفته است و همين گرفته شدن جلوي هواهاي نفساني معنايش اين است که در جهنم بسته شده است يا شياطين در اين ماه در غل و زنجيرند. چون شيطان از راه هواهاي نفساني ما، از راه اعضا و جوارح ما وارد مي شود و ما را به دوزخ مي کشاند. وقتي که ما در اين ماه اعضا و جوارح مان را از وساوس شيطاني حفظ کنيم و به دنبال هواي نفس نرويم، معنايش اين است که شيطان ها در غل و زنجيرند. بله، خدا واقعاً هميشه در بهشتش را به روي همه باز گذاشته است، در جهنمش هم بسته است. خدا نمي خواهد کسي را به جهنم ببرد، خود بندگان هستند که به اين راه مي روند. البته «آنکه مي سوزد، خودش آتش ز دنيا مي برد» ما که دعا مي کنيم، بايد درصدد هم باشيم و متوجه باشيم که توفيق عبادت را از خدا بخواهيم ولي تلاش و کوشش هم بايد بکنيم. در ماه رمضان خدا درهاي بهشت را به روي ما باز کرده است؛ اينکه ما را به قرائت قرآن ترغيب کرده است، اين در بهشت است که خدا به روي ما باز کرده است، اينکه توفيق برخورداري از شب هاي قدر را به ما داده، در بهشت را به روي ما باز کرده است. مهم اين است که بايد به سوي اين درها برويم، بايد اعمالي را که شب قدر دارد، انجام بدهيم و عبادات را از روي اخلاص انجام بدهيم، از روي اخلاص روزه بگيريم، از روي اخلاص قرآن بخوانيم، از روي اخلاص شب هاي قدر را احيا بداريم، کارهايي را که نبايد بکنيم در ماه رمضان نکنيم، دروغ نگوييم، غيبت نکنيم، تهمت نزنيم، به ارحام و همسايگان مان خوبي بکنيم، حق حقداران را پس بدهيم؛ اينها درهاي بهشتي است که خداوند متعال در ماه رمضان به روي ما باز کرده است. حالا بايد خودمان سعي کنيم اين کارها را بکنيم و از خدا هم بخواهيم که اين درها را به روي ما نبندد؛ يعني به ما توفيق بدهد که در اين راه برويم.

منبع؛ روزه راستين، سيد روح الله خاتمي

سبک ها و روش هاي نوين زندگي در شهرها و وجود پيچيدگي هاي مختلف در آن، گسترش گستره جغرافيايي شهرها و همچنين اهميت روزافزون سرعت در زندگي و کسب و کار شهروندان، ضرورت استفاده از وسايل نقليه کارآمدتر و سريع تر را بيش از پيش مي سازد.

در کشور ما مسائل ديگري ساماندهي وضعيت حمل و نقل را از اهميت ويژه يي برخوردار کرده است. اگر به ياد آوريم که در سال هاي 83-76 معادل 6/6218 ميليون دلار هزينه واردات بنزين شده است و واردات ما که در سال 61 ، 2/1 ميليون ليتر در روز بود به 7/22 ميليون ليتر در روز در سال 83 و 8/24 در سال 84 رسيد، اگر مساله آلودگي هوا را به ذهن بياوريم و مرور کنيم ميليون ها ساعتي که در ترافيک هاي سنگين از مردم به هدر مي رود آن گاه جديت اين مساله بيشتر رخ مي نماياند.

ماده 22 برنامه چهارم توسعه و تبصره 13 در قوانين بودجه سال 85 و 86 در راه تحقق اين مهم به تصويب رسيدند. بنزين سهميه بندي شد، طرح هاي پرسروصداي تعويض خودروهاي فرسوده به اطلاع عموم رسيده و هزاران تبليغ ديگر، اما افزايش 8 درصدي ترافيک در مهرماه امسال، نسبت به سال گذشته در 320 تقاطع هوشمند شهر تهران به مشابه شوکي جدي است که به ياد آوريم بسياري از کارهايمان در خطر سقط قبل از تولد يا فوت زودهنگام قرار دارند.

در حالي که مديريت شهري (مجموعه شورا و شهرداري) تمامي تلاش خود را براي مديريت و کنترل ترافيک مهرماه و آغاز شش ماهه دوم سال آغاز کرده و به هر وسيله يي از جمله افتتاح خط اتوبوس پرسرعت تمسک جستند، انتقادات معاون محترم وزير کشور نيز از نکاتي بود که در روزهاي گذشته، داستان نبود مديريت واحد شهري و دخالت هاي گاه و بي گاه دولت در کارهاي اجرايي مديريت شهري به جاي ايفاي نقش سياستگذاري، حمايت و هدايت را به ذهن متبادر ساخت. گويي هر عملي که مديريت شهري به آن دست زند را بايد با ديد شک و ابهام نگريست، در ساحت هاي تخصصي مديريت شهري مانند ترجيح مترو بر منوريل با هزاران دليل کارشناسي وارد شد و قدرت را به رخ کشيد و مسائل ديگري که تلخي ناهماهنگي دستگاه هاي اجرايي را به کام مردم و به ويژه شهروندان تهران مي نشاند.

اگر به يک سال و نيم گذشته يعني زمان پس از تصويب تبصره 13 بودجه سال 85 بنگريم، نيک مي توان دريافت که دلايلي چون تاخير طولاني در تخصيص اعتبارات (به ويژه در بخش مترو و اتوبوسراني)، تداخل مسووليت ها، ايجاد دستگاه هاي موازي تصميم گير، عدم همکاري و هماهنگي دستگاه هاي مرتبط با اهداف منظور شده در تبصره و اختلافات اجرايي، مهم ترين عوامل ناموفق بودن اجراي موفق آن در سال 85 و نيمه اول سال 86 بوده است.هر چند زمانبر بودن از ويژگي هاي امور زيربنايي است اما متاسفانه اختلاف نظرهايي که گاه رنگ غيرکارشناسي به خود مي گيرد نگراني ها را از عدم موفقيت به موضوع مهم ملي بيشتر مي سازد.به ياد داشته باشيم که طبق آخرين آمارها بيش از 65 درصد جمعيت کل کشور در شهرها ساکن بوده و تا پايان برنامه چهارم توسعه، سهم جمعيت شهري به 69 درصد خواهد رسيد و از اين ميان 33 درصد در شهرهاي بالاي يک ميليون نفر ساکن خواهند بود و بايد بين تقاضا براي حمل و نقل و عرضه آن تعادل ايجاد کرد.فردوسي بزرگ در آغاز حکايت رستم و سهراب اين داستان را داستاني پرآب چشم مي خواند چرا که النهايه نوشدارو پس از مرگ سهراب به او رسيد، مباد که در مورد طرح هاي ساماندهي نيز حکايت نوشدارو تکرار شود.

*نماينده شوراي اسلامي شهر تهران

گروه اجتماعي؛ سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري در جلسه تصميم گيري درباره عبور قطار از نزديکي نقش رستم، مسير پيشنهادي وزارت راه و ترابري را نپذيرفت و تصميم گيري در اين مورد به جلسه بعد موکول شد. معاون سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري در مورد نتيجه اين جلسه گفت؛ «مسيري که وزارت راه و ترابري براي عبور قطار پيشنهاد داد، به دليل آسيب رساندن به تپه هاي باستاني منطقه، مورد موافقت سازمان قرار نگرفت.»فريبرز دولت آبادي افزود؛ «به همين دليل، سازمان مسير جديدي را به وزارت راه پيشنهاد داد و قرار شد، کارشناسان اين وزارتخانه پس از بررسي محل، نظر خود را اعلام کنند.» وي با مثبت ارزيابي کردن جلسه ديدار مسوولان وزارت راه و سازمان ميراث فرهنگي اظهار داشت؛ «حضور کارشناسان هر دو دستگاه به طور همزمان در محل پيشنهادي براي بررسي جوانب کار، يکي از دستاوردهاي مثبت اين جلسه بود.»

از سوي ديگر بررسي ها نشان مي دهد با دور شدن قطار از کنار نقش رستم و عبور از تنگه مرودشت، اين مسير به شهر باستاني استخر که به روايتي نخستين مسجد اسلامي نيز در آن بنا شده است نزديک مي شود و احتمال تخريب آثار باستاني اين شهر هخامنشي، ساساني و اسلامي را افزايش مي دهد. به گزارش ميراث خبر، «شهرام زارع» باستان شناس گفت؛ «طرح مسير راه آهن اصفهان- فارس در حالي تصويب شده که در صورت به اجرا درآمدن، «حريم و چشم انداز فرهنگي» مجموعه جهاني تخت جمشيد که سه دهه پيش تدوين و تصويب شده، مي شکند. افزون بر آن مسير راه آهن از ميان دو کوه نقش رستم و مهر مي گذرد که فاصله اين دو کوه از يکديگر تنها 2 تا 3 کيلومتر است و دست کم براي 3 هزاره «به طور مستمر» جايگاهي مقدس براي ايرانيان به شمار مي آمده است.» به گفته زارع اين شهر در دوره هخامنشي و پس از آن و سپس دوره ساساني و سده هاي آغازين اسلامي اهميت ويژه يي داشته است.