سلام ممدباقر
ممدباقر اين چه حرفيه زدي؟ اينکه گفتي «ديدارهاي مردمي مشکلات مردم را حل نمي کند و مشکلات روحي، رواني خود مديران را کم مي کند.» اين حرفا رو نزن. خطرناکه،
ببين ممدباقر منظورت از اينکه مشکلات رواني مديران را حل مي کند، چيه؟ توي اينجا تنها چيزي که به مبحث «رواني» مربوط مي شد، تورمه. دوستان زحمت کشيدن چندين بار گفتن تورم روانيه. ديروز هم آقاي الهام گفت منظورتون رو از تورم متوجه نمي شم، ما هم منظور تو رو متوجه نمي شيم، يعني مديران، تورم هستند؟ يعني مديران ورم کردن؟ آره؟،
من متوجه نمي شم تو چي مي گي؟ واقعاً تو منفعت هاي فراوان ديدارهاي مردمي رو نفي مي کني؟ نگو تو رو خدا. ديدارهاي اين طوري باعث مي شه که فرت و فرت مشکلات مردم حل شه عين آب خوردن. تو معلومه خوب تو باغ نيستي. براي حل مشکل مردم بايد دو تا کار کرد يکي اينکه رفت ديد و بازديدشون و باهاشون حال و احوال کرد، دوم اينکه دوباره رفت ديد و بازديدشون و باهاشون حال و احوال کرد. باور کن ممدباقر تو نمي دوني چه تاثير عجيبي داره. ما يک آشنايي داشتيم سي سال بود دستش درد مي کرد مديران باهاش ديدار مردمي کردن، درجا خوب شد. نزن اين حرفارو ديگه ممدباقر. آخه اين حرفا رو مي زني اون وقت خداي نکرده مديران مايوس مي شن، نمي رن ديدار مردمي، مشکلات باقي مي مونه ها، از من گفتن بود. من تازه مي خوام مديران رو ببرم با «کافه کتاب»ها هم ديدار کنن. ببرم با تن ماهي و روغن نباتي هم ديدار مردمي کنن. ببرم با وضعيت نشر و کتاب هم ديدار مردمي کنن. ببرم با اوضاع مطبوعات هم ديدار مردمي کنن. ببرم با... نه نمي برمشون با اين دانشجوهاي بدون کارت دانشجويي ديدار مردمي کنن ممدباقر، يه چيزي مي گم ناراحت نشو اما من فکر مي کنم تو چون خودت ديدار مردمي بلد نيستي اين حرفارو مي زني. ديدار مردمي الکي که نيست، کلي فوت و فن داره. اول ديدار مردمي مي کني، بعد مردم مشکلاتشون حل مي شه بعد تو مي فهمي چقدر به درد مردم مي خوري. سخت نيست، امتحان کن. تمرين کن ممدباقر. برو ديدار مردمي. ديگه هم از اين حرفا نزن، خطرناکه ممدباقر،
postkhoone@gmail.com
چند نکته در حاشيه جشن چلچراغ
امير پوريا
.jpg)
پريروز با برگزاري جشن مجله چلچراغ، اتفاقات نمکيني در فضاي فرهنگي کشور رخ داد که متاسفانه با همه خردگي اصل رويداد، نتوانستم در قبالش بي واکنش بمانم. ماجرا از اين قرار است که دوستان در جشن مجله يي که بناست مخاطب مثلاً 15 تا نهايتاً 21 ساله داشته باشد، جوايزي اهدا کرده اند که عناويني از اين دست و در اين سطح دارد؛ «نشان افتخار ملي»، «نشان خلاقيت ادبي» و «نشان محبوبيت نسل سوم»، به گمانم اشتباهي اساسي صورت گرفته. اعطاي «نشان» در فرهنگ کشورهاي داراي قدمت و تشخص فرهنگي و هنري همچون انگلستان و فرانسه، يا به وزارتخانه ها و نهادهاي رسمي مرتبط با فعاليت هاي فرهنگي منحصر مي شود يا اگر قرار است از سوي مجموعه يي از افراد اهدا شود، حتماً تصميمي در حد اين عبارات شبه سلطنتي را مثلاً اعضاي يک آکادمي يا فرهنگستان مي گيرند، نه تحريريه و خوانندگان.
اما آنچه براي مرحله بعدي نگه داشته ام از اين هم فراتر يا در اصل فروتر است؛ دوستان مان جايزه/ عنواني عظيم را تحت عبارت «نشان خلاقيت هنري در عرصه بين المللي» به بازيگر اثرگذار و ماندگار سينماي بعد از انقلاب ايران پرويز پرستويي اعطا کرده اند. در بزرگي او و بازي هايي که ساخته هيچ سينماشناسي شک نمي کند، وانگهي اولاً «بين المللي» در گوشه يي از اين عبارت، چه کارکردي دارد؟ آيا پرستويي در فيلم هايي که توليد بين المللي محسوب مي شود، بازي کرده و ما خبر نداريم؟ يعني احياناً نهان تر از گلشيفته فراهاني مراحل فيلمبرداري اين فيلم ها را به پايان برده که هيچ نام و خبري از آن(ها) به وطن درز نکرده؟ يا احياناً «مارمولک» و «آژانس شيشه يي» و «ليلي با من است» و بقيه بازي هاي پرظرافت پرستويي در چندين و چند جشنواره جهاني شرکت و او را صاحب افتخارات فراداخلي در عرصه بازيگري کرده اند؟ و باز عجيب است که ما و ديگران، هيچ کدام باخبر نشده ايم، ثانياً عبارت «خلاقيت هنري» اساساً بيشتر براي يک نقاش، نويسنده، کارگردان، موسيقيدان، فيلمنامه نويس، شاعر، مجسمه ساز و... زيبنده است و با کارش تناسب ماهيتي دارد يا براي يک بازيگر؟ آيا بازيگري که بي شک پروسه يي خلاقه به شمار مي رود، با وابستگي آشکار و تام و تمامي که به فيلمنامه، شخصيت ها، ديالوگ، کنش ها و بعدتر هم هدايت کارگردان و نقش تدوين و چهره پردازي و جامه آرايي و غيره دارد، مي تواند فرآيندي «شخصي» قلمداد شود و مستقل از همه اجزا و عناصر ديگر فيلم، جايزه يي منفرد بگيرد؛ همپاي نشان هايي که به هنرهاي فردي مثل نقاشي و قصه نويسي داده مي شود؟، با هر معيار و متر و ديدگاه و سليقه يي، وقتي بشنويد که جايي به هنرمندي ايراني «نشان خلاقيت هنري در عرصه بين المللي» اعطا شده، نام چه کسي را در برابر اين عنوان حدس مي زنيد؟ عباس کيارستمي؟ مسعود عربشاهي؟ محمدرضا شجريان؟ حسين عليزاده؟ هر آهنگساز يا نقاش مشهور ديگر؟ يا يک بازيگر؟
ديرزماني است که در ادبيات ژورناليستي پيرامون سينما، صفحه پرکن ها و واکمن به دست ها به هر فيلمسازي که به نظرشان «بزرگ» و «چيره دست» است، بي دانش تئوريک، مي گويند «مولف»؛ و نمي دانند که مولف براي خودش تعريف روشن و چارچوب مصداقي تعيين شده يي دارد و هر فيلمساز بزرگي لزوماً مولف هم نيست. حالا و در اينجا هم انگار تصور کرده اند که يدک کشيدن عنوان «بين المللي» احتمالاً يعني «عالي»، «درخشان»، «برجسته» يا به تعابير نسل سومي «باحال»،
جايزه سوررئال دوستان به نظرم به جاي حرمت گذاشتن به کار و کوشش ها و خلاقيت پرستويي به جايگاه او آسيب زده، چون بي آنکه اتفاقات دامنه داري در عرصه جهاني افتاده باشد، او را به نشاني بين المللي وصل کرده اند. بازيگر جست وجوگر ما به اين اغراق ها نيازي ندارد. کارش را مي کند و -اميدوارم- هنوز هر جايزه يي را مثل يک «اïغر به خير» از زبان رهگذري در مسير سربالايي يي که مي رود، مي گيرد.
صمد مقدم؛ قبل از اينکه پيمان قاسم خاني فيلمنامه نويس مطرح و معروفي شود، خيلي ها او را به خاطر ايفاي نقش اش در فيلم «عاشقانه» عليرضا داود نژاد به ياد مي آوردند. قاسم خاني در نقش آرش جلوي دوربين و سپس روي پرده سينما رفت اما بازيگري براي او حکم يک بار براي هميشه را داشت. با اينکه تماشاگران از «عاشقانه» استقبال کردند و بازيگر جوانش نيز خوب ديده شد اما قاسم خاني ترجيح داد همان کار مورد علاقه اش يعني نوشتن را ادامه دهد. چند سال گذشت و جوان عاشق پيشه «عاشقانه» تبديل به فيلمنامه نويس معروفي شد. او فيلمنامه چند فيلم سينمايي مانند نان، عشق، موتور هزار (ابوالحسن داودي) و دختري با کفش هاي کتاني (رسول صدرعاملي) را نوشت اما چيزي که باعث شهرت قاسم خاني شد و او را تبديل به يک حرفه يي تمام عيار کرد، مجموعه هاي نود شب مهران مديري بود. او نويسنده اصلي و نيز سرپرست گروه نويسندگان روتين «پاورچين» شد و پس از آن نيز همکاري اش را با مهران مديري در چند مجموعه ديگر ادامه داد. اما نقطه اوج کارنامه کاري پيمان قاسم خاني، نگارش فيلمنامه جنجالي «مارمولک» بود که به اعتقاد خيلي ها نقطه اتکاي فيلم تبريزي به شمار مي رفت. در اين سال ها هم سايه پيمان قاسم خاني روي فيلمنامه خيلي فيلم ها و مجموعه ها قرار داشته و او دستي به سر و روي آنها کشيده است. اما گويا قرار است قاسم خاني بازيگر و فيلمنامه نويس، کارگرداني را هم تجربه کند. روز گذشته خبري منتشر شد مبني بر اينکه او سال آينده فيلمنامه يي از خشايار الوند را به تهيه کنندگي مسعود جعفري جوزاني و با بازي سعيد راد جلوي دوربين خواهد برد. اگر اتفاق خاصي نيفتد و اين فيلم ساخته شود، از چند جهت جذاب خواهد بود، يکي اينکه تماشاي دستپخت آقاي فيلمنامه نويس به شدت کنجکاوي برانگيز است و ديگر اينکه سعيد راد پس از «دوئل» فقط در مجموعه «در چشم باد» نقش کوتاهي را ايفا کرده و فعاليت سينمايي ديگري نداشته است. البته شايد فيلمسازي نيز براي پيمان قاسم خاني حکم يک بار براي هميشه را داشته باشد. شايد هم نه. کسي چه مي داند.
ابراهيم فروزين؛ اگر به داستان کوتاه، به ويژه داستان هاي کوتاه طنزآميز علاقه منديد، لذت خواندن «خرمگس و زن ستيز» را از دست ندهيد. اين کتاب که اخيراً توسط نشر مرواريد و با انتخاب و ترجمه «حسين يعقوبي» منتشر شده مجموعه يي است از داستان هاي طنز از نويسندگان جهان؛ مجموعه يي که حتي اگر در خريدنش ترديد کنيد، با خواندن همان مقدمه مترجم اش با دلايل آنچنان قانع کننده يي براي خريدن آن مواجه مي شويد که احتمالاً تمام ترديدهايتان برطرف مي شود و البته بعد از خواندن همان چند داستان اول مي بينيد از انتخاب تان آنقدرها هم پشيمان نيستيد. باور نمي کنيد، بخشي از مقدمه را همين جا بخوانيد؛ «دوست عزيز خوب فکرش را بکن... حماسه و اسطوره چه دردي را از تو دوا مي کند؟ اسطوره وقتي اثر مي گذارد که به درد زندگي روزمره بخورد و مشکلي را از مشکلاتت حل کند اما حقيقت تلخ اين است که ما قهرمان اساطير باستاني نيستيم، بابت همين به رغم عذابي که مي کشيم در اغلب موارد تنها فاجعه زده مضحکي هستيم که سبکي بار تحمل ناپذير هستي را فقط به لطف مجموعه داستان هاي کوتاه طنزي مانند اين مجموعه تحمل مي کنيم...» اما آنچه «خرمگس و زن ستيز» را از ديگر مجموعه هاي طنز آميز متمايز مي کند تنوع و انتخاب داستان هايي است که هريک از نظر نوع نگاه نويسنده به مقوله طنز و قالب ها و ژانرهايي که هر نويسنده براي نوشتن داستان خود به سراغ آنها رفته با يکديگر متفاوت اند. «مردي که با خودش ازدواج کرد»، «يک شيوه زندگي»، «ماهي جهان وطن»، «ملکه کيوک»، «دادگاه مرد مرده» و... از جمله داستان هايي است که در اين مجموعه مي خوانيد. پيشنهاد ديگر ما براي امروز شرکت در نشست نقد و بررسي رمان «پاک کن ها» نوشته «آلن رب گري يه» است. اين نشست امروز ساعت 30/16 در «سراي اهل قلم» برگزار مي شود و در آن «احسان عباسلو»، «دکتر بابک معين» و «دکتر غلامرضا ذات عليان» به نقد و بررسي رمان «پا ک کن ها» مي پردازند.
چهاردهمين نشست شعرخواني مجله اهورا روز چهارشنبه با حضور سيمين بهبهاني در دانشگاه هنر برگزار مي شود. اين برنامه پنجم دي ماه ساعت 14 برگزار مي شود که طي آن علاوه بر بهبهاني، دانشجويان هم شعر مي خوانند و در پايان برگزيدگان معرفي مي شوند.