فرزاد حبيب اللهي

حتي همين حالا که مصاحبه هاي پيروزمندانه علي دايي در سايت هاي مختلف موجود است و او کت و شلوارش را آماده حضور در جلسه معارفه مي کند، دست تمام روزنامه نگارها مي لرزد که مبادا باز هم آن بالا نظر يک نفر عوض شود؛ آن بالا بالاها.

علي دايي؛ مي شناسيمش. خوب مي شناسيمش. انتخاب دايي در تحليل کلي و مقايسه اش با ديگر کانديداها خوشحال کننده است. به جاي مقبوليتي که قلعه نويي ندارد و به جاي مديريت و کاريزمايي که قطبي از آن بي بهره است؛ يک برند جهاني را انتخاب کرده ايم که با نامه الکترونيکي سپ بلاتر، دعوت به رياست کميته جوانان فيفا شده است.انتخاب دايي اما در مقايسه با «خودش» ترسناک مي شود. ترس از زود سوختن مهره يي که در فوتبال ايران «يگانه» است؛ يگانه مهره يي که سقف بلندي در فرداي فوتبال دارد و خراب شدنش، امروز و فرداي فوتبال ايران را سياه مي کند.

سوختن امير قلعه نويي چندان سوزناک نبود؛ که حتي در اوج هم با تمام شايستگي هايش به قله يي نرسيد که از دستش بدهد. علي دايي اما مهره استراتژيک فوتبال ايران است.

تنها مهره يي که مي تواند پوئن هاي ويژه در AFC و فيفا برايمان بگيرد. بايد مواظبش باشيم؛ بايد از چنين مهره يي مراقبت کنيم. نگراني از اختلاف قديمي علي دايي با مهدوي کيا و کريمي و هاشميان است؛ اختلافي که مطبوعاتي ها را به اين نتيجه رسانده بود دايي تا زماني که نسل کنوني تيم ملي عوض نشود؛ «نبايد» سرمربي ايران شود و «نمي تواند» سرمربي خوبي براي ايران باشد. حالا اما علي دايي کت و شلوار مراسم معارفه اش را پوشيده، مقابل آينه ايستاده، دستي به موهايش مي کشد و دکمه هاي کتش را مي بندد. هرچند هنوز دست روزنامه نگاري که انتخاب دايي را تحليل مي کند، مي لرزد و هراس دارد از تغيير ذائقه و تغيير نظر يکي از آن بالايي ها؛ اما علي دايي با وجود تمام ترس ها و نگراني ها و دلهره و شک و ترديد و بايد و نبايد و مضرات و مزايا صاحب نيمکت تيم ملي ايران شده و مي توان به اين نتيجه رسيد که جمع جبري دلهره و دلخوشي و بدبيني و خوشحالي؛ به مثبت مي زند. کمتر کسي مي تواند از ميان قطبي، قلعه نويي، ذوالفقارنسب و علي دايي به «آخري» راي ندهد. علي دايي سرمربي ايران است، حتي اگر دستت حسابي بلرزد.

با وجود اينکه انتظار مي رفت انتخاب علي دايي به عنوان سرمربي تيم ملي با واکنش منفي از سوي مربيان داخلي همراه باشد، اما نظر تعدادي از مربيان ليگ برتر درباره اين انتخاب مثبت بود. با اين حال بايد منتظر بود تا در روزهاي آينده نظر تمامي مربيان پيرامون انتخاب دايي اعلام شود.

فيروزکريمي؛ حضور علي دايي در تيم ملي با توجه به تجربه گرانبهايي که او از سال ها حضورش در فوتبال اروپا کسب کرده قطعاً مي تواند به سود تيم ملي باشد. او راه پرپيچ و خمي در تيم ملي دارد اما به مدد تجربه اش مي تواند از اين گردنه هاي سخت به راحتي عبور کند. البته مشروط بر اينکه فدراسيون فوتبال با تمام توانش از او حمايت کند. ما نبايد اجازه بدهيم تجربه تلخ حضور قلعه نويي در تيم ملي اين بار براي دايي تکرار شود. مي توانيم با حمايت از او به جام جهاني برويم اما اگر اين اتفاق نيفتاد اشکالي ندارد بلکه بايد با دايي برنامه بلندمدتي را براي تيم ملي در نظر بگيريم.

پرويز مظلومي؛ علي دايي بايد با انتخاب هاي درست و تمرينات مناسب و گذاشتن وقت بيشتر براي تيم ملي، براي موفقيت فوتبال کشور تلاش کند.

هم اکنون که سرمربي تيم ملي انتخاب شده است همه بايد به انتخاب فدراسيون احترام بگذارند و با کم کردن انتقادهايشان به علي دايي کمک کنند. موفقيت پشت ريسک است و کساني که علي دايي را به عنوان سرمربي تيم ملي انتخاب کرده اند، ريسکش را پذيرفته و به توانايي هاي او اعتقاد دارند. علي دايي اگر در دوران بازيگري با عده يي اختلاف داشته است ديگر بايد آنها را به خاطر منافع ملي کنار بگذارد و در لباس مربيگري تيم ملي تنها منافع تيم ملي را مد نظر قرار دهد.

محمود ياوري؛ در هر صورت علي دايي اسوه فوتبال ايران است و در فوتبال ما زحمات زيادي کشيده است. همان طور که افشين قطبي امتياز بزرگ همکاري با مربيان بزرگ دنيا را داشت، علي دايي نيز در طول دوران حضورش در فوتبال اروپا با مربيان صاحب نامي همکاري کرده است. اکنون وظيفه تمامي جامعه فوتبال و به خصوص همه مربيان است که به خاطر تعصب ملي به علي دايي کمک کنند. تمامي ما بايد دايي را حمايت کنيم چرا که او مي تواند از شهرت، محبوبيت و شخصيتش در تيم ملي استفاده کند. تصور مي کنم فدراسيون انتخاب خوبي انجام داد هرچند هر گزينه ديگري انتخاب مي شد، برتري هايي از هر نظر داشت اما در ميان گزينه هايي که وجود داشت دايي نيز انتخاب خوبي بود.

ناصر ابراهيمي؛ اکنون زمان حمايت تمامي اهالي فوتبال از «علي دايي» فرا رسيده تا تيم ملي حضور قدرتمندي را در مرحله مقدماتي جام جهاني 2010 آفريقاي جنوبي داشته باشد. دايي فردي شناخته شده در دنياي فوتبال و فدراسيون بين المللي فوتبال (فيفا) است که مي تواند تيم ملي فوتبال ايران را به جام جهاني آينده رهنمون سازد. بايد فرصت کافي به جوان ترين سرمربي تاريخ فوتبال ايران داده شود تا دايي بتواند برنامه هاي خود را در اين تيم اجرا کند. متاسفانه فدراسيون فوتبال يک ماه زمان را براي انتخاب سرمربي تلف کرد چراکه در نشست هم انديشي کارشناسان فوتبال، همگان راي به انتخاب سرمربي ايراني داده بودند.

افشين قطبي؛ براي تيم ملي آرزوي موفقيت مي کنم.

مهرداد هاشمي پيش از توجه فدراسيون فوتبال به علي دايي و مطرح شدن نام او به عنوان يکي از کانديداهاي سرمربيگري تيم ملي، چند بار به فکر تغيير در کادر فني سايپا افتاده بود؛ موضوعي که به دلايلي منتفي شد و برخورد رسانه يي عجيب دايي هم عقب نشيني مديران سايپا را تشديد کرد.هاشمي که مثل حبيب کاشاني به واگذاري سرمربي تيم خود به تيم ملي بي ميل نبود، حال در شرايطي علي دايي را سرمربي تيم ملي ايران مي بيند که سايپا روز 22 اسفند بايد در کويت با تيم الکويت روبه رو شود و کار خود را در ليگ قهرمانان آسيا آغاز کند. ديروز سايت کنفدراسيون فوتبال تيتر جالبي براي گزارش مربوط به بازي الکويت - سايپا زده بود؛ «سايپا به تجربه دايي چشم دوخته». اين تيتر اما عصر ديروز با انتخاب دايي به عنوان سرمربي جديد تيم ملي ايران، موضوعيت خود را از دست داد. حالا با توجه به اينکه سايپا در روزهاي 22 و 29 اسفند دو بازي حساس مقابل الکويت و الوصل در ليگ قهرمانان دارد و اردوي تيم ملي هم از روز 20 اسفند آغاز خواهد شد، عملاً علي دايي نمي تواند سايپا را در بازي هاي آسيايي پيش از سال 87 همراهي کند. در اين شرايط مديران سايپا بايد هرچه سريع تر جانشين دايي را انتخاب و معرفي کنند. مشکل بزرگ سايپايي ها اينجاست که دستياران دايي هيچ کدام توانايي به عهده گرفتن مسووليت فني اين تيم را حتي به صورت موقت ندارند، چه برسد به اينکه سايپا را در چند بازي ليگ قهرمانان «کوچ» کنند.در حال حاضر فروزاني دستيار اول علي دايي در سايپاست و منصور رشيدي هم به عنوان مربي دروازه بان ها و دستيار دوم دايي در تيم مربيگري فعاليت مي کند.مديرعامل سايپا با توجه به زمان بسيار کمي که تا بازي اول سايپا در ليگ قهرمانان مانده، به گزينه هاي خارجي فکر نمي کند اما در ميان مربيان داخلي هم انتخاب هاي چنداني ندارد و دستش براي انتخاب جانشين علي دايي باز نيست. به هر حال مديران سايپا چند روز سخت کاري را سپري مي کنند تا يک گزينه خوب و موجه را به عنوان سرمربي جديد اين تيم معرفي کنند وگرنه در آستانه آغاز ليگ قهرمانان آسيا به مشکلات ويژه خواهند خورد. البته شرايط سايپا در ليگ برتر هم بحراني است و هنوز اين تيم خطر سقوط را احساس مي کند.

افشين قطبي حالا «دور و بر» را بهتر شناخته است. او از اتفاقات داخلي پرسپوليس به خيلي چيزها رسيده بود؛ از خوشبيني مطلق به اوج بدبيني رسيد. زماني که يکي از خبرنگاران نزديکش گفت؛ «افشين چرا باور نمي کني؟ از اين بازيکن ها برمي آيد که توي کارت بگذارند» خيلي چيزها دستگيرش شد. حالا سر انتخاب سرمربي تيم ملي به اين حقيقت رسيد که همان آنارشي که در قاعده و سطح فوتبال ايران وجود دارد؛ در راس مديريتي آن هم زنده است و جان دارد و نفس مي کشد.قطبي که صبح يکشنبه جملاتي را آماده ابراز خوشحالي پس از دريافت حکم سرمربيگري تيم ملي کرده بود، چند ساعت پس از کنسل کردن پروازش به شيراز فهميد چه بازي بدي خورده است و چه اهرم هاي «بکر» و عجيبي بر فوتبال ايران حکم مي کنند. قطبي که هم از اختلافات شديد علي آبادي و حبيب کاشاني ضربه خورد و هم از پراکندگي ذائقه و استراتژي و تاکتيک مديران سازمان و فدراسيون فوتبال؛ از امروز نگاه متفاوتي به فوتبال ايران و کار در «اينجا» خواهد داشت. شايد اين ضربه ها برايش لازم بود تا صاحب نگاهي «درست» و حقيقي شود به آنچه «در فضاي فوتبال» مي گذرد.

امروز ديگر از آن خوشبيني ويژه که در فرودگاه مهرآباد داشت، خبري نيست. قطبي مثل همه ما بدبين است و پس از مشاهده اتفاقاتي که در پرسپوليس گذشته و در فدراسيون و داستان سرمربيگري تيم ملي با آنها مواجه شده، اخمي غليظ را جايگزين لبخند هميشگي کرده است. افشين قطبي نه «بهترين» گزينه سرمربيگري ايران بود و نه «محبوب ترين»؛ اما او صبح يکشنبه به نيمکت تيم ملي رسيد و تنها اتفاقات مرسومي که در «راس ورزش » رخ داد، قطبي را از نيمکت دور کرد و علي دايي را به تيم ملي رساند.

در پايان سناريوي پر از تعليق و سريال آزاردهنده انتخاب سرمربي تيم ملي، افشين قطبي به نکات تازه يي رسيد و دانسته هايش از محيطي که در آن زندگي مي کند، به جايي رسيده که بدون تعارف مي تواند سرش را بالا بگيرد و بدون لکنت اعتراف کند؛ «من هم شدم يک بدبين شکاک.»

شکست سپاهان و پيروزي پرسپوليس کافي بود که تيم افشين قطبي پس از دو هفته جدا شدن از صدر به مکان اول صعود کند. پرسپوليس که هفته گذشته و پس از بازگرداندن دو امتياز به سپاهان به مکان سوم جدول سقوط کرده بود در آخرين بازي هفته بيست و سوم توانست با نتيجه دو بر صفر مقاومت سپاسي را شکست دهد تا با يک امتياز بيشتر نسبت به سپاهان به صدر جدول برگردد. اين نخستين پيروزي پرسپوليس برابر مقاومت سپاسي بعد از سه سال در حافظيه شيراز است. عليرضا نيکبخت واحدي در دقيقه 42 توانست گل اول پرسپوليس را به ثمر برساند و نيمه اول با همين تک گل به پايان رسيد. در نيمه دوم تيم مقاومت شهيد سپاسي براي جبران نتيجه حملاتي را روي دروازه پرسپوليس انجام داد اما حملات بازيکنان اين تيم با دفاع تيم پرسپوليس و عملکرد خوب دروازه بان پرسپوليس بي نتيجه ماند. در ابتداي همين نيمه بود که بادامکي توانست گل دوم پرسپوليس را نيز به ثمر برساند. در ادامه بازي حملات تيم شهيد سپاسي بي نتيجه ماند تا پرسپوليس با برتري در اين ديدار و کسب 40 امتياز به صدر جدول رده بندي ليگ برتر صعود کند. افشين قطبي پس از بازگشت پرسپوليس به صدر جدول بدون اينکه اطلاعي از انتخاب دايي به عنوان سرمربي تيم ملي داشته باشد، در جمع خبرنگاران شيرازي گفت؛ «بازي خيلي خوبي بود و از مردم شيراز براي تيم خوب شان تشکر مي کنم. فجر بازي بسيار زيبايي کرد، به ويژه در نيمه اول. اما ما از کناره هاي زمين توانستيم بازي را کنترل کنيم.» او از نمايش نيکبخت و رودباريان در ديدار برابر سپاسي راضي است؛ «در اين ديدار نيکبخت نشان داد مي تواند بازيکن خوبي براي پرسپوليس باشد. ما نيمه دوم را خيلي خوب شروع کرديم و گلي که در نيمه دوم زديم حاصل ارتباط خوبي بود که بين نيکبخت و بادامکي برقرار شد اما خيلي خوشحالم براي رودباريان که امسال به خاطر مصدوميت ها و ديگر مشکلاتي که داشت، نتوانسته بود خود را نشان دهد ولي امروز نشان داد که يکي از بهترين بازيکنان زمين و دروازه بان هاي ايران است.» هر چند در صحبت هاي قطبي نکته ويژه يي وجود نداشت ولي وقتي پيرواني گفت پرسپوليس هيچ حرفي براي گفتن نداشت، ادامه صحبت هايش براي خبرنگاران شيرازي جالب تر بود؛ «ما علاوه بر موقعيت هاي فراوان در نيمه اول، در نيمه دوم هم عالي بوديم و پرسپوليس در اين نيمه، هيچ حرفي براي گفتن نداشت. در 9سالي که مربي مقاومت بودم، هيچ تيمي به شيراز نيامد که تا اين اندازه روبه روي آنها موقعيت داشته باشيم. ما در اين بازي 9موقعيت گل داشتيم که اگر اين موقعيت ها را پرسپوليس مي داشت، مي توانست ما را 9بر صفر شکست دهد.»البته در ديگر ديدار ديروز نيز پاس همدان موفق شد در ورزشگاه قدس با نتيجه سه بر يک سپاهان اصفهان را شکست دهد. گل هاي تيم پاس را سيدمحمد علوي در دقيقه 4، امير آبوچا در دقايق 12 و 18 به ثمر رساندند و تک گل سپاهان روي ضربه ايستگاهي حسين کاظمي و ضربه سر بنگر به ثمر رسيد. با اين نتيجه سپاهان با 39 امتياز در جايگاه دوم جدول قرار گرفت. البته پس از پيروزي باارزش پاس برابر صدرنشين ليگ، خبرنگاران همداني که از رفتار وينکو بگوويچ در هفته هاي اخير ناراحت بودند در پاسخ به رفتار مربي پاس کنفرانس مطبوعاتي وينکو را تحريم کردند تا اين چنين اعتراض خويش را به بگوويچ نشان دهند.

فرزاد حبيب اللهي



1- گردنش را 90 درجه مي چرخاند. به طرف مارتين اونيل. زل مي زند به سرمربي استون ويلا اما کارلتو را مي بيند. آرسن ونگر چشم هايش را مي مالد. دوباره به اونيل نگاه مي کند اما به ميلان فکر مي کند. پس کارلتو را مي بيند؛ کارلو آنچلوتي.

2- چند روز پيش از مهماني، همه زندگي ها به هم مي ريزد. ليونل مسي نيمکت نشين مي شود، روني و رونالدو از ترکيب بيرون مي روند، برند شوستر وسواسي مي شود، رايکارد اشتباه مي کند و آرسن ونگر؛ زل مي زند به مارتين اونيل و کارلو آنچلوتي را مي بيند.

ليگ قهرمانان مثل مهماني هاي ويژه است. بايد کراوات بزني و خيلي رسمي رفتار کني. اينجور مهماني ها، زندگي را براي چند روز فلج مي کنند. ليگ قهرمانان شنبه شب شروع شد. زماني که فرگوسن به هواي ليون، روني و رونالدو را روي نيمکت نشاند، زماني که فرانک رايکارد در ويسنته کالدرون ليو مسي را از ترکيب بيرون گذاشت و ضربه اش را خورد. زماني که ونگر به اونيل زل زد و آنچلوتي را ديد و زماني که فابرگاس و فلاميني مقابل هافبک هاي استون ويلا ايستادند اما آنقدر به کاکا و سيدورف فکر کردند که کارشان به دقيقه 5«90 کشيده شد.

3- در چند سال گذشته اغلب تيم هاي موفق ليگ قهرمانان، تيم هايي بودند که در زندگي روزمره شان مشکل داشتند. رافا بنيتس زندگي اش سياه است، هر فصل براي چهارمي ليگ انگليس مي جنگد، اما شب هاي مهماني، صورتش را با سيلي سرخ مي کند، کراوات مي زند و بدون وسواس و رودربايستي دفاع مي کند و به فينال مي رسد. ميلان در سري A افتضاح مي کند. همين افتضاح کمک مي کند بي نياز از تقسيم انرژي و بدون وسواس کشنده يي که فرگوسن و آرسن ونگر و رايکارد و شوستر را مي کشد؛به مهماني برود و به جام هم برسد.

ناکامي بارسا و آرسنال در بازي هاي شنبه شب لاليگا و ليگ برتر، به خاطر همان مهماني هميشه جذابي است که ونگر درباره اش مي گويد؛ «قهرماني در ليگ قهرمانان باشکوه تر است، اما در ليگ داخلي است که تيم مستحق قهرماني، به قهرماني مي رسد. شما در ليگ داخلي، زندگي 9 ماهه يي را پشت سر مي گذاريد که رنج و صبر و اشک و لبخند و قدرت را با هم تجربه مي کنيد اما در ليگ قهرمانان، بايد چند شب در اوج باشيد. اين به شانس و اتفاق نزديک تر است تا استحقاق.»

4- گردنش را 90 درجه مي چرخاند. چهره آنچلوتي را مي بيند. اما نه، آرسنال که با استون ويلا بازي دارد. چشم هايش را مي مالد. دوباره کارلتو را مي بيند. ديوانه شده؟ نه، به فکر مهماني سه شنبه شب است.

محمدوالا يزداني

هواداران بارسا تازه اميدوار شده بودند. اختلاف تيم شان با رئال صدرنشين هفته گذشته به 2 امتياز رسيده بود؛ رئالي که در چهار بازي اخيرش، سه بار شکست خورده بود و اصلاً بعيد نبود که سفيدپوشان مادريد مقابل رکرتيوو عقب بيفتند و در نهايت شکست بخورند اما شنبه شب اتفاقي افتاد که همه را انگشت به دهان گذاشت. وقتي بارسا از اتلتيکو مادريد جلو افتاد، در آندلس رئال هم مقابل رکرتيوو يک بر صفر عقب افتاده بود. در اين شرايط رايکارد که تيمش در 9 بازي اخير لاليگا شکست نخورده بود، سوداي صدرنشيني را در سر مي پروراند. گل رونالدينيو «ويسنته کالدرون» را در سکوت مطلق فرو برد. قيچي او شايد بهترين لحظه ممکن در طول مسابقه بود. گلي که مرد برزيلي زد، مي توانست سرآغاز يک نمايش بي نقص بارسا باشد. هواداران بارسا با اين گل اميدوار بودند نيمکت نشيني مسي که براي بازي روز سه شنبه مقابل سلتيک استراحت مي کرد، تاثيري روي روند تيم شان نگذارد اما اين فقط خيالي باطل بود. روني به غير از گلي که زد کار خاص ديگري انجام نداد تا در کنار آنري و اتوئو بيکارترين کاتالان هاي داخل زمين باشند. اما در سوي ديگر، سرخيو آگرو که در مادريد همواره با مسي مقايسه مي شود، در کنار کاماچو، بازيکن 17ساله اتلتيکو، نمايشي بي نقص داشت. آگرو با دو گلي که در اين مسابقه زد، نشان داد چرا خاوير آگيره سرمربي مادريدي ها او را شاه مهره تيمش مي داند.

ستايش و مدح از اين مرد آرژانتيني را مي شد در تمام روزنامه هاي اسپانيايي ديد. اما شايد بهترين تيتر را روزنامه «ال پائيس» انتخاب کرده بود. «آگروي والا» تيتر «ال پائيس» بود که با ستايش از آگرو همراه شد؛ «بارسلونا از اول مي دانست در کالدرون فاصله بين بهشت و جهنم، راه رفتن روي خطي باريک است. با وجود شروعي عالي و رستاخيز رونالدينيو با گل زيبايش، آبي و اناري ها هيچ شانسي نداشتند جز اينکه تسليم يک جوان 19ساله با قد 170 سانتي متري اش شوند. سرخيو آگرو با بازي روانش، اميدهاي هجومي رايکارد براي دوام رهبري در تيمش را به ياس تبديل کرد. » اينجاست که «ال پائيس» به طور غيرمستقيم مسي و آگرو را با هم مقايسه مي کند؛ «سرمربي هلندي بارسلونا لئو مسي را روي نيمکت نشاند و در طول بازي مقابل آگرو زجر کشيد؛ کسي که اتلتيکو را از بازي ضعيفش نجات داد.» اگر نيمه اول را در گل زيباي رونالدينيو خلاصه کنيم، بايد گفت نيمه دوم متعلق به آگرو بود. او با زدن يک گل و گرفتن يک پنالتي به نفع تيمش، ستاره زمين لقب گرفت تا شايد حالا رايکارد حسرت استفاده نکردن از مسي را بخورد.

اما به غير از درخشش آگرو، بايد به شجاعت خاوير آگيره سرمربي اتلتيکو هم آفرين گفت؛ کسي که جرات کرد کاماچو 17 ساله را در ترکيب اصلي مقابل بارسا قرار دهد.

او هم در اولين بازي اش براي اتلتيکو نشان داد چرا خينس ملنديس مربي تيم زير 19 ساله هاي اتلتيکو با تمجيد از او پيش از بازي مقابل بارسلونا، آگيره را متقاعد کرده بود تا از او استفاده کند؛«کاماچوي من ضربه ناپذير است، نه مقابل بارسلونا نه مقابل هيچ تيم ديگري. او اتلتيکو را فراتر از همه مي داند. رئال مادريد و ديگر تيم ها هم او را مي خواستند اما آنها هيچ شانسي ندارند.» روزنامه «ال پائيس» هم در مدح او مي نويسد؛«کاماچو در روزي که همه انتظار درخشش رائول گارسيا و سيمائو سابروسا را داشتند تا پيروزي را با گلزني شان به ارمغان آورند، از همه خواست سپرهايشان را به احترام او روي زمين بيندازند.»

روبينيو، آنتي ويروس رئال

اما درست زماني که بارسلونا داشت زير دست و پاهاي آگرو و کاماچو له مي شد، رئال در يک بازي نزديک در آندلس بعد از سه شکست در چهار مسابقه قبلي اش، بالاخره و با زحمت توانست 3بر2 برنده شود. رئال در طول چند سال گذشته هر بار به آندلس سفر کرده بود، با شکست تا خانه بدرقه مي شد اما انگار برند شوستر، سرمربي سفيدپوشان مادريد، راه شکست دادن آندلسي ها را پيدا کرده بود. روزنامه ورزشي «مارکا» به عنوان پرتيراژترين روزنامه ورزشي اروپا با تيتر «داروي روبينيو براي ويروس آندلس» مي نويسد؛«رئال مادريد از بهترين داروي ممکن براي تسکين نشانه هاي بيماري اش در ماه فوريه استفاده کرد. «فرمول روبينيو» داروي کاملي براي شوستر در بازي مقابل رکرتيوو بود.

مرد برزيلي در نيمه دوم از نيمکت کنده شد و به زمين رفت تا با زدن سه گل، سفيدپوشان را پيروز کند و آنها را از بارسلونا جلوتر بيندازد آن هم به لطف اتلتيکوي همشهري شان که بارسا را شکست داد.» بازي اين دو تيم با باراني از کارت هاي قرمز همراه شد. در ابتداي نيمه دوم بتو و کيکه آلوارس از رکرتيوو و سرخيو راموس از رئال اخراج شدند تا سولوي روبينيو براي رساندن رئال به پيروزي اش شکل گيرد. روبينيو با ورودش به زمين، سفيدپوشان مادريد را با يک گل زيبا و به فاصله 17 دقيقه از پايان بازي، دو بر يک جلو انداخت و گل سوم را هم با يک ضربه چيپ زيبا به ثمر رساند تا خيال شوستر از اين پيروزي راحت شود. حالا دوباره اختلاف رئال و بارسا به پنج امتياز رسيده و شوستر مي تواند با خيال راحت تري به بازي هاي هفته بيست و هفتم بينديشد.

آرش بنکدار



اگر سري به منطقه کولادون (دهکده يي در اسکاتلند نزديک شهر ايورنس) زده باشيد حتماً موزه فوق العاده «نبردهاي مشهور تاريخ» را ديده ايد. دهکده کولادون خود شاهد يکي از اين نبردها بوده است. در سال 1746 جاکوباتي ها که تشکيل شده بودند از اسکاتلندي هايي که توسط حکومت فرانسه حمايت مي شدند، در برابر نيروهاي دولتي بريتانيا قرار گرفتند تا از جيمز فرانسيس ادوارد نگاه دارنده تاج و تخت دفاع کنند و اين نبرد در واقع آخرين رويارويي اسکاتلندي ها و انگليسي ها در جزيره بود. اما داستان دشمني اسکات ها و انگليسي ها ريشه در سال هاي بسيار دورتري دارد. شايد حتي براي آنهايي که علاقه چنداني به تاريخ و مطالعه آن ندارند فيلم «شجاع دل» که به داستان زندگي واقعي ويليام والاس مي پردازد تا حدي اين ريشه هاي تاريخي را آشکار کند. انگليسي ها در آن زمان به بدترين شکل ممکن اسکات ها را مورد تجاوز و تعدي خود قرار مي دادند.

از به آتش کشيدن دهکده ها و کشتارهاي جمعي گرفته تا قانون مخوف تعلق داشتن دختري که ازدواج مي کند در شب اول به پادشاه همه و همه نفرتي بي بديل را در خون و رگ اسکاتلندي ها نسبت به برادران بزرگ شان پديد آورده بود که هنوز هم به دست فراموشي سپرده نشده است. هنوز هم مي بينيم بازي هاي تيم ملي فوتبال اسکاتلند با انگلستان آبستن آشوب است و هر لحظه امکان انفجار در زمين مي رود. ديدار اين دوم تيم در يورو 96 هيچ گاه از ذهن جزيره نشينان حذف نخواهد شد. اما حالا داستان ديگري در پيش است. لرد کو مسوول برگزاري رقابت هاي المپيک از سرالکس فرگوسن اسکاتلندي دعوت کرده رهبري تيم فوتبال المپيک «بريتانيا» را به عهده بگيرد و اين يعني اتحاد ولز، اسکاتلند، ايرلند شمالي و انگلستان.

طرحي که لرد کو در ذهنش دارد شايد مي توانست آرامشي حداقل نمادين بين اين دو کشور در رويدادهاي ورزشي پديد آورد و شايد مي توانست

زد و خوردهاي بازي هاي من يونايتد با سلتيک که ديگر به امري عادي بدل شده است را کاهش دهد اما مخالفت فدراسيون فوتبال اسکاتلند (SFA) با اين طرح و بيان صريح اينکه «ما هيچ بازيکني در اختيار تيم المپيک بريتانيا قرار نمي دهيم» بر پوچ بودن خيال لرد کو مهر تاييد مي زند. حتي ولز و ايرلند شمالي هم ميلي به اين اتحاد نشان نمي دهند و مي ترسند با تن دادن به اين طرح هويت مستقل فوتبالي و حتي ملي شان زير سوال رود. درست است که سباستين کو در ظاهر مي خواهد در درجه اول تيمي قدرتمند براي کسب مدال طلا روانه بازي ها کند و در درجه دوم به نوعي ميانجيگر اختلافات جزيره نشينان باشد اما در پس ذهن او هنوز همان تئوري بريتانياي کبير و يکپارچه مي چرخد و مي خزد. سلطه طلبي انگليسي ها هيچ گاه پايان ندارد و پس از تجربه سخت ايرلند جنوبي که ديگر بايد از آن با نام جمهوري ايرلند ياد کنيم که نهايتاً استقلالش را به دست آورد، آنها ديگر نمي خواهند کت قرمزهايشان در نبردي تاريخي نهايتاً به دست «ارتش مقاومت ايرلند» (IRA) از پاي درآيند و بخشي از سلطنت شان را از دست دهند.

پس المپيک مي تواند بهانه يي مناسب براي اين سلطه طلبي باشد که سرپوشي از نفس پاک ورزش هم روي آن نهاده شده است.

ولي اسکات ها هم بيکار ننشسته اند. در حالي که طرح لورد کو سر و صداي بسياري به پا کرده است، روزنامه تايمز با چاپ مطلبي از استيون جونز به اين آشوب دامن زد. جدا از فوتبال، ليگ راگبي

(Six Nations) هم هميشه عرصه جدال هاي جنجال برانگيز انگلستان با اسکاتلند بوده است. جونز در آستانه ديدار اين دو تيم با استفاده از تيتر «اسکاتلندي ها به پا خيزيد» و قرار دادن عکس مل گيبسون در نقش ويليام والاس در فيلم شجاع دل احساسات عمومي و شور مردمي اسکات ها را تحريک کرد و در مطلبي بلند جنگ هاي تاريخي اين دو ارتش هميشه دشمن را هم پيش کشيد. خوانندگان سايت تايمز آنلاين هم با گذاشتن کامنت هاي بسيار به اين قضيه دامن زدند و حالا به نظر مي رسد امکان همکاري SFA با لرد کو و تيم المپيک بريتانيا ديگر صفر درصد باشد.

نمايندگان فدراسيون هاي فوتبال ولز و اسکاتلند حتي حاضر نشدند در جلسه يي که ديويد کالينز به نمايندگي از کميته المپيک انگلستان براي بحث و گفت وگو در اين زمينه ترتيب داده بود، شرکت کنند و با اين واکنش عملاً مخالفت شديد خود را با اين طرح نشان دادند.

مدير اجرايي فدراسيون فوتبال ايرلند (IFA) هاوارد ولز هم با رئيس اين سازمان يعني ريموند کندي هم راي است و موضعي مشترک دارند. بدين ترتيب بعيد است اين دو هم با انگلستان همکاري کنند. البته در خود اسکاتلند و ميان مربيان مطرح اين فوتبال هم بحث هايي درگرفته است.کريگ گوردون مربي سابق تيم ملي اعتقاد دارد بازيکنان اسکاتلندي با اين کار به هويت مستقل فوتبال شان پشت مي کنند و به طور قطع نبايد اين اتفاق بيفتد، در حالي که والتر اسميت نظري ديگر دارد و اين طرح را فرصتي مناسب براي اسکاتلندي ها و موقعيتي مناسب براي نشان دادن توانايي هاي خود مي داند. به هر سو بحث و جدل همچنان ادامه دارد و نتيجه آن هنوز مشخص نيست و البته در اين ميان سرالکس فرگوسن هم بعيد است با قبول کردن چنين ريسکي پرستيژ مربيگري خود را به خطر بيندازد.