اسدالله امرايي؛ روزگاري ساير محمدي شاعر خوب و خوش قريحه شعرهايش را چاپ مي کرد. «دختران پرتقال چين» و «ترانه هاي تمشک و باران» از آن جمله اند. حالا گويا زندگي نمي گذارد. يکي بايد از دلتنگي هايش بنويسد و حکايت او که حالا حکايت نويس ديگران شده است. بوسعيد گفت حکايت نويس ديگران مباش بگذار از تو حکايت بنويسند. بوسعيد مرد بزرگي بود، اما اگر حالا بود با اين مشکلات امروز شايد حرف هايش در پس غبار شهر و اجاره خانه و خرج تحصيل گم مي شد و خودش مي رفت توي يکي از اين روزنامه ها خبرنگار بخش انديشه مي شد. از خانم مينو مشيري مترجم، نويسنده و پژوهشگر ترجمه هاي گوناگوني منتشر شده که برخي از آنها در مجموعه به ياد ماندني نسل قلم چاپ شده است. «عصر بي گناهي» از ايديث وارتن، «کوري» ژوزه ساراماگو، «زندگي و زمانه مايکل کي» از جي. ام. کوتسيا را نيز به فارسي برگردانده است. تازه ترين اثري که از ايشان منتشر شده «ژاک قضا و قدري و اربابش» اثر معروف دني ديدرو است. اين کتاب را انتشارات فرهنگ نشرنو منتشر کرده. ميلان کوندرا هم که از تحسين کنندگان ديدرو است با اقتباس از ژاک قضا و قدري نمايشنامه يي با عنوان ژاک و اربابش نوشته است. ديدرو از نويسندگان قرن هجدهم فرانسه است و تاثير فراواني در ادبيات مدرن دارد. اين رمان، اثري فلسفي است با زباني طنزگونه. از اهميت کتاب همين بس که آن را با تريسترام شندي و دن کيشوت همسنگ مي دانند. جاي خالي اين کتاب با ترجمه خانم مشيري که ترجمه دلنشيني است پر شده است. عدنان غريفي از نويسندگان دهه چهل و پنجاه است که نثري آموخته و قلمي شيرين دارد. دفترهاي قصه لوح و دفترهاي هنر و ادبيات جنوب و جنگ هايي که در آن سال ها منتشر مي شد انا دخيلي از اين نويسنده خونگرم جنوبي داشت که حالا چند سالي است خارج از ايران زندگي مي کند ولي به تناوب به وطن مالوف مي آيد. نخل و رود بهمنشير و شرجي جنوب مکرر در داستان هاي غريفي آمده. نشر چشمه به تازگي مجموعه داستان مادر نخل را از او منتشر کرده است؛ داستان هايي که هرچند بعضي از آنها داستان تازه نيستند اما تازگي شان در پس سال هاي دور هنوز حفظ شده. تکه يي از کتاب مادر نخل را با هم بخوانيم که گرماي جنوب لا به لاي کلماتش نهفته است؛ «وقتي که هنوز اول صبح است، تو اگر تماشاگر باشي، بيشتر با بلم و شط هستي. صداي لغزش بلم را روي آب، روي پشت ماهيان عابر مي شنوي. صداي لاستيک ميداف را که شنيده مي شود روي کناره بلم، صداي پاشيدن آب، و اگر بلم چي ماهر و قوي باشد، صداي خلاء آب که پارو با حرکت سريع در آب مي سازد. جز روزهاي شرجي و آب گل آلود، بلم هميشه با جفتش در آب درمي آيد، اما روزهاي شرجي بلم تنها است بي همراهي در آب.
اما همچنان که روز به پيش مي رود و بلم ها از گوشه و کنار جمع مي شوند در دو سوي شط، هنگامي که ديگر سخن گفتن بلم چي ها با هم آرام نيست و ديگر از وقتش گذشته که بلم چي با بلم سوار حرف بزند. »
گفتم بلم ياد ناگهان نامه يي افتادم که در اردبيل منتشر مي شود. شماره 12 و 13 آن منتشر شده. با يک پرانتز باز شماره آخر؟، با يک عالمه نام و طرح زيبايي از عليرضا اسپهبد زنده ياد. هم او که بچه هاي اعماق را به نامش سکه زده اند. از « آ آغاز» عليرضا آبيز گرفته تا مسعود احمدي و اکبر اکسير و عرفان يوسفي. مجموعه پر و پيماني است. «زمزمه لالون» مجموعه داستان کوتاه مهدي خليلي است که پيشتر عقدکنان را منتشر کرده بود و در عرصه داستان نويسي نوآمده نيست. يک کار خواندني هم براي کودکان دارد به نام «لنگه کفش قاسم». زمزمه لالون را انتشارات کتاب سراي تنديس منتشر کرده است. «تهران براي شعر شدن شهر کوچکي است» مجموعه شعرهاي داوود ملک زاده است که ناشر آن نشر فرهنگ ايليا است. شاعرش اردبيلي است. حالا اگر يک شاعر تهراني چنين مجموعه يي درباره اردبيل منتشر مي کرد چه مي کردند شاعران اردبيلي،
گروه فرهنگي؛ نيکول فريدني، عکاس پيشکسوت طبيعت، صبح ديروز درگذشت. نيکول فريدني که در اين سال ها با بيماري سرطان و پارکينسون دست و پنجه نرم مي کرد، ديروز به دليل عوارض ناشي از سرطان پروستات و عفونت ريوي در 72 سالگي در منزلش در گذشت. اين در حالي است که از روز 12 بهمن مراسم هفتادودومين سال تولد اين هنرمند در خانه هنرمندان ايران برگزار شده بود و در همين روز نمايشگاهي از عکس هاي 40 عکاس برجسته کشور از جمله بهمن جلالي، افشين بختيار، لئو فريدني، کيان اماني، هري مک کالين، منير سلطاني، اسعد نقش بندي و... از روزهاي فعاليت نيکول فريدني در نگارخانه نيکول برپا شد. نيکول فريدني در سال 1314 در شيراز به دنيا آمد و از شش سالگي با عکاسي آشنا شد. شروع کار فريدني به تاريکخانه و چاپ عکس هاي سياه و سفيد بر مي گردد و از همان جا بود که به عکاسي روي آورد. اگرچه او در مدت پنجاه سال در شاخه هاي مختلف عکاسي کار کرد؛ اما آن نوع عکاسي که هميشه ذهن و توانش را به خود مشغول ساخت، عکاسي طبيعت بود و به همين دليل عکاس فيگورساز طبيعت لقب گرفته بود. تاکنون کتاب هاي متعددي از آثار نيکول فريدني به چاپ رسيده که در آنها گوشه يي از طبيعت بکر و ناب ايران به تصوير کشيده شده است. او در اين سال ها کتاب هاي زيادي از جمله طبيعت يزد، گيلان، اصفهان، چشم اندازهاي ايران و طبيعت ايران را به چاپ رسانده است. پيکر اين عکاس پيشکسوت فردا (جمعه) از مقابل خانه هنرمندان ايران تشييع مي شود. منيره سلطاني همسر اين عکاس با اعلام اين خبر به فارس گفت؛ «نيکول فريدني صبح روز جمعه (19 بهمن) از مقابل خانه هنرمندان ايران تشييع خواهد شد ولي هنوز درباره مکان به خاک سپردن وي به نتيجه نرسيده ايم. البته خود نيکول دوست نداشت که در تهران به خاک سپرده شود بنابراين احتمال دارد که او را در قطعه هنرمندان کرج به خاک بسپاريم.» نمايشگاه روزهاي فعاليت نيکول فريدني که در نگارخانه نيکول برپاست تا روز 24 بهمن به کار خود ادامه خواهد داد.
گروه فرهنگي؛ بهمن فرمان آرا به علت عدم توافق در مورد حذف يکي از سکانس هاي فيلمش با دفتر نظارت و ارزشيابي وزارت ارشاد، فيلم خود را از بخش مسابقه سينماي ايران جشنواره فجر کنار کشيد. اين کارگردان باتجربه سينماي ايران در گفت وگويي که روز گذشته با ايسنا انجام داد، اعلام کرد؛ «سه شنبه شب از دفتر اداره نظارت و ارزشيابي وزارت ارشاد با بنده تماس گرفتند که يک سکانس اساسي از فيلم خود را دربياورم تا فيلم در جشنواره اجازه نمايش بگيرد.» وي افزود؛ «طي پنج شش روز گذشته دو کپي از فيلم را در ماشين خود نگه داشته ام تا آنها جواب بدهند و من کپي فيلم را به دفتر جشنواره تحويل بدهم، اما حالا که به اينجا رسيده ام، ترجيح مي دهم اين کار را نکنم، چون فکر مي کنم با اين کارها، يک سينما و در نهايت فرهنگ دولتي به وجود مي آيد؛ همان شرايطي که ساليان قبل تر براي تئاتر به وجود آمد، بنابراين من حاضر به همکاري با فرهنگ دولتي نيستم.» او با اشاره به زمان صدور پروانه ساخت فيلم «خاک آشنا» با بيان اين نکته که پس از دريافت مجوز ساخت اين فيلم، فقط قرار شد يک نام را عوض کنيم، گفت؛ «ما اين تغيير را انجام داديم، بنابراين عين همان فيلمنامه يي که ارائه داده بودم، از وزارت ارشاد پروانه ساخت گرفت و همان گونه ساخته شد.» وي افزود؛ «اين شرايط موجب خواهد شد فيلمساز وقت خود را صرف ساخت فيلم کند و وقتي هزينه يي صرف شده، آن موقع در زمان اکران مجبور مي شود به خاطر سرمايه فيلم را به هر شکلي اکران کند، اما من ترجيح مي دهم اين سکانس را حذف نکنم و فداي اين شرايط نشوم.» فرمان آرا تاکيد کرد؛ «سکانس مورد نظر، سکانسي کليدي در فيلم است که ساختار فيلم را تشکيل مي دهد؛ بنابراين ترجيح مي دهم آن را حذف نکنم.» او در عين حال معتقد است؛ «نمايش در جشنواره با حذفيات هيچ گونه تضميني براي صدور پروانه نمايش نيست، به هر جهت مقوله جشنواره با پروانه نمايش فرق مي کند.»
روزشمار افتتاح سينما آزادي صفر شد و ديروز هفدهم بهمن ماه بعد از حدود سه هزار و 920 روز از حادثه آتش سوزي، با نمايش فيلم «آن مرد آمد» حبيب الله بهمني، سينما آزادي آپارات خود را روشن کرد. به گزارش ايسنا، رأس ساعت 14 ديروز با تلاوت قرآن و پخش سرود ايران، بدون هيچ سخنراني رسمي، تنها با حضور اکبر تشکرنيا مديرعامل توسعه فضاهاي فرهنگي شهرداري تهران و مهدي حقيقي رئيس تفاهمات بين بخشي سينماي ايران معاونت سينمايي، آپاراتخانه سالن اصلي سينما آزادي با احتساب بالکن و با ظرفيت 600 صندلي به کار افتاد. بنا بر اين گزارش، در پي ديدار سه شنبه شب شهردار تهران از اين مجموعه، با افتتاح سالن اصلي سينما آزادي، مردم و داوران روز گذشته به تماشاي فيلم نشستند، اگرچه ظرفيت سالن اين سينما به طور کامل در سانس نخست پر نشد. از سوي ديگر، قرار است براي نخستين بار نمايشگر پخش آنونس فيلم هاي ايراني بر سر در اين سالن نصب شود. سالن شهر هنر اين مجموعه که قرار بود ميزبان داوران ،سازمان ها و نهادها شود، هنوز کاملاً آماده بهره برداري نشده بود و داوران با مردم در سالن اصلي به تماشاي فيلم ها نشستند. اکبر تشکري نيا گفته بود؛ اين پروژه مشترکاً ميان شهرداري تهران و حوزه هنري انجام مي شود و با توجه به اينکه وسعت زمين اين سينما براي ساخت و ساز زياد مناسب نبود، اما به دليل اينکه سينما آزادي خاطره سينماي ايران محسوب مي شد، براي ساخت آن اقدام کرديم و طبق برنامه قرار است با پنج سالن و مسائل جانبي در 22 بهمن ماه 86 افتتاح شود. او همان روزها که روزشمار عدد 307 را نشان مي داد، اعلام کرد؛ ما براي اولين بار تصميم گرفتيم در صورت آماده نشدن اين پروژه در موعد مقرر، تابلوي روزشمار شمارش منفي داشته باشد تا ميزان کارايي مديران مشخص شود.
وقتي به عکس هاي نيکول فريدني فکر مي کنم اولين کلمه يي که به ذهنم مي آيد شفافيت است. نور عکس هايش نور خود طبيعت است. هواي عکس هايش را مي شود حس کرد. از ديدن آفتاب هايش گرمت مي شود و برف هايش سرما را زير پوستت مي کشاند. آسمان هاي صاف و آبي اش، علفزارهاي سبز و مواجش، درياهاي آرام و درياهاي خروشانش همه و همه حاکي از عشق او به طبيعت است. ايران را وجب به وجب گشته بود و با تمام زيبايي هاي آن آشنا بود. نيکول آدم هايش را خوب مي شناخت و معلوم بود با آنها زندگي کرده است. معلوم بود سر تنورشان رفته و تکه يي از نان داغ شان را خورده است. معلوم بود دوست شان دارد. از زن کوير نشين و مرد اهل جنوب و کودک شمالي همه را همانطور که بودند به همان سادگي نشان مان داد. آدم هايش جان داشتند. آدم هايش عکس نبودند، انگار در کنارشان بودي. حس شان مي کردي. دوستشان مي داشتي. فريدني عکاسي بود متواضع و فروتن و بي ادعا. کمتر حرف مي زد و بيشتر کار مي کرد. او نمونه کامل يک عکاس حرفه يي بود. فقدانش جبران ناپذير است.
به چشم هاي او خيره شدم، روز جمعه، سالروز تولد او بود، پشت کيکي که به شکل نقشه سرزمينش بود. به چشم هاي او که خيره شدم، گويي به چشم هاي زندگي خيره ام، نيکول که سال ها به واسطه دوربين دنيا را ديد اکنون بي واسطه راهي عقبي شد. تصوير مي کنم لحظاتي که تصاوير بي پايان ثبت شده و لحظه هاي ناب روياهاي او را در لحظه وداع که چون حرکتي مواج بر روح او مي گذشت. او که لحظه هاي نابي از عمر پرخيرش را به زيباترين صناعت الهي که جلوه هاي معجزه آساي طبيعت است چشم دوخت و چشمان عالميان را به اين مکاشفه دعوت کرد، روحش شاد و نگاهش مستدام باد.
سه گانه اساطيري محمد محمدعلي در قطع جيبي منتشر شد 
اتحاديه نويسندگان امريکا از سيمون دوبوار تجليل مي کند 
اکران فيلم جديد ستاره هاي «تايتانيک»