
دو هفته بيشتر تا پايان سال 2007 ميلادي باقي نمانده و در آستانه سال جديد، در کنار همه هياهوهاي سياسي و اجتماعي و حتي ورزشي، در شرقي ترين نقطه آسيا فينالي فوتبالي در شرف برگزاري است. دو تيم از جنوب دو قاره متفاوت اروپا و امريکاي جنوبي به مصاف هم مي روند تا بار ديگر تکليف يک تورنمنت ديگر را مشخص کنند. «فينال جام باشگاه هاي جهان» ميان دو تيم راه راه پوش ميلان ايتاليا و بوکاجونيورز آرژانتين.
روسونري هاي ايتاليا در پي انتقام هستند؛ انتقام فينال 2003 و خاطره تلخ شکست در ضربات پنالتي.
صدها هزار هوادار چشم بادامي امروز منتظر هستند تا ديدار حساس دو قطب قدرتمند اروپا و امريکا را تماشا کنند، ميلان که عنوان قهرماني اروپا را يدک مي کشد و بوکا که قهرمان امريکاي جنوبي و آرژانتين است، جدالي سخت براي مشخص شدن قهرمان جام باشگاه هاي جهان.
اگرچه خاطره ديدار قبلي دو تيم خيلي هم دور و قديمي نيست و فقط چهار سال از آن گذشته، اما هواداران دو تيم از آن به نام ديدار تاريخي و قديمي ياد مي کنند و ميلاني ها در پي انتقامي هستند که خاطره کهنه را به فراموشي بسپارند و قدرت شان را در سراسر جهان به رخ رقبا بکشند. 14 دسامبر 2003 براي آنچلوتي و مردانش روز سختي بود، روسونري ها در حالي که تا يک قدمي قهرماني ايستاده بودند، ناگهان با بدشانسي تمام جام را در امريکاي جنوبي ديدند و...
و حالا در يک دسامبر ديگر در يوکوهاما اين ايتاليايي ها هستند که نگراني از سر و رويشان مي بارد، نکند بار ديگر جغد بدشانسي روي شانه آنها بنشيند،
اما در کمپ بوکاجونيورز ماجرا شکل ديگري است. بوکايي ها اگرچه مثل ايتاليايي ها نگراني قهرماني ندارند، اما وجود چند بازيکن مصدوم در تيم «ميگوئل روسو» شرايط را براي آنها نيز کمي دشوار کرده است.
آرژانتين، سرزمين قهرمانان
در حقيقت عنوان «سرزمين قهرمانان» برازنده امريکاي جنوبي است. فوتبال در کشورهاي اين قاره در رگ ها جريان دارد، قهرماني جام هاي جهاني بيش از هر سرزمين ديگري متعلق به امريکاي جنوبي است. بزرگ ترين اسطوره هاي فوتبال دنيا پله و مارادونا از امريکاي جنوبي برخاسته اند و اين ستاره سازي و ستاره پروري همچنان ادامه دارد. و حالا بوکاجونيورز نماينده اين قهرمانان با رکوردي معادل 9 بار قهرماني رودرروي تيمي اروپايي قرار گرفته و قصد دارد با اتکا بر اين کارنامه درخشان و عقبه موفق ميلان را وادار به عقب نشيني کند.
ميلان 2007
در ناکامي هاي پياپي ميلان از شروع فصل جديد سري A تا اينجا هيچ شکي نيست. قهرمان فصل قبل ليگ قهرمانان اروپا که با همه ستاره هايش داعيه قهرماني سري A را نيز دارد حالا در ميان تيم هاي صدرجدولي صاحب جايگاه نيست و اين براي باشگاه پرطمطراق و پرآوازه يي مانند ميلان نقطه ضعف بزرگي است، اما همين تيم بدشانس در ايتاليا، در اروپا و حالا در جهان خوب بازي مي کند، خوب مي برد و به فينال هم مي رسد، بهترين مدافعان جهان را در اختيار دارد و با کاکا دارنده توپ طلاي سال به رقبايش فخر مي فروشد. امروز کالاچ دروازه بان ميلان 35 ساله مي شود و در صورت قهرماني روسونري ها جشن تولدش با کيک قهرماني تکميل مي شود. کاکا شرايط ديدار امروز مقابل بوکا را اينچنين توصيف مي کند؛ «ما همگي افتخار مي کنيم به اينکه يک فينال ديگر را با پيراهن ميلان تجربه خواهيم کرد و شانس اين را داريم که يک عنوان قهرماني ديگر را به عناوين باشگاه اضافه کنيم. ما يک بار ديگر قرار است روبه روي بوکا قرار بگيريم که مي تواند خاطره تلخ فينال 2003 را از بين ببرد. از دست دادن آن فينال براي همه ما نااميدکننده و دردناک بود. اما فراموش نکنيد ما چند برزيلي در ميلان هستيم که فوتبال امريکاي جنوبي را مي شناسيم و اين موقعيت خيلي خاصي است. من مطمئنم که ما مي توانيم.»
کاپيتان روحيه مي دهد
کاپيتان پائولو مالديني قديمي ترين راه راه پوش ميلاني است که عنوان مسن ترين بازيکن تورنمنت را نيز يدک مي کشد، شايد اين آخرين فينال او باشد و شايد آخرين قهرماني اش. فوتبال پائولو اگرچه هنوز افت محسوسي نکرده، اما در سراشيبي است، با کناره گيري از فوتبال ملي پس از بازي هاي 2002 کره و ژاپن گهگاه شايعاتي به گوش مي رسد مبني بر اينکه کاپيتان قصد دارد در پايان فصل از فوتبال باشگاهي هم خداحافظي کند و اگرچه تا امروز هر بار او اين شايعات را تکذيب کرده است اما هنوز کسي نمي داند اين اتفاق واقعاً کي مي افتد،
پائولو مالديني تاکيد دارد که همه بازيکنان ميلان براي جدال مقابل بوکا آمادگي کامل دارند و در اين فينال تکراري به قهرماني مي رسند. «اين مسابقه داستاني کاملاً متفاوت نسبت به سال 2003 دارد مانند فينال آتن مقابل ليورپول که ماجرايي متفاوت داشت. استانبول را فراموش کرديد؟» اين را مالديني مي گويد. کاپيتان روسونري ها در ادامه صحبت هايش مي گويد؛ «اين جدالي است که همه منتظر آن هستند؛ جدال امريکاي جنوبي مقابل اروپا. اما جالب اينجاست که ما در ژاپن هواداران زيادي داريم و اين مساله همه ما را به شدت تحت تاثير قرار داده. البته در حقيقت به آن نياز داريم. صدها تي شرت و پيراهن ورزشي را بر تن هواداران ديده ام که نام «مالديني» رويش چاپ شده، آنها به هتل اقامت ما مي آيند و شعار مي دهند. فضاي حاکم در يوکوهاما بسيار خاص و ويژه است. هواداران ژاپني سروصداي زيادي دارند.» اما کارلو آنچلوتي سرمربي ميلاني ها هنوز نمي داند که آيا پيپو اينتزاگي به بازي حساس تيمش مقابل بوکا مي رسد يا خير. غيبت رونالدوي برزيلي نيز يکي ديگر از نگراني هاي آنچلوتي است. او مي گويد؛ «در وضعيت فعلي ما نياز به انسجام تيمي و تمرکز داريم. ساير بازيکنان تيم آنقدر قوي و بااستعداد هستند که بتوانند غيبت بعضي ديگر را جبران کنند و اميدوارم واقعاً اين اتفاق بيفتد.»
اروپايي هاي بي خيال
سباستين باتاليا هافبک بوکاجونيورز مي گويد که برخلاف امريکاي جنوبي، اروپايي ها به اين تورنمنت چندان اهميتي نمي دهند؛ «اين براي ما خيلي جالب و البته عجيب است که ليگ قهرمانان اروپا براي مردم اين قاره و فوتبال دوستان هيجان مضاعفي دارد. اما از سوي ديگر با جرات مي توانم به شما بگويم در سال 2003 و فينال جام باشگاه هاي جهان هيچ يک از ميلاني ها علاقه يي به تماشاي جشن و پايکوبي ما نداشتند. ما براي آنها احترام زيادي قائل هستيم چرا که ميلان واقعاً تيم بزرگ و پرستاره يي است، اما ما هم شرايط خودمان را داريم، تيمي پرقدرت هستيم و مي دانيم بايد چه کار کنيم و من اميدوارم که بتوانيم بار ديگر قهرماني را به آرژانتين ببريم.»
به نظر مي رسد حق با اين هافبک آرژانتيني است، شايد رقابت هاي جام باشگاه هاي جهان حتي به اندازه جام يوفا هم در اروپا طرفدار نداشته باشد. اما اين بار داستان کمي فرق مي کند. ميلان نماينده اروپا به فينال رسيده و براي تکميل کلکسيون افتخاراتش و گرفتن انتقام شکست قديمي با تمام قوا به مصاف بوکا مي رود. روسونري ها به اين قهرماني احتياج دارند تا خود را به عنوان قدرت اول اروپا احيا کنند.
منبع؛ Chanel4