گروه فرهنگي، علي مطلب زاده؛ پنجمين دوسالانه مجسمه سازي معاصر تهران با موضوع «صلح، زندگي و افق آينده» از روز سي ام آبان با افتتاح نمايشگاهش در موزه هنرهاي معاصر تهران آغاز به کار کرده است؛ دوسالانه يي که در روزهاي آتي با معرفي برگزيدگانش و در نهايت با پايان يافتن زمان نمايشگاهش در 15 دي ماه به کار خود خاتمه خواهد داد. بي ينال پنجم را به گفته برگزارکنندگان آن مي توان متفاوت از چهار بي ينال قبلي دانست. در اين بي ينال تلاش شده نتيجه فعاليت هاي مجسمه سازان ايراني در دو سال اخير به نمايش گذاشته شود و بنابراين سختگيري هاي رايج در انتخاب آثار چنين بي ينال هايي لحاظ نشده است. با اين پيش فرض طبيعي است که دوسالانه پنجم حتي از طرف خود مجسمه سازان نيز متفاوت از ديگر دوسالانه هاي مجسمه سازي قلمداد شود. بيشتر از اينها، چنين بي ينالي با ارائه آثار پيشکسوتان و استادان اين رشته در بخش خارج از مسابقه، امکاني براي معرفي چهره هايي جديد در حوزه مجسمه سازي ايران به وجود آورده است. اگرچه در اين روزها صحبت از اقتصاد هنر و حراج هاي هنري مهم ترين مباحث حوزه هاي مختلف هنري در ايران را به خود اختصاص داده اما برگزاري چنين بي ينالي يک فعاليت صرفاً هنري و البته به شکل گسترده (با حضور مجسمه سازاني از شهرستان ها) در نظر گرفته مي شود و اين نکته از مواردي است که در موفقيت چنين رويدادي و توجه عمومي به آن تاثير زيادي گذاشته است. پنجمين بي ينال مجسمه سازي تهران طي هفته گذشته و با داوري آثار راه يافته به بخش مسابقه، به طور قطع آثار برگزيده خود را مشخص کرده و زمان اعلام برگزيدگان آن قرار بود در جلسه شوراي سياستگذاري اين دوسالانه که روز پنجشنبه برگزار شد، مشخص شود. بهترين گزينه مطرح شده براي اعلام نتايج اين دوسالانه، جمعه 23 آذر بوده است. نکته جالب توجه در گروه داوري اين دوسالانه حضور دو مجسمه ساز خارجي (رابرت سي مورگان و سو جونگ هان) در کنار سه مجسمه ساز ايراني (بهروز دارش، حميد شانس و سعيد شهلاپور) بود. چنين ترکيبي متشکل از داوران خارجي و داخلي پيش از اين تنها در دوسالانه سوم مجسمه سازي که در خرداد و تير 81 به دبيري پرويز تناولي برگزار شد، صورت گرفته بود. سابقه حضور رابرت سي مورگان در ايران و به عنوان داور يک رويداد هنري به اولين سمپوزيوم مجسمه سازي تهران که در اسفند 85 برگزار شد، برمي گردد. در بين آثار شرکت داده شده در سمپوزيوم مجسمه سازي، اثر برگزيده يي که واجد همه شرايط براي مقام نخست باشد از سوي هيات داوران انتخاب نشده بود. هر چند با توجه به آثار ارائه شده در بي ينال مجسمه سازي، پيش بيني چنين اتفاقي در داوري آن نيز وجود دارد اما همه اظهارنظرهاي نهايي در مورد شکل داوري ها و در نهايت موفقيت يا عدم موفقيت بي ينال پنجم مجسمه سازي را بايد به روزهاي پاياني سپرد.

ريس ويترسپون با دريافت 15 تا 20 ميليون دلار براي هر فيلم در رده نخست فهرست سالانه نشريه هاليوود ريپورتر از گران ترين بازيگران زن دنياي سرگرمي قرار گرفت. به گزارش مهر، آسوشيتدپرس اعلام کرد بازيگر 31 ساله برنده اسکار در حالي در صدر اين جدول قرار گرفت که «استرداد» جديدترين فيلم او در گيشه شکست خورد. آنجلينا جولي با دريافت همين ميزان دستمزد رده دوم اين فهرست را از آن خود کرد، گرچه اين بازيگر 31 ساله براي «بئوولف» فيلم جديد خود به کارگرداني رابرت زمه کيس تنها هشت ميليون دلار گرفت. کمرون دياز با دريافت 15 ميليون دلار براي هر فيلم در رده سوم قرار دارد و نيکول کيدمن نيز با دو پله سقوط نسبت به سال پيش در رده چهارم جاي دارد. او براي هر فيلم 10 تا 15 ميليون دلار مي گيرد. رده هاي پنجم تا هفتم را نيز به ترتيب رني زله وگر، ساندرا بولاک و جوليا رابرتز با 10 تا 15 ميليون دلار براي هر فيلم به خود اختصاص داده اند. رابرتز از سال 2004 در هيچ فيلمي بازي نکرده و «جنگ ويلسن» فيلم جديد او دسامبر امسال اکران مي شود. درو باريمور و جودي فاستر که براي هر فيلم بين 10 تا 12 ميليون دلار دريافت مي کنند، رده هاي هشتم و نهم را از آن خود کردند و هالي بري با دريافت 10 ميليون دلار براي هر فيلم در رده دهم است. فهرست دستمزد بازيگران زن در شماره ويژه «زنان در دنياي سرگرمي؛ 100 قدرت» نشريه هاليوود ريپورتر منتشر شده است.

در مراسم پاياني بيست و نهمين جشنواره فيلم سه قاره نانت که اواخر هفته گذشته برپا شد، فيلم «4«10» ساخته مانيا اکبري جايزه بهترين فيلم از نگاه هيات داوران جوان را به خود اختصاص داد. کارگردان اين فيلم که در مسابقه اصلي جشنواره حضور داشت، هنگام دريافت جايزه خود با ياد و احترام امير نادري که سال ها پيش با فيلم «دونده» براي نخستين بار جايزه اصلي جشنواره «نانت» را برده بود، جايزه خود را به او تقديم کرد و گفت؛ «نسل ما در ابتداي جواني يا حتي نوجواني، يکي از نخستين جلوه هاي تجربه گري در سينما را با همين فيلم «دونده» شناخت.» در جشنواره امسال، جايزه بالن طلا که سال ها پيش به «دونده» و سال گذشته به «چند کيلو خرما براي مراسم تدفين» ساخته سامان سالور تعلق گرفته بود، به فيلم مستند چيني «جنايت و مکافات» کار ژان ليانگ اهدا شد و بالن نقره به کمدي خاصي از آفريقاي جنوبي به نام «باني چاو خويشتن را مي شناسد» ساخته جان بارکر اختصاص يافت. جايزه يي که به مانيا اکبري و «4«10» داده شد، از سوي 10 داور فارغ التحصيل دکتراي سينما از دانشگاه هاي مختلف دنيا تعيين مي شد که همگي زير 30 سال سن داشتند و به عنوان «هيات داوران جوان» جشنواره نانت، جايزه «سينماي آينده» را به فيلمي اهدا مي کردند که از نظر خودشان «متفاوت، تازه و تجربه گرا» بود. اين جايزه در گذشته به فيلمسازاني چون عثمان سمبنه، کيوشي کوروساوا و هينوسوک گوشو هم تعلق گرفته بود. «4«10» دومين فيلم بلند اکبري در مقام کارگردان، چالش واقعي او با بيماري سرطان را به تصوير مي کشد که طي آن، واقع نمايي با بيرون کشيدن درام از دل لحظات جاري زندگي، تلفيق مي شود.

35 سيمرغ در بخش هاي رقابتي بيست و ششمين جشنواره فيلم فجر بر شانه سينماگران برگزيده ايران و جهان مي نشيند. روابط عمومي بنياد سينمايي فارابي اعلام کرد تنها «سيمرغ زرين» جشنواره فيلم فجر نيز مانند سال گذشته به فيلم برگزيده از نگاه ملي (شرقي، ديني و ايراني) اهدا مي شود. در بخش سوداي سيمرغ، مسابقه سينماي ايران علاوه بر اين سيمرغ زرين، 15 سيمرغ ديگر در دو گروه به برگزيدگان اهدا مي شود. گروه اول سيمرغ ها به برگزيدگان رشته هاي فيلم، کارگرداني، فيلمنامه، بازيگر نقش اول زن و بازيگر نقش اول مرد تعلق مي گيرد. در گروه دوم جوايز سوداي سيمرغ نيز 10 سيمرغ بلورين فيلمنامه اقتباسي، فيلمبرداري، تدوين، موسيقي متن، بازيگر نقش مکمل زن و مرد، طراحي صدا، طراحي صحنه و لباس، جلوه هاي ويژه و چهره پردازي پيش بيني شده و اين سيمرغ ها در صورتي اهدا مي شود که آثار يا هنرمندان موجب پيشرفت و ارتقاي حوزه تخصصي خود شده باشند. هيات داوران در اهداي اين جوايز الزامي ندارد. سه سيمرغ ديگر سينماي ايران به بهترين فيلم تماشاگران، مستندها بلند و نيمه بلند و کوتاه و داستاني کوتاه اهدا مي شود. در بخش سينماي جهان 14 سيمرغ اهدا مي شود که شامل هفت سيمرغ به بخش جام جهان نما؛ سينماي بين الملل، سه سيمرغ به بخش جلوه گاه شرق؛ سينماي آسيا، سه سيمرغ به بخش در جست وجوي حقيقت؛ سينماي معناگرا و يک سيمرغ به بهترين فيلم از نگاه تماشاگران است. بيست و ششمين جشنواره بين المللي فيلم فجر 12 تا 22 بهمن ماه امسال در تهران برگزار مي شود.

سلام آقاي قرائتي، خوبي؟

مقصود از نوشتن اين نامه پرسيدن حال شما بود و البته يک چند تا مورد کم اهميت ديگر. راستش اينکه من در ابتدا مي خواستم براي يکي از مسوولان صدا و سيما نامه بنويسم، از دوستان پرسيدم چه کسي در آن سازمان از همه ماندگارتر و پايدارتر و باسابقه تر است؟ گفتند آقاي قرائتي. فهميدم شما نزديک سي سال است که هر شب جمعه در تلويزيون برنامه داريد و قطعاً هيچ مجري يا حتي چهره و سوپراستار در جهان به گرد پاي شما نمي رسد و گويا رقيب تان در اين امر هم اتفاقاً وطني است و بهرام شفيع مي باشد که از بزرگان اجرا، طنز، چهره فتوژنيک و آيروديناميک مي باشد. اما واقع امر اينکه حين نوشتن نامه ناگهان به حرف هاي اخير شما برخوردم که حرف هايي پرمغز بود، از آن دست حرف ها که نه فقط مسير نامه که کلاً مسير زندگي آدميزاد را عوض مي کند، شما گفته ايد «طلاق در خارج مثل تاکسي گرفتن در تهران است». واقعاً از شما گله مندم اصلاً فکر نمي کردم تا بدين حد از اين اجنبي هاي بي دين دفاع کني. يعني واقعاً بنيان خانواده نزد غربي ها تا اين حد محکم است که آنجا طلاق به هيچ شکلي، نه دربستي، نه کرايه، نه... پيش و پس از سهميه بندي، گير نمي آيد؟، البته ادامه حرف هايتان دلگرم کننده بود. گفته يي «غربي ها در لذت جنسي هم کلاه سرشان رفته.» جداً؟ من اين يک مورد را خبر نداشتم. به هر حال اگر کاري از دست ما برمي آيد براي کمک به آحاد بشريت، به ما بگو، دريغ نمي کنيم. مخصوصاً اگر مساله در اينگونه موارد باشد که بد نيست يک ضربه ديگري به اين بلاد غرب بزنيم. ايضاً گفته يي «ازدواج موقت را قفل کرده ايم بعد مي گوييم چه کار کنيم؟» بله واقعاً کلام حکيمانه يي است. در حالي که در آسمان بعضي مسائل دارد کرور کرور از اون بالا کفتر ميايه آن وقت با اين «قفل کردن ها» طبيعي است که کسي پيدا نشود چهار تا از اين کفترها را بگيرد. من گمان مي کنم اين بخش از صحبت هاي شما خيلي کارگشا باشد. من قول مي دهم اين ازدواج موقت اگر همه جوره رديف شود ديگر مشکل «افزايش حجم نقدينگي در جامعه» هم به طور کل حل خواهد شد و به مصارف مناسب خواهد رسيد. حتي مشکل قيمت مسکن نيز حل مي شود چون وقتي ازدواج ها موقتي است ديگر خانه دائمي به چه کار مي آيد؟ مشکل ترافيک و حمل ونقل هم حل مي شود و خيابان ها طوري مي شود که در آن پرنده پر نمي زند. مشکل آنتن دادن يا آنتن ندادن هم حل مي شود و مخابرات گام بزرگي در رضايت حال مشتريانش برمي دارد. مشکل... مشکلي باقي نمي ماند. ممنون از راهنمايي هايت. با سپاس.

Postkhoone@gmail.com

مريم ذوالفقار؛با رفتن به آدرس http://www.sketchswap.com صفحه يي سفيد باز مي شود که در آن امکان نقاشي کردن به صورت آنلاين فراهم شده است. اما اين پايان ماجرا نيست. بلافاصله بعد از اينکه طرحي را که کشيديد در اين سايت ذخيره کرديد، طرحي که کاربري ديگر قبلاً آن را کشيده برايتان به نمايش درمي آيد و مي توانيد با نحوه آن طراحي آشنا شويد. سايت هاي نقاشي و طراحي آنلاين در اينترنت بي شمار است، اما در سايت http://www.zefrank.com/flowers هم امکان نقاشي به شيوه يي جذاب فراهم شده که تفاوتي عمده با ديگر سايت هاي از اين دست دارد.

محمود دولت آبادي

وقتي آقاي مهرجويي آمد ايران، اجراي نمايش هايي در سالن هاي شهر تهران رونقي داشت. از آنجا که تئاتر در ايران نمي توانست متکي به بخش خصوصي باشد، پس بخش بزرگي از بازيگران تئاتر در اداره برنامه هاي تئاتر کار مي کردند. شايد در همان زمان باشد که چوب به دست هاي ورزيل، اثر دکتر غلامحسين ساعدي در تالار 25 شهريور «سنگلج» اجرا مي شد. باري ... آقاي مهرجويي آمد اداره تئاتر و ما متوجه شديم که خيال دارد فيلم بسازد از روي يکي از داستان هاي ساعدي و نقش هاي اصلي آن را آقايان انتظامي و نصيريان بازي کنند؛ اما نقش هاي زياد ديگري هم هست که پيشنهاد شده آقايان مشايخي و فني زاده (زنده ياد) و شجاع زاده و ديگران بازي کنند. به من هم - مثلاً - نقش جوان پوش فيلم را دادند که عاشق دختري است که نقش آن دختر را خانم نجم آبادي بازي مي کرد. در عين حال آن جوان که عاشق دختري بود، برادر زن مشد حسن (انتظامي) هم بود. در آن روزها مهرجويي به من گفته بود که بنا دارد فيلمي بسازد از جنايت و مکافات و مرا در نظر گرفته براي نقش راسکولنيکف. البته بازي چنان نقشي از آرزوهاي جواني من بود که شب هاي سفيد از همان نويسنده (داستايوسکي) را بازي کرده بودم با کارگرداني و بازي بانو مهين اسکويي. پس نقش جوان فيلم گاو را هم با رغبت و صميميت کار کردم و نمي دانم در ويرايش فيلم گاو هنوز هم آن جوان و مناسباتش با ديگران در فيلم همچنان گنگ باقي مانده يا روشن شده است؟ به هر صورت، آنچه همه هنرپيشگان را در آن ايام دور هم جمع مي کرد - دست کم در ميان اکثر افراد- دوستي و رفاقت و نوعي قلندري بود. مثلاً اغلب اوقات فني زاده- شجاع زاده و من که از زمره جوان ترهاي جمع بوديم با هم پرسه مي زديم در اوقات فراغت. يک جور گذران غم فراموشي، مثلاً يک روز که بنا شده بود چنين روزي - مثلاً- دو روز کاري نداشته باشم، از محل فيلمبرداري «بوئينک» در مسير تهران - قزوين آمدم سر راه که اتوبوس تو راهي سوار شوم بيايم تهران. ساعتي سر راه ايستادم و اتوبوس نيامد. بعد از ظهر بود و مي ديدم که اتوبوس ها از تهران مي آيند مي روند جهت غرب و شمال کشور. حوصله ام سر رفت و آمدم اين طرف جاده. اتوبوسي ايستاد و من سوار شدم. کمک راننده پرسيد کجا مي روي؟ گفتم مقصد؛ اتوبوس راه افتاد و غروب هنگامي که من در ساحل انزلي قدم مي زدم و نگاه مي کردم به دريا... آنجا آقاي نصيريان و مشايخي را ديدم از روبه رو مي آيند سلانه سلانه. سلام کردم. پرسيدند «اه، تو که گفته بودي مي روي تهران؟،» گفتم «آخه اتوبوس نبود طرف تهران،» و گذشتم. به ياد مي آورم شان و دوست مي دارم. ساعدي و آل احمد يک بار آمدند بوئينک، گمان مي برم بانو سيمين هم بود يا نبود؟ قوانلو - فيلمبردار- آن آدم نازنين و کوشا. ايام خوشي بود. ايامي خوش،