گروه ترجمه، آزاده بهرامجي؛ براي موتورسواران ويتنامي چاره يي جز سر کردن کلاه هاي ايمني باقي نمانده است زيرا دولت استفاده از آن را براي کاهش حوادث ناشي از تردد در خيابان هاي اين کشور اجباري اعلام کرده است.

هر روز ميليون ها موتور کوچک در خيابان هاي ويتنام ويراژ مي دهند. آنها که همواره قوانين رانندگي را زير پا مي گذارند مظهر رشد اقتصاد بازارهاي جنوب شرق آسيا هستند. دولت تخمين زده سالانه حدود 13 هزار نفر در تصادفات رانندگي در اين کشور کشته شده و 11 هزار نفر زخمي مي شوند. اکثر افراد در اين تصادفات از ناحيه سر آسيب مي بينند.

دکتر کائو داک لپ که در کنار تخت بيماران مجروح در تصادفات ايستاده و به بررسي وضعيت آنها مشغول بود، گفت؛ «اکثر آنها پس از مرخص شدن از بيمارستان دچار ضايعات نخاعي شده و قدرت کار کردن ندارند. اگر قرار باشد اوضاع به همين منوال پيش رود جامعه با مشکل جدي روبه رو خواهد شد.»

از 15 دسامبر استفاده از کلاه ايمني در ويتنام اجباري شده است. ويتنامي هايي که همواره نقض قوانين رانندگي را افتخار مي دانند اين بار گويي براي سلامت خود به اطاعت از آن تن داده و حاضر شده اند کلاه ايمني بر سر بگذارند. در گذشته ويتنامي ها به کلاه ايمني پلوپز مي گفتند و استفاده از آن را کسر شأن مي دانستند.

طبق قانون تمام موتورسواران و افرادي که بر ترک موتور مي نشينند بايد بلااستثنا از اين کلاه استفاده کنند. در غير اين صورت پليس علاوه بر جريمه آنها موتورهايشان را هم توقيف خواهد کرد. دو توتي 25 ساله در حالي که ترک موتور 5 هزار دلاري نامزدش نشسته بود، گفت؛ «ما با اين پلوپزهاي گنده حسابي قيافه مضحکي پيدا مي کنيم. اما حالا که همه از آن استفاده مي کنند کسي نمي تواند ديگري را مسخره کند. من شخصاً از استفاده از کلاه هاي ايمني خوشحالم زيرا با وجود آنها احساس امنيت بيشتري مي کنم.»

عدم استفاده از کلاه ايمني به جريمه 12 دلاري منجر خواهد شد. ويتنامي ها به علت کم بودن مبلغ جريمه به راحتي قوانين رانندگي را نقض مي کنند و در عوض پول جريمه آن را مي پردازند.

لپ بيان داشت تا قبل از اجباري شدن قانون استفاده از کلاه ايمني روزانه 50 الي 70 مورد تصادفي به بيمارستان او منتقل مي شده که حدود سي درصد آنها را افراد بين 18 تا 25 سال تشکيل مي دادند. او ادامه داد؛ «راهرو هاي اين بيمارستان اغلب پر مي شد از افراد بيچاره يي که از درد فريادشان به آسمان بود.»

هوانگ کيم چي 23 ساله اظهار کرد که برادر 17 ساله او پس از سقوط از روي موتورش به کما رفته است. سر او به علت عدم استفاده از کلاه ايمني با جدول کنار خيابان برخورد کرده و دچار ضربه شديدي شده است. نبايد انتظار داشت خيابان هاي کشوري که در آمد سرانه هر فرد 835 دلار است از امنيت کافي برخوردار باشد. ويتنام که تا 15 سال پيش به شهر دوچرخه ها معروف بود سريع تر از کشورهاي ديگر به سمت موتوريزه شدن حرکت کرده است. در سال 1990 تنها 500 هزار دستگاه موتور در ويتنام وجود داشت در حالي که هم اکنون بيش از 22 ميليون دستگاه موتورسيکلت در خيابان هاي اين کشور تردد مي کند.

گريگ کرفت بنيانگذار موسسه اجتناب از آسيب ها و صدمات ناشي از تصادفات آسيا مي گويد؛ «شايد اين قسمت تيره جهاني شدن باشد.»

هم اکنون بيش از ده سال است که کلاه هاي ايمني سبک در ويتنام توليد مي شوند اما استفاده از آن تاکنون اجباري نشده است. اکنون که دست ويتنامي ها تا حدي به دهان شان مي رسد همه مي توانند موتورسيکلت هاي کوچک و ارزان قيمت تهيه کنند و لذا کمتر از وسايل نقليه عمومي استفاده مي شود.

يکي از صحنه هاي جالبي که شما در ويتنام با آن روبه رو مي شويد سوار شدن تمام اعضاي خانواده بر ترک يک موتور است. گاهي اوقات 4 عضو خانواده در کنار هم بدون استفاده از کلاه ايمني بر ترک موتور سوار مي شوند و جان خود را به خطر مي اندازند. استفاده از کلاه ايمني در هواي گرم بسيار آزاردهنده است و ويتنامي ها تمايل چنداني به استفاده از آن ندارند اما هفته گذشته يک مغازه کلاه ايمني فروشي پر بود از پسران و دختران جواني که گرم انتخاب کلاه هاي ايمني رنگارنگ و براق بودند تا در گردش آخر هفته آنها را به سر کنند. يکي از دختران تلاش داشت تا کلاهي انتخاب کند که به موهاي بلند مشکي اش بيايد.

وو تي چام يکي از مشتري هاي اين مغازه گفت؛ «بعيد مي دانم استفاده از کلاه ايمني در تيپ من خيلي تاثيرگذار باشد. موهاي من حتي با وجود استفاده از کلاه ايمني هم خوش حالت به نظر مي رسد.»قيمت کلاه هاي ايمني استاندارد حدود 9 تا 13 دلار است اما کلاه هاي ارزان تري با کيفيت پايين تر هم در مغازه ها به فروش مي رسد.

اسپانيايي ها از ارزش واقعي يورو مطلع نيستند در نتيجه زيادي انعام مي دهند،

وزير اقتصاد اسپانيا پدرو سولبس گفت؛ «مردم هنگامي که براي خوردن قهوه به کافه مي روند، به پيشخدمت يک يورو انعام مي دهند، در حالي که يک يورو تقريباً نيمي از ارزش قهوه يي است که خورده اند،

مردم درست نمي دانند يک يورو يعني چقدر. آنها متوجه نيستند که 20 سنت برابر 32 پزوتا (پول اسپانيا) است در حالي که يک يورو 166 پزوتا ارزش دارد.»

بي خبري اسپانيايي ها از ارزش يورو و ولخرجي هايي از اين دست به اعتقاد آقاي وزير باعث مي شود اين حس ايجاد شود که هزينه هاي زندگي در اسپانيا بالا رفته است.

يورو از ژانويه 2002 همراه با 12 کشور ديگر عضو اتحاديه اروپا در اسپانيا نيز تبديل به پول رسمي شد. موضوع تورم در اسپانيا جزء مشکلات اصلي است. طي 12 ماه اخير 1/4 درصد ميزان تورم در اين کشور بالا رفته است درحالي که در ساير کشورهايي که از يورو استفاده مي کنند اين مبلغ 1/3 درصد بوده است. سولبس در گذشته اين تورم را به قيمت بالاي نفت و غذا نسبت داده بود.

رويترز؛ قايقي که براي صدام حسين ديکتاتور سابق عراق ساخته شده بود، يک سال پس از اعدام او به قيمت پيشنهادي 5/23 ميليون يورو به فروش خواهد رسيد. اين قايق 82 متري در سال 1981 توسط مهندسان دانمارکي ساخته شد و «صدام قادسيه» نامگذاري شد اما هرگز به دولت عراق تحويل داده نشد. «صدام قادسيه» سر از عربستان درآورد و در اختيار خانواده سلطنتي قرار گرفت. در عربستان اين قايق «اليمامه» ناميده شد. اين قايق که ظرفيت 28 مسافر و 35 خدمه را دارد مدت 10 سال در بندر جده لنگر انداخته بود. مراحل اداري تغيير مالکيت اين قايق انجام شده و به زودي به قيمت 23512790 يورو يا 34450000 دلار به فروش خواهد رسيد.

گروه ترجمه؛ زمستان که بلايي جدي براي 7 هزار زن بي خانمان دهلي نو است از راه رسيد. اين زنان که در حدود ده درصد جمعيت هند را تشکيل مي دهند به شدت در معرض تجاوز و خشونت قرار دارند. در دهلي حدود 4/1 ميليون انسان بي سرپناه زندگي مي کنند. اين کشور تنها قادر است به 5 درصد اين افراد سرپناه دهد و بقيه بايد شب را در زير سقف آسمان به روز برسانند.

آمار منتشر شده توسط نهاد غيردولتي آشري آدهيکار آبيهيان در ماه ژانويه نشان داد تعداد زنان بي سرپناه دهلي نو به حدود 7 هزار تن رسيده است. دليل اين امر مهاجرت بي رويه افراد از روستاها و هجوم آنها به شهرها است. اين زنان به اميد زندگي بهتر و فرار از فقر روستاها را ترک مي کنند زيرا بر اين باورند که خوشبختي در شهرها در انتظار آنها است.

پارامجيت کار يکي از فعالان حقوق زنان هند مي گويد؛ «اين زن ها شب ها جايي براي اقامت کردن ندارند لذا چاره يي جز خوابيدن در ايستگاه هاي راه آهن براي آنها نمي ماند. اين امر باعث مي شود که آنها در معرض هزاران آزار و اذيت قرار گيرند. معابد هم يکي ديگر از مکان هايي است که اين زن هاي بي پناه شب ها در کنار آن اقامت مي کنند. آنها اجازه ورود به معبد را در شب ندارند لذا بايد شب را روي سکوي هاي بيروني معبد صبح کنند.»

دولت هند چندين خوابگاه براي اقامت افراد بي خانمان ايجاد کرده اما هيچ يک از آنها مختص به زنان نيست لذا زناني که زورشان به مردان نمي رسد به جاي اقامت در اين خوابگاه ها مجبورند در گوشه خيابان ها خوابيده و خطر تعرض به خود را به جان بخرند.

تنها مرکزي که مخصوص اقامت شبانه زنان در دهلي بود در ماه ژوئن تعطيل شد و زناني که شب ها به آنجا پناه مي آورند در خيابان ها سرگردان شدند. اکنون که هوا سرد شده و بادهاي سرد تا مغز استخوان هر کس را به درد مي آورد وضعيت اين زنان از پيش هم سخت تر شده است.

فعالان حقوق بشر مدعي هستند که مسوولان توجهي به وضعيت افراد بي خانمان ندارند. آنها که در تلاش هستند دهلي را به شهر برتر جهان براي برگزاري مسابقات کشورهاي مشترک المنافع سال 2010 تبديل کنند با سياست هاي خود باعث شده اند که بر تعداد افراد بي خانمان افزوده شود.

وجود کلبه هاي حلبي که به طور غيرقانوني در گوشه کنار دهلي ساخته شده اند از وضعيت دلخراش اين افراد فقير خبر مي دهند.

ايندو سينگ رئيس يکي از گروه هاي غيردولتي خيريه که وظيفه ارائه کمک هاي اوليه به مردم نيازمند را به عهده دارد، گفت؛ «دولت با بيرون کردن اين افراد از خانه هاي حلبي شان باعث شده که آنها در گوشه خيابان مسکن بگزينند. آنهايي هم که دولت به آنها سرپناهي براي اقامت داده است بايد روزانه 40 کيلومتر را طي کنند تا به محل کار خود برسند. آنها براي اينکه کار خود را از دست ندهند ترجيح مي دهند شب ها را در خيابان سر کنند.»

سينگ بر اين باور است اگر مراکزي براي اقامت زنان و کودکان در شب تاسيس شود ميزان تعدي و آزار زنان به شدت کاهش پيدا خواهد کرد.

گروه ترجمه؛ يک زن برليني که جان يک جوجه اردک سه روزه را نجات داده بود موفق شد بهترين دوست زندگي اش را پيدا کند. او هر روز با اين اردک به پياده روي مي رود، با او به تماشاي تلويزيون مي نشيند و غذايش را در کنار او صرف مي کند. زماني که چشم سيوتلانا هامپل 42 ساله به دونالد افتاد، اين جوجه اردک بي حال در کنار ديگر خواهرها و برادرهايش دراز کشيده بود. او با مرگ فاصله چنداني نداشت لذا اين زن دامپزشک او را از مزرعه يي در نزديکي برلين خريداري کرد و آن را با خود به آپارتمانش در مرکز شهر برلين آورد. اکنون پس از گذشت 7 ماه اين اردک به صميمي ترين دوست او تبديل شده است. دونالد به يکي از اعضاي خانواده هامپل تبديل شده و همه او را دوست دارند. او زندگي خوبي در کنار دو سگ و دو گربه اين خانه دارد و به خوبي با دو بچه خرگوش سيوتلانا کنار مي آيد. سيوتلانا به خبرنگاران گفت؛ «من مي توانستم اين اردک را کباب کرده و بخورم اما تصميم گرفتم از او مراقبت کنم. قوها و اردک ها به صاحبان خود بسيار وفادار هستند و من قصد دارم دونالد را تا زماني که زنده است نزد خود نگه دارم.» سيوتلانا از ابتدا رابطه بسيار خوبي با دونالد برقرار کرد و او را تا زماني که جان دوباره يي بگيرد يک لحظه هم از خود دور نگه نداشت؛ «دونالد خيلي ضعيف و مريض بود و من مي ترسيدم هر لحظه اتفاق بدي براي او بيفتد براي همين جرات جدا کردن او از خودم را نداشتم.» دونالد لاغر مردني در آن زمان، هم اکنون بيش از 6 کيلو وزن دارد و از اينکه در کنار ديگر حيوانات صاحبش زندگي مي کند خوشحال به نظر مي رسد. البته آب اين بچه اردک خيلي با گربه ها در يک جوي نمي رود و او هر از گاهي غذاي آنها را مي دزدد اما گربه ها با سخاوت از گستاخي او چشم پوشي کرده و با او به دعوا نمي پردازند. سيوتلانا بيان داشت که دونالد بر خلاف ديگر اردک ها چندان علاقه يي به آب ندارد و تنها در روزهاي گرم تابستان در بالکن خانه او در واني به آب تني مي پردازد. نکته جالب اين است که دونالد براي خود سلطنتي در خانه سيوتلانا تشکيل داده و اجازه نمي دهد کسي از قوانين او عدول کند. او دوست دارد روي کاناپه بنشيند و پشتش را به رادياتور تکيه دهد. سيوتلانا گفت؛ «شما به هيچ عنوان نمي توانيد او را به زور از جايش بلند کنيد زيرا اين کار باعث مي شود دونالد عصباني شده و به شما نوک بزند.» به نظر مي رسد اين دوستي 50 سال دوام بياورد زيرا عمر اين حيوان در حدود نيم قرن ارزيابي شده است.

گروه ترجمه، آزاده بهرامجي؛ براي موتورسواران ويتنامي چاره يي جز سر کردن کلاه هاي ايمني باقي نمانده است زيرا دولت استفاده از آن را براي کاهش حوادث ناشي از تردد در خيابان هاي اين کشور اجباري اعلام کرده است.

هر روز ميليون ها موتور کوچک در خيابان هاي ويتنام ويراژ مي دهند. آنها که همواره قوانين رانندگي را زير پا مي گذارند مظهر رشد اقتصاد بازارهاي جنوب شرق آسيا هستند. دولت تخمين زده سالانه حدود 13 هزار نفر در تصادفات رانندگي در اين کشور کشته شده و 11 هزار نفر زخمي مي شوند. اکثر افراد در اين تصادفات از ناحيه سر آسيب مي بينند.

دکتر کائو داک لپ که در کنار تخت بيماران مجروح در تصادفات ايستاده و به بررسي وضعيت آنها مشغول بود، گفت؛ «اکثر آنها پس از مرخص شدن از بيمارستان دچار ضايعات نخاعي شده و قدرت کار کردن ندارند. اگر قرار باشد اوضاع به همين منوال پيش رود جامعه با مشکل جدي روبه رو خواهد شد.»

از 15 دسامبر استفاده از کلاه ايمني در ويتنام اجباري شده است. ويتنامي هايي که همواره نقض قوانين رانندگي را افتخار مي دانند اين بار گويي براي سلامت خود به اطاعت از آن تن داده و حاضر شده اند کلاه ايمني بر سر بگذارند. در گذشته ويتنامي ها به کلاه ايمني پلوپز مي گفتند و استفاده از آن را کسر شأن مي دانستند.

طبق قانون تمام موتورسواران و افرادي که بر ترک موتور مي نشينند بايد بلااستثنا از اين کلاه استفاده کنند. در غير اين صورت پليس علاوه بر جريمه آنها موتورهايشان را هم توقيف خواهد کرد. دو توتي 25 ساله در حالي که ترک موتور 5 هزار دلاري نامزدش نشسته بود، گفت؛ «ما با اين پلوپزهاي گنده حسابي قيافه مضحکي پيدا مي کنيم. اما حالا که همه از آن استفاده مي کنند کسي نمي تواند ديگري را مسخره کند. من شخصاً از استفاده از کلاه هاي ايمني خوشحالم زيرا با وجود آنها احساس امنيت بيشتري مي کنم.»

عدم استفاده از کلاه ايمني به جريمه 12 دلاري منجر خواهد شد. ويتنامي ها به علت کم بودن مبلغ جريمه به راحتي قوانين رانندگي را نقض مي کنند و در عوض پول جريمه آن را مي پردازند.

لپ بيان داشت تا قبل از اجباري شدن قانون استفاده از کلاه ايمني روزانه 50 الي 70 مورد تصادفي به بيمارستان او منتقل مي شده که حدود سي درصد آنها را افراد بين 18 تا 25 سال تشکيل مي دادند. او ادامه داد؛ «راهرو هاي اين بيمارستان اغلب پر مي شد از افراد بيچاره يي که از درد فريادشان به آسمان بود.»

هوانگ کيم چي 23 ساله اظهار کرد که برادر 17 ساله او پس از سقوط از روي موتورش به کما رفته است. سر او به علت عدم استفاده از کلاه ايمني با جدول کنار خيابان برخورد کرده و دچار ضربه شديدي شده است. نبايد انتظار داشت خيابان هاي کشوري که در آمد سرانه هر فرد 835 دلار است از امنيت کافي برخوردار باشد. ويتنام که تا 15 سال پيش به شهر دوچرخه ها معروف بود سريع تر از کشورهاي ديگر به سمت موتوريزه شدن حرکت کرده است. در سال 1990 تنها 500 هزار دستگاه موتور در ويتنام وجود داشت در حالي که هم اکنون بيش از 22 ميليون دستگاه موتورسيکلت در خيابان هاي اين کشور تردد مي کند.

گريگ کرفت بنيانگذار موسسه اجتناب از آسيب ها و صدمات ناشي از تصادفات آسيا مي گويد؛ «شايد اين قسمت تيره جهاني شدن باشد.»

هم اکنون بيش از ده سال است که کلاه هاي ايمني سبک در ويتنام توليد مي شوند اما استفاده از آن تاکنون اجباري نشده است. اکنون که دست ويتنامي ها تا حدي به دهان شان مي رسد همه مي توانند موتورسيکلت هاي کوچک و ارزان قيمت تهيه کنند و لذا کمتر از وسايل نقليه عمومي استفاده مي شود.

يکي از صحنه هاي جالبي که شما در ويتنام با آن روبه رو مي شويد سوار شدن تمام اعضاي خانواده بر ترک يک موتور است. گاهي اوقات 4 عضو خانواده در کنار هم بدون استفاده از کلاه ايمني بر ترک موتور سوار مي شوند و جان خود را به خطر مي اندازند. استفاده از کلاه ايمني در هواي گرم بسيار آزاردهنده است و ويتنامي ها تمايل چنداني به استفاده از آن ندارند اما هفته گذشته يک مغازه کلاه ايمني فروشي پر بود از پسران و دختران جواني که گرم انتخاب کلاه هاي ايمني رنگارنگ و براق بودند تا در گردش آخر هفته آنها را به سر کنند. يکي از دختران تلاش داشت تا کلاهي انتخاب کند که به موهاي بلند مشکي اش بيايد.

وو تي چام يکي از مشتري هاي اين مغازه گفت؛ «بعيد مي دانم استفاده از کلاه ايمني در تيپ من خيلي تاثيرگذار باشد. موهاي من حتي با وجود استفاده از کلاه ايمني هم خوش حالت به نظر مي رسد.»قيمت کلاه هاي ايمني استاندارد حدود 9 تا 13 دلار است اما کلاه هاي ارزان تري با کيفيت پايين تر هم در مغازه ها به فروش مي رسد.

اسپانيايي ها از ارزش واقعي يورو مطلع نيستند در نتيجه زيادي انعام مي دهند،

وزير اقتصاد اسپانيا پدرو سولبس گفت؛ «مردم هنگامي که براي خوردن قهوه به کافه مي روند، به پيشخدمت يک يورو انعام مي دهند، در حالي که يک يورو تقريباً نيمي از ارزش قهوه يي است که خورده اند،

مردم درست نمي دانند يک يورو يعني چقدر. آنها متوجه نيستند که 20 سنت برابر 32 پزوتا (پول اسپانيا) است در حالي که يک يورو 166 پزوتا ارزش دارد.»

بي خبري اسپانيايي ها از ارزش يورو و ولخرجي هايي از اين دست به اعتقاد آقاي وزير باعث مي شود اين حس ايجاد شود که هزينه هاي زندگي در اسپانيا بالا رفته است.

يورو از ژانويه 2002 همراه با 12 کشور ديگر عضو اتحاديه اروپا در اسپانيا نيز تبديل به پول رسمي شد. موضوع تورم در اسپانيا جزء مشکلات اصلي است. طي 12 ماه اخير 1/4 درصد ميزان تورم در اين کشور بالا رفته است درحالي که در ساير کشورهايي که از يورو استفاده مي کنند اين مبلغ 1/3 درصد بوده است. سولبس در گذشته اين تورم را به قيمت بالاي نفت و غذا نسبت داده بود.

رويترز؛ قايقي که براي صدام حسين ديکتاتور سابق عراق ساخته شده بود، يک سال پس از اعدام او به قيمت پيشنهادي 5/23 ميليون يورو به فروش خواهد رسيد. اين قايق 82 متري در سال 1981 توسط مهندسان دانمارکي ساخته شد و «صدام قادسيه» نامگذاري شد اما هرگز به دولت عراق تحويل داده نشد. «صدام قادسيه» سر از عربستان درآورد و در اختيار خانواده سلطنتي قرار گرفت. در عربستان اين قايق «اليمامه» ناميده شد. اين قايق که ظرفيت 28 مسافر و 35 خدمه را دارد مدت 10 سال در بندر جده لنگر انداخته بود. مراحل اداري تغيير مالکيت اين قايق انجام شده و به زودي به قيمت 23512790 يورو يا 34450000 دلار به فروش خواهد رسيد.

گروه ترجمه؛ زمستان که بلايي جدي براي 7 هزار زن بي خانمان دهلي نو است از راه رسيد. اين زنان که در حدود ده درصد جمعيت هند را تشکيل مي دهند به شدت در معرض تجاوز و خشونت قرار دارند. در دهلي حدود 4/1 ميليون انسان بي سرپناه زندگي مي کنند. اين کشور تنها قادر است به 5 درصد اين افراد سرپناه دهد و بقيه بايد شب را در زير سقف آسمان به روز برسانند.

آمار منتشر شده توسط نهاد غيردولتي آشري آدهيکار آبيهيان در ماه ژانويه نشان داد تعداد زنان بي سرپناه دهلي نو به حدود 7 هزار تن رسيده است. دليل اين امر مهاجرت بي رويه افراد از روستاها و هجوم آنها به شهرها است. اين زنان به اميد زندگي بهتر و فرار از فقر روستاها را ترک مي کنند زيرا بر اين باورند که خوشبختي در شهرها در انتظار آنها است.

پارامجيت کار يکي از فعالان حقوق زنان هند مي گويد؛ «اين زن ها شب ها جايي براي اقامت کردن ندارند لذا چاره يي جز خوابيدن در ايستگاه هاي راه آهن براي آنها نمي ماند. اين امر باعث مي شود که آنها در معرض هزاران آزار و اذيت قرار گيرند. معابد هم يکي ديگر از مکان هايي است که اين زن هاي بي پناه شب ها در کنار آن اقامت مي کنند. آنها اجازه ورود به معبد را در شب ندارند لذا بايد شب را روي سکوي هاي بيروني معبد صبح کنند.»

دولت هند چندين خوابگاه براي اقامت افراد بي خانمان ايجاد کرده اما هيچ يک از آنها مختص به زنان نيست لذا زناني که زورشان به مردان نمي رسد به جاي اقامت در اين خوابگاه ها مجبورند در گوشه خيابان ها خوابيده و خطر تعرض به خود را به جان بخرند.

تنها مرکزي که مخصوص اقامت شبانه زنان در دهلي بود در ماه ژوئن تعطيل شد و زناني که شب ها به آنجا پناه مي آورند در خيابان ها سرگردان شدند. اکنون که هوا سرد شده و بادهاي سرد تا مغز استخوان هر کس را به درد مي آورد وضعيت اين زنان از پيش هم سخت تر شده است.

فعالان حقوق بشر مدعي هستند که مسوولان توجهي به وضعيت افراد بي خانمان ندارند. آنها که در تلاش هستند دهلي را به شهر برتر جهان براي برگزاري مسابقات کشورهاي مشترک المنافع سال 2010 تبديل کنند با سياست هاي خود باعث شده اند که بر تعداد افراد بي خانمان افزوده شود.

وجود کلبه هاي حلبي که به طور غيرقانوني در گوشه کنار دهلي ساخته شده اند از وضعيت دلخراش اين افراد فقير خبر مي دهند.

ايندو سينگ رئيس يکي از گروه هاي غيردولتي خيريه که وظيفه ارائه کمک هاي اوليه به مردم نيازمند را به عهده دارد، گفت؛ «دولت با بيرون کردن اين افراد از خانه هاي حلبي شان باعث شده که آنها در گوشه خيابان مسکن بگزينند. آنهايي هم که دولت به آنها سرپناهي براي اقامت داده است بايد روزانه 40 کيلومتر را طي کنند تا به محل کار خود برسند. آنها براي اينکه کار خود را از دست ندهند ترجيح مي دهند شب ها را در خيابان سر کنند.»

سينگ بر اين باور است اگر مراکزي براي اقامت زنان و کودکان در شب تاسيس شود ميزان تعدي و آزار زنان به شدت کاهش پيدا خواهد کرد.

گروه ترجمه؛ يک زن برليني که جان يک جوجه اردک سه روزه را نجات داده بود موفق شد بهترين دوست زندگي اش را پيدا کند. او هر روز با اين اردک به پياده روي مي رود، با او به تماشاي تلويزيون مي نشيند و غذايش را در کنار او صرف مي کند. زماني که چشم سيوتلانا هامپل 42 ساله به دونالد افتاد، اين جوجه اردک بي حال در کنار ديگر خواهرها و برادرهايش دراز کشيده بود. او با مرگ فاصله چنداني نداشت لذا اين زن دامپزشک او را از مزرعه يي در نزديکي برلين خريداري کرد و آن را با خود به آپارتمانش در مرکز شهر برلين آورد. اکنون پس از گذشت 7 ماه اين اردک به صميمي ترين دوست او تبديل شده است. دونالد به يکي از اعضاي خانواده هامپل تبديل شده و همه او را دوست دارند. او زندگي خوبي در کنار دو سگ و دو گربه اين خانه دارد و به خوبي با دو بچه خرگوش سيوتلانا کنار مي آيد. سيوتلانا به خبرنگاران گفت؛ «من مي توانستم اين اردک را کباب کرده و بخورم اما تصميم گرفتم از او مراقبت کنم. قوها و اردک ها به صاحبان خود بسيار وفادار هستند و من قصد دارم دونالد را تا زماني که زنده است نزد خود نگه دارم.» سيوتلانا از ابتدا رابطه بسيار خوبي با دونالد برقرار کرد و او را تا زماني که جان دوباره يي بگيرد يک لحظه هم از خود دور نگه نداشت؛ «دونالد خيلي ضعيف و مريض بود و من مي ترسيدم هر لحظه اتفاق بدي براي او بيفتد براي همين جرات جدا کردن او از خودم را نداشتم.» دونالد لاغر مردني در آن زمان، هم اکنون بيش از 6 کيلو وزن دارد و از اينکه در کنار ديگر حيوانات صاحبش زندگي مي کند خوشحال به نظر مي رسد. البته آب اين بچه اردک خيلي با گربه ها در يک جوي نمي رود و او هر از گاهي غذاي آنها را مي دزدد اما گربه ها با سخاوت از گستاخي او چشم پوشي کرده و با او به دعوا نمي پردازند. سيوتلانا بيان داشت که دونالد بر خلاف ديگر اردک ها چندان علاقه يي به آب ندارد و تنها در روزهاي گرم تابستان در بالکن خانه او در واني به آب تني مي پردازد. نکته جالب اين است که دونالد براي خود سلطنتي در خانه سيوتلانا تشکيل داده و اجازه نمي دهد کسي از قوانين او عدول کند. او دوست دارد روي کاناپه بنشيند و پشتش را به رادياتور تکيه دهد. سيوتلانا گفت؛ «شما به هيچ عنوان نمي توانيد او را به زور از جايش بلند کنيد زيرا اين کار باعث مي شود دونالد عصباني شده و به شما نوک بزند.» به نظر مي رسد اين دوستي 50 سال دوام بياورد زيرا عمر اين حيوان در حدود نيم قرن ارزيابي شده است.