
گروه فرهنگي، زاون قوکاسيان؛ دهمين جشنواره فيلم هاي مستند تسالونيکي به نيمه رسيده و پنج روز ديگر به پايان آن باقي مانده است. اين دوره از جشنواره تا 27 اسفند در شهر ساحلي تسالونيکي برگزار مي شود و حضور فيلم هاي برگزيده بازار فيلم در آن به هر چه بهتر شدنش افزوده است. اين بازار تا روز 25 اسفند ادامه خواهد داشت. ديميتري اپيديس دبير اين جشنواره که آن را از سال 1999 در کنار جشنواره تسالونيکي پايه گذاري کرده در رونق آن تاثيرگذار بوده است. اپيديس همان طور که جشنواره هاي زمان دانشجويي اش را در کشور کانادا و از دهه 70 همراهي کرده در تمام دوران کاري اش در زمينه تقويت سينماي مستقل و دور از ابتذال سينماي هاليوود اصرار داشته است. او يکي از بانيان جشنواره تورنتوي کانادا نيز است. در جشنواره امسال 153 فيلم از 32 کشور حضور دارند که 106 فيلم در بخش بين المللي و 47 فيلم در بخش سينماي يونان است. در کنار نمايش فيلم هاي بخش اصلي، مروري بر فيلم هاي آرتو هالونين مستندساز فنلاندي و بزرگداشت هاي جو برلينگر و بروس سينوفسکي از کارگردانان برجسته سينماي مستند مستقل امريکا از ديگر بخش هاي اين جشنواره است. علاوه بر آن دو نمايشگاه عکس نيز با موضوعات بازسازي افغانستان و يک ثانيه سکوت در موزه عکس تسالونيکي برپاست. اولين جايزه ويژه اين جشنواره هم به آرتو هالونين اهدا شد. سطح فيلم هايي که چند روز گذشته در جشنواره ديدم در حد خوب، خيلي خوب و عالي بود و به نظر مي رسد جشنواره يي را که ديميتري اپيديس طراحي و اجرا کند نبايد غير از اين باشد. تنها نماينده ايراني در جشنواره امسال فيلم 74 دقيقه يي«مثل ديگران باش» ساخته طناز اسحاقيان و محصول مشترک ايران، کانادا، امريکا و بي بي سي انگلستان است. فيلمي تاثيرگذار و انساني درباره بيماران TS که در آن کارگردان سعي کرده موقعيت اجتماعي و به خصوص خانوادگي بيماران مبتلا به TS را در شرايط امروز ايران بررسي و ارزيابي کند. اسحاقيان موفق و سربلند از انجام اين کار بر آمده است. «مثل ديگران باش» مي تواند در اکران عمومي هم به موفقيت تجاري خوبي دست يابد. در زمينه مستندهاي موسيقي چهار فيلم متفاوت ديدم؛
1- «آينه و چاقو» ساخته ديمتري ورنيکوس از يونان، فيلمي نود دقيقه يي درباره نسل ما که هنوز تم و کلمات اين تصنيف خاطره انگيز و جاودانه را با تصاويري از بازي فراموش نشدني ملينا مرکوري بازيگر و قهرمان دوران حکومت سرهنگ هاي يونان به ياد دارد. نمايش اين فيلم با استقبال بي نظير يوناني ها همراه بود.
2- فيلم ديگري که با استقبال زيادي هم روبه رو شد فيلم Hair: let the sun shine ساخته پولا راپاپورت محصول مشترک فرانسه و امريکا بود که در مدت 55 دقيقه بيننده را با تاريخچه و علت وجودي و موفقيت اين گروه موسيقي آشنا و ارتباط بسيار گسترده يي با بينندگان خود چه جواناني که فقط نام و آثار آنها را شنيده اند و چه هم نسلان گروه Hair که تمام کنسرت هايشان را به ياد دارند، برقرار کرد. يکي از ويژگي هاي اين فيلم اين است که رويدادهاي اجتماعي و سياسي را که باعث رشد و تکامل گروهHair شد به همراه يک پژوهش تصويري بيان مي کند و در ارتباط با مخاطبان خود بسيار موفق است. 3- پتي اسميت؛ روياي زندگي اولين و تنها فيلم مستند استيون سبرينگ با نگاهي به زندگي خواننده راک، پتي اسميت، است. او در اين فيلم 109 دقيقه يي سعي کرده با ديدگاه فلسفي و انساني و به خصوص آرتيستيکً پتي اسميت نگاه و اسطوره او را به نوعي با نقب زدن به زندگي و اشعار، تصنيف ها و نگاه ويژه اش به جهان بازگو کند و موسيقي و کلامش را با تصاوير ويژه اش توضيح دهد.4- چهارمين فيلمي که در بخش مستندهاي موسيقي ديدم، فيلم Capacabana، مستندي 54 دقيقه يي از آرژانتين به کارگرداني مارتين ريتمان است ؛فيلمي بسيار تکان دهنده و زيبا از زندگي بخشي از مردم آرژانتين که موسيقي با ابعاد گسترده اش در آن نقش بسيار تعيين کننده يي دارد. اين نقش در جهت تثبيت روحيه مردم در جهت دوري از هرگونه افکار ياس آلود و... است. Capacabana فيلمي زيبا و شاعرانه با پژوهشي عميق و علمي از مردم شناسي است.صدور پروانه ساخت براي فيلم هاي ايراني