
گروه اجتماعي، محبوبه حسين زاده؛ وزير بهداشت، درمان و آموزش پزشکي در روز جهاني ايدز از استفاده از داروي ايراني آيمود در سه ماه آينده به صورت رايگان براي افرادي که وارد چرخه ايدز شده اند، خبر داد. وزير بهداشت در حالي از ثبت اين دارو در سازمان مالکيت جهاني خبر داد که هنوز سازمان بهداشت جهاني نتايج آزمايشات انجام گرفته بر اين دارو را اعلام نکرده است.
داروي کنترل ايدز که تا قبل از روز افتتاح آن به نام داروي درمان ايدز معرفي مي شد، در 14بهمن ماه سال گذشته رسماً از سوي وزير بهداشت معرفي شد. پس از گذشت 10 ماه از آن روز، وزير بهداشت اعلام کرده است که اين دارو تا سه ماه ديگر براي آن دسته از مبتلايان به ويروس ايدز که وارد مرحله بيماري شده اند، مورد استفاده قرار مي گيرد. به گفته باقري لنکراني اين افراد در ايران بين 1500 تا 1600 نفر هستند که پروتکل درماني براي به کارگيري اين دارو براي آنها امسال اجرايي مي شود. وي از بازاريابي براي فروش اين دارو در ديگر کشورها هم سخن گفته است. دکترحميدرضا ستايش مدير برنامه مشترک سازمان ملل متحد در زمينه ايدز ( UNAIDS) در پاسخ به سوالات اعتماد در مورد داروي ايراني آيمود گفت؛ داروي آيمود در حوزه تخصصي سازمان جهاني بهداشت است و چون ما هيچ اطلاعاتي در مورد اين دارو نداريم، نمي توانيم هيچ اظهار نظري در اين مورد بکنيم. براي ورود يک دارو به بازار پروسه طولاني يي وجود دارد و قبل از آن نتايج استفاده آزمايشي دارو در نشريات معتبر علمي چاپ مي شود، در حالي که ما هنوز هيچ مقاله يي در مورد آيمود در نشريات معتبر بين المللي نديده ايم.
وي ادامه داد؛« وقتي يک دارو در سيستم دارويي کشور تاييد شود، در پروتکل درمان بيماران قرار مي گيرد. هم اکنون نيز پزشکان مي توانند براي بيماران مبتلا به ايدز که در داخل ايران زندگي مي کنند، اين دارو را پيشنهاد کنند اما اينکه بيماران مبتلا به ايدز چقدر توانمند هستند و توانايي انتخاب دارو را دارند، موضوعي است که بايد به آن توجه شود.»
از دکتر ستايش در مورد اقدامات UNAIDS در ايران مي پرسيم، مي گويد؛ «ما به عنوان دبيرخانه UNAIDS، سازمان اجرايي نيستيم و خودمان مجري کاري نيستيم جز در موارد خيلي خاص که ما در آنها فعاليت اجرايي داريم ولي بيشتر توان مان را براي هماهنگي بين بقيه آژانس هاي سازمان ملل مي گذاريم. ما در حقيقت دفتر هماهنگ کننده 10 آژانس سازمان ملل هستيم که هر کدام در مورد ايدز فعاليت مشخصي انجام مي دهند. کميسارياي عالي پناهندگان در مورد اچ آي وي در پناهندگان، سازمان جهاني کار در مورد کارگران و اچ آ ي وي، يونسکو بر آموزش و اچ آي وي، سازمان جهاني بهداشت در مورد دارو و اطلاعات مربوط به دارو و محيط هاي پزشکي و بيمارستاني، صندوق جمعيت بر جوانان و افراد در معرض خطر و بيشتر بر گسترش استفاده از کاندوم تاکيد دارد، در حالي که UNDP بر برنامه ريزي هاي کلان در مورد ايدز و نظام مالي، حقوقي متمرکز شده است و يونيسف در مورد زنان و کودکان و اچ آي وي.»
ستايش در پاسخ به ميزان موفقيت ايران در کنترل ايدز مي گويد؛ «از نظر UNAIDS پاسخ به ايدز در صورتي موفق است که يگانگي در سه موضوع وجود داشته باشد. اول اينکه در کشور چارچوب مشخص و فرابخشي (و نه فقط بخشي و در مورد مسائل بهداشتي) براي کنترل ايدز وجود داشته باشد که در ايران برنامه کنترل استراتژيک در اين چارچوب است. دوم اينکه يک نهاد هماهنگ کننده کشوري وجود داشته باشد که در ايران شوراي عالي ايدز اين وظيفه را برعهده دارد. طبق مصوبه هيات وزيران در سال 81، شوراي عالي ايدز تشکيل شد و رياست آن برعهده وزير بهداشت قرار گرفت. مقرر شده است اين شورا زيرمجموعه شوراي عالي سلامت قرار گيرد که از هفت وزير تشکيل شده است و رئيس آن رئيس جمهور است و موضوع سوم اينکه چارچوب يکسان پايش و ارزيابي وجود داشته باشد تا بفهميم در زمينه کنترل ايدز کجا هستيم، چه اقداماتي انجام شده است و چه موضوعي اپيدمي ايدز را در کشور پيش مي برد. اين سيستم پايش، بايد همه برنامه ها را کنترل کند و در حقيقت چارچوب اطلاعات هم توسط اين سيستم تعيين مي شود.»
در حالي برنامه کنترل استراتژيک يکي از ارکان اساسي کنترل ايدز مطرح مي شود که رئيس کميسيون بهداشت و درمان مجلس شوراي اسلامي در برنامه روز جهاني ايدز (دهم آذرماه) از تاخير يک ساله وزارت بهداشت در آماده کردن فاز دوم مبارزه با ايدز خبر داد.
او ادامه مي دهد؛ «يکي از وظايف ما به عنوان دبيرخانه UNAIDS در ايران اين است که کمک کنيم تا برنامه استراتژيک ايدز و شوراي عالي ايدز بهتر عمل کند اما نظر رسمي من اين است که ما اطلاعات کافي در مورد اين برنامه ها نداريم. بايد اطلاعات کافي توسط اين کميته ها جمع آوري شود تا بتوان بر مبناي آن براي کنترل ايدز بهتر عمل کرد. اما نتايج اين مطالعات هنوز به صورت رسمي منتشر نشده است و در اختيار ما هم قرار نگرفته است.»
ستايش در حالي که به اطلاعات مورد نياز در مورد ايدز در ايران دسترسي ندارد، مي گويد؛ «اين را مي دانيم که هنوز مهم ترين عامل گسترش ايدز در ايران اعتياد تزريقي است، همان طور که در بسياري از کشورهاي ديگر دنيا هم اپيدمي از معتادان تزريقي شروع شده است. ولي بايد به اين نکته مهم توجه کرد که اگر ملاحظات لازم براي پيشگيري از ابتلا به ايدز از طريق رابطه جنسي صورت نگيرد، وقتي اپيدمي به سطح جامعه برسد ديگر پيشگيري از آن به آساني کنترل اعتياد تزريقي نيست چون فرهنگ ايراني اجازه نمي دهد در مورد رفتار جنسي زياد صحبت کنيم. متاسفانه حتي جواناني که اطلاعات کافي در مورد راه هاي پيشگيري از ايدز دارند، عملکرد ضعيفي در عملي کردن اين آموزش ها دارند، پس بايد کيفيت آموزش ها مورد بررسي قرار گيرد.»
مدير برنامه مشترک سازمان ملل متحد در زمينه ايدز از استراتژي کلان در زمينه کنترل ايدز مي گويد؛ «در استراتژي کلان تاکيدمان بر پيشگيري مثبت است. در اين روش مبتلايان به ايدز در محور برنامه هاي پيشگيري از ايدز قرار مي گيرند، به همين دليل بايد حمايت از مبتلايان و توانمندسازي آنان مورد توجه قرار گيرد که بعد از آنان در امر آموزش پيشگيري از ايدز استفاده شود. فلسفه اين روش کاهش انگ و برچسب از افراد مبتلا به ايدز است، آن هم با قرار دادن اين افراد در مرکز پاسخ. تجربه خوبي هم در اين مورد در کشور وجود دارد، همانند سازمان هاي غيردولتي که در شهرهاي مشهد، شيراز، کرمانشاه و تهران با حضور افراد مبتلا به اچ آي وي شروع به کار کرده اند.»