جاهد جهانشاهي
نورمن ميلر نويسنده و منتقد اجتماعي- سياسي امريکا که در 25سالگي با رمان برهنه ها و مرده ها از جمع نويسندگان سرشناس امريکايي سر درآورده بود با انتشار کتاب «درباره خدا» به خواب ابدي فرو رفت.
زندگي ميلر سراسر قصه بود و مبارزه. از همان ابتداي کار نويسندگي نقد سياسي را هم به طور هم زمان دامن زد. در طول زمان توانست به سياست پيشگان تفهيم کند که نقد خانمان برانداز نيست. مشکل گشا است. نقد يکي از کار پايه هاي انسان آزاد و جامعه طالب آزادي است و اين موهبت هديه نخبگان سياسي به مردم نيست، بلکه مردم هستند که با ارج نهادن به آزادي اهل سياست را وادار به رعايت و حفظ آن مي کنند.
فعاليت سياسي جدي او از عصر مک کارتيسم و سرکوب و دستگيري نويسندگان و هنرمندان شروع شد و تا آخرين نفس هايش از تقبيح سياست هاي جنگ افروزانه بوش و ديک چني و ديگر ياران آنها در عراق و افغانستان باز نايستاد.
از اين نويسنده بالغ بر چهل اثر در دسترس است و همه آنها به نحوي خميرمايه انتقادي در خود نهفته دارند. شايد بتوان گفت ميلر از نادر نويسندگان امريکايي است که در طول عمر براي بارور کردن دموکراسي جنگيد و در برابر هر جنگي جانانه زبان به اعتراض گشود.
او در گذر زمان جوايز ادبي متعددي کسب کرد که «ارتش برخاسته از عشق شب» و «آواز جلاد» در دو برهه مختلف دو جايزه پوليتزر را برايش به ارمغان آورد.
نورمن ميلر 1923 در بروکلين نيويور ک زاده شد، زود هنگام به نوشتن روي آورد، رشته مهندسي را در دانشگاه هاروارد طي کرد و سال 1944 براي جمع آوري مطالب براي رمان خويش عازم جنگ با ژاپن شد و در درگيري هاي کم اهميت شرکت جست. سال 1948 پس از پايان جنگ وصلت کرد و رمان «برهنه ها و مرده ها» به بازار عرضه شد. هنگام بازگشت از جنگ پي برد که کتابش در مقام پرفروش ها قرار گرفته و از شهرتي جهاني برخوردار شده است. او در ارتش بيش از آنکه شاهد خشونت جنگ باشد ناظر خشونت قدرت بود. ساختار ظاهري رمان ميلر شباهتي به «موبي ديک» هرمان ملويل دارد. اينجا است که هشدارهاي نويسنده در برابر خودکامگي هاي نظامي امريکايي طنين مي اندازد؛ امريکايي که تحت لواي ميهن پرستي براي ديگر کشورها ديکتاتورهاي رنگ وارنگ مي تراشد.
در آن روزگار که اغلب نويسندگان امريکايي سعي مي کردند از سياست فاصله بگيرند ميلر خواستار شد تا سياستمداران در برابر اعمال شان پاسخگو باشند. سال 1960 جان اف کندي رئيس جمهور وقت ميلر را به مقام مشاور خود برگزيد تا بتواند با پيشنهادات خود دامنه اصلاحات را گسترش دهد. سال 1969 نامزد پست شهرداري نيويورک شد، اما چون شعارهاي آزادي خواهانه او با شرايط جامعه هم سو نبود، ناکام ماند.
فعاليت سياسي او با «کندي» شروع شد، با «ليندون ب جانسون» ادامه يافت و با «ريچارد نيکسون» که جنگ خانمانسوز ويتنام را به پايان رساند، خاتمه يافت و به اين ترتيب ثابت کرد که دموکرات ها هم نقش آفرينان «گسترش صنايع نظامي» بودند.
ميلر انساني بي قرار بود، مبارزه براي او هدف اصلي بود، چه همراه ديگران و چه تنها، از هر شکستي موفقيت مي آفريد و گامي به پس نمي نهاد. زماني 10 سال آزگار پيرو همينگوي بود، بوکس بازي مي کرد، به ماهيگيري و شکار مي رفت، تا مرز افراط باده گساري مي کرد و سپس مي نوشت؛ 1951 رمان «دمادم بربريت» و 1955 «پارک گوزن ها».
اين هم چهره يي ديگر از ميلر؛ جنگجو، اهل جدل، نامزد سابق پست شهرداري، مبارز ديرپاي عرصه ادبيات، پدر نه فرزند، روشنفکر افراطي، فيلسوف اگزيستانسياليسم، پيشگام بي تربيتي، اهل نزاع در کوچه و بازار، شش ازدواج رسمي، مشتري پر و پا قرص پياله فروشي ها و...
ميلر هم مثل دولت هاي امريکا در همه عرصه ها زياده روي کرده است و تا زماني که آثارش بتواند جامعه را با صداي بلند به نقد بکشاند، جاي اميدواري هست.
نويسنده در کتاب «چرا مي جنگيم؟» (ترجمه همين قلم، نشر اختران، 1384) يازده سپتامبر و انهدام برج هاي دوقلو و پيامدهاي آن را بررسي مي کند و اشغال عراق را غرقابي دامن سوز براي امريکا مي شمرد. جرج بوش و دولت او را جنگ افروز و خون آشام مي خواند و مي گويد؛ اگر قرار باشد دامنه اين جنگ طي 10 سال آينده گسترش يابد، از يک نظر مي تواند بدتر از هر جنگ ديگري شود که تاکنون به ياد مي آوريم و در واقع اصلاً سر در نخواهيم آورد براي چه مي جنگيم.»
با درگذشت نورمن ميلر جامعه امريکا نويسنده و منتقدي را از دست داد که از جنس غرب وحشي بود و صلح نيم بند را بر جنگ ترجيح مي داد.
کنسرت گروه موسيقي «عارف» به سرپرستي پرويز مشکاتيان و خوانندگي حميدرضا نوربخش از 6 تا 9 آذرماه سال جاري در تالار بزرگ کشور برگزار مي شود. .jpg)
گروه فرهنگي؛ مسعود کيميايي نگارش رمان جديدش را با نام «حسد» ظرف چند روز آينده به پايان مي رساند. او در گفت وگويي با فارس درباره مضمون اين کتاب به اين توضيح بسنده کرد که اين رمان در همدان و در زمان عين القضات همداني اتفاق مي افتد و خود شخصيت عين القضات هم در آن حضور دارد. به گفته کيميايي کار نگارش رمان «حسد» تا پايان اين هفته خاتمه مي يابد و بعد از آن براي چاپ به ناشر سپرده مي شود.کيميايي در همين حال درباره فعاليت جديد سينمايي اش گفت؛«پس از پايان نگارش کتاب دوباره فيلمنامه واخورده ها را در دست مي گيرم تا آن را تمام کنم و در صورت امکان بهمن ماه کار ساختش را آغاز مي کنم.» او واخورده ها را اثري متفاوت از دو فيلم پيشينش حکم و رئيس دانسته و درباره آن گفته است؛«کوچه و خيابان هميشه هست، بايد خوب گشت تا شکل درست ارائه مسائل را پيدا کرد.»
کامل ترين نمايش مرور ساخته هاي «آلفرد هيچکاک» فيلمساز بزرگ انگليسي ماه آينده در موزه فيلم وين اتريش برگزار خواهد شد. به گزارش ايسنا اولين قسمت اين نمايشگاه که از اول دسامبر تا چهاردهم ژانويه ادامه خواهد داشت، تمامي فيلم هايي که هيچکاک تا سال 1947 ساخت را شامل مي شود. از جمله اين آثار مي توان از «باغ لذت» (1925)، «39 پله» (1935)، «وحشيگري» (1936)، «ربه کا» (1940) و «سايه يک شک» (1943) نام برد. قسمت دوم اين نمايشگاه که از پنجم ژانويه تا چهاردهم فوريه برگزار مي شود، شامل آثار تلويزيوني و فيلم هايي است که هيچکاک از سال 1947 به بعد توليد و ارائه کرد که در ميان آنها آثار کلاسيک چون «ورتيگو» (1958)، «شمال تا شمال شرقي» (1959)، «رواني» (1960) و «پرندگان» (1963) به چشم مي خورد.
سجاد صاحبان زند؛ سينماي جهان يکي ديگر از چهره هاي سرشناسش را از دست داد و اين بار نوبت دلبرت مان بود که او را با فيلم هاي «مارتي» که چهار جايزه اسکار برايش به ارمغان آورد و «محفل مجردها» مي شناسيم. مان در کنار سام مندز از جمله کارگردان هايي به حساب مي آيد که با اولين فيلم خود اسکار گرفت. او همچنين نسخه تلويزيوني «در جبهه غرب خبري نيست» را در کارنامه اش دارد. مان روز يکشنبه بر اثر بيماري ذات الريه در 87 سالگي در لس آنجلس درگذشت.دلبرت مان در30 ژانويه 1920 در لارنس ايالت کانزاس به دنيا آمد. او در 1941 از دانشگاه واندربيلت در رشته هنرهاي نمايشي فارغ التحصيل شد. اما جنگ جهاني دوم او را به عنوان خلبان هواپيماي بمب افکن از صحنه هاي نمايشي دور کرد. مان بعد از بازگشت از جبهه در تماشاخانه معروف «تاون تيه تر» مشغول شد و در آنجا بود که با فرد کو آشنا شد. در همين سال ها بود که پاي مان به تلويزيون باز شد. او در اولين تجربه فيلمسازي اش يک اپيزود از فيلم تلويزيوني «خاموشي» (1949) را کارگرداني کرد. شهرت دلبرت مان با فيلم «مارتي» (1955) حاصل شد که فيلمي کم هزينه بود و بازيگران گمنام در آن حضور داشتند. او پيش از اين و در سال 1953 نسخه يي تلويزيوني از همين فيلم را ساخته بود و موفقيت اين فيلم بود که سبب شد او به ساخت نسخه سينمايي آن اقدام کند. نسخه سينمايي «مارتي» برنده چهار جايزه اسکار بهترين فيلم، بهترين کارگرداني، بهترين بازيگر مرد براي ارنست بورگناين و بهترين فيلمنامه براي چايفسکي شد. از ديگر فيلم هاي مان در حوزه سينما مي توان به «ميزهاي جداگانه» (1958)، «نيمه هاي شب» (1959)، «تاريکي بالاي پله ها» (1960)، «قلب عزيز» (1964)، «ربوده شده» (1971)، «تقاطع شبانه» (1981) و «برونته» (1983) اشاره کرد. سال هاي پاياني فيلمسازي مان بيشتر به تلويزيون اختصاص داشت.مان آخرين فيلمش را که يک کار تلويزيوني بود در سال 1994 و با عنوان «لي لي در زمستان» کارگرداني کرد.
ساسان گلفر؛ اگر روز اول جشنواره بين المللي فيلم کوتاه تهران را از دست داده ايد، روز دوم آن را دريابيد. امروز از ساعت 45/8 صبح تا پاسي از شب مي توانيد فيلم هاي کوتاهي را در سه سالن سينما فلسطين و سينما قيام تماشا کنيد. از جمله فيلم هايي که امروز در بخش هاي مختلف «مسابقه ملي»، «ملل مسلمان»، «بين الملل»، «مسابقه سينماي جوان»، «چشم انداز سرزمين زيبا»، «مسابقه در جست وجوي حقيقت» و «مسابقه نگاه ملي» به نمايش درمي آيند، «پرسش يک پاسخ» به کارگرداني کاوه قهرماني، «باغ آرزو» ساخته جمشيد بايرامي، «مهتاب» محمدعلي هاشم زهي، «فارکو» از فرانسه، «پنجره ها درها را استتار مي کنند» از امريکا، «گاوصندوق» ساخته سجاد شاهدي، «بازي جنگ» علي بوريان، «هفت خاطره» بهزاد خداويسي و «فراتر از سکوت» به کارگرداني پيوتر ريچکو از لهستان هستند. غير از فيلم ديدن، شرکت در نشست هنرمندان ساعت 18 در سالن شماره 3 با حضور خسرو سينايي و جلسه نقد و بررسي ساعت 20 براي بررسي فيلم هاي بخش مسابقه با حضور طهماسب صلح جو و جواد طوسي نيز براي علاقه مندان به هنر سينما مفيد خواهد بود.